tag:blogger.com,1999:blog-119725512011-04-21T11:40:37.107-07:00سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراهااکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comBlogger2851100tag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-229104404761246592007-09-06T15:52:00.000-07:002007-09-07T07:30:05.700-07:00<div align="right"><em>!</em><strong><span style="font-size:130%;"><em>بازدید کننده گرامی</em><br /><br />گروه وبلاگهای جمهوری شورایی، با هدف جمعبندی از فعالیت تاکنونی، بررسی خط و مشی و نحوه ادامه کاری آن، تا اطلاع ثانوی به روز نخواهند شد. این شامل وبلاگهای جمهوری شورایی، بازسازی، برنامه سیاسی، کاپیتال، دموکراسی اقتصادی، ماتریالیسم دیالکتیک، دولت و انقلاب، چهارم بهمن شصت و چهار، خود- آگاهی، سازمانیابی دانشجویی، یادداشتهای اولیه، ای رفیقان، ضد فاشیست و نفتگران در نشانیهای زیر میگردد:<br /></span><br /></strong><a href="http://www.j-shoraii.blogspot.com/"><strong>http://www.j-shoraii.blogspot.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://behkish.blogfa.com/"><strong>http://behkish.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://toumaj.blogfa.com/"><strong>http://toumaj.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://www.kapital.blogfa.com/"><strong>http://www.kapital.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://nirouye-kar.blogfa.com/"><strong>http://nirouye-kar.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://materialism.blogfa.com/"><strong>http://materialism.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://prawda.blogfa.com/"><strong>http://prawda.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://www.4bahman64.blogfa.com/"><strong>http://www.4bahman64.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://www.khod-agahi.blogfa.com/"><strong>http://www.khod-agahi.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://sazmanyabi.blogfa.com/"><strong>http://sazmanyabi.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://www.omid1917.blogfa.com/"><strong>http://www.omid1917.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://www.eyrafighan.blogfa.com/"><strong>http://www.eyrafighan.blogfa.com</strong></a><br /><a href="http://zedde-fashist.blogfa.com/"><strong>http://zedde-fashist.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://abadan57.blogfa.com/"><strong>http://abadan57.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><br /><span style="font-size:130%;"><strong>تصمیم بالا همچنین وبلاگهای سابقاً گشایش یافته، اما شروع به کار نکرده زیر را هم در بر میگیرد: تاریخ جدید ایران، پیک بهمن</strong><br /></span><strong><br /></strong><a href="http://t-jadid.blogfa.com/"><strong>http://t-jadid.blogfa.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="http://peykebahman.blogfa.com/"><strong>http://peykebahman.blogfa.com</strong></a><strong><br /><br /><span style="font-size:130%;">روشن است که در طول زمان فوق، مقالات جدیدی از این نگارنده در سایتهای عمومی، نظیر " تشکل بین المللی نجات ایرانیان" نیز انتشار نخواهند یافت</span>.</strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>با تشکر از بازدیدهای تاکنونی شما</em></span></strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong><em>16 شهریور 1386- 7 سپتامبر 2007</em><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-22910440476124659?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-42303923659604014492007-09-04T13:21:00.000-07:002007-09-04T13:32:41.964-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>12 شهریور 1386- 3 سپتامبر 2007<br /><br />طی هفته های اخیر، اختلافات سیاسی در درون جریان " کومه له- سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران"، شدت گرفته است. در دو سوی این کشمکشها، آقایان عبدالله مهتدی و عمر ایلخانی زاده قرار دارند. آنچه مسلم است، جناح آقای مهتدی، گرایش مسلط در این سازمان بوده، و از حمایتهای آشکار و پنهان اتحادیه میهنی کردستان عراق( یه که تی- تحت رهبری آقای جلال طالبانی) برخوردار است. بسیار مهمتر و بشدت زیانبار اینکه، آقای عبدالله مهتدی تاکنون چندین بار و در اشکال گوناگون، دست به موضع گیریهای یکسره نادرست و سفرهای سیاسی سوال برانگیز، بقصد تسهیل دخالت قدرتهای امپریالیستی در ایران زده است. از دید ایشان و همچنین جناحی در حزب دموکرات کردستان ایران، گویا دخالت نظامی امپریالیستی و تبدیل ایران به شرایط هولناکی نظیر عراق، میتواند به آزادی مردم کردستان از سلطه ددمنشانه رژیم ترور اسلامی منجر گردد. از نقطه نظر منافع توده های مردم از جمله مردم کردستان اما روشن است، که چنین طرحها و سیاستهایی، فاجعه بار و جز ایجاد جهنمی ضد انسانی تر از آنچه هم اینک موجود است، نتیجه دیگری بدنبال نخواهد داشت. بدون هیچ تردیدی، مردم شرافتمند، آگاه، مبارز و صبور کردستان ایران، هرگز با چنین راه حل هایی توافق نخواهند داشت.<br /><br />گروه وبلاگهای جمهوری شورایی، بمثابه گرایشی مستقل در طیف نیروهای " سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت"، نظیر بسیاری از علاقمندان به سرنوشت مبارزات مردم، هرگونه راه حل نظامی در مناسبات درونی احزاب سیاسی اپوزیسیون چپ و دموکراتیک را مطلقا رد میکند. توسل به خشونت، استفاده از اهرمهای تشکیلاتی برای حذف رقیبان سیاسی و انکار حقوق شهروندی آنها به شرکت آزادانه در مبارزات درون حزبی، نه فقط بلحاظ نظری با نظامات دموکراتیک مغایرت دارد، بلکه بلحاظ عملی نیز بشدت مخرب است. احزاب دموکراتیک جامعه ایران از جمله کومه له- سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران، با حل صلح آمیز اختلافات درونی، به رشد خود و توسعه جامعه کمک کرده، در عمل، مبارزه بمنظور سرنگونی رژیم جنایتکار اسلامی را تقویت خواهند نمود.<br /><br />در روزهای گذشته چندین مقاله، خبر و اطلاعیه در رابطه با موضوع بالا به نشانی اینترنتی گروه وبلاگهای جمهوری شورایی رسیده است. نگارنده در اینجا قصد جانبداری از یکی از طرفین اختلافات درونی در سازمان مورد بحث را نداشته، صرفاً بمنظور اطلاع رسانی برای فعالین طیف " سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت" و خواننده گان مقالات وبلاگهای فوق، یکی از آخرین اطلاعیه های دریافتی را عیناً درج نموده، توضیحاتی پیرامون محتوای آن ارائه میدهد.<br /><br />------------------------------<br /><br /><span style="font-size:85%;">در متن اطلاعیه زیر، علامت گذاری از طریق ستاره وعدد، نظیر *1 و توضیح مربوط به آن در زیرنویس، از وبلاگ جمهوری شورایی است</span>.<br /><br /><em>پیش روی و رشد کومه&shy;له در گرو رفرم عمیق و اساسی است</em><br /><br />کومه&shy;له خاطره&shy;های بس شورانگیزی در کردستان از خود به جایی گذاشته است. دهه&shy;ی 57_67 با قهرمانی نسلی از کوشندگان راه آزادی و عدالت و در دفاع از ملت ستمدیده کردستان به تاریخ این ملت برای رهایی شکوه فراوان&shy;تری داده است.<br /><br />اما متاسفانه سیاست&shy;های نابخردانه بخشی از رهبری کومه&shy;له به ویژه پس از جانباختن رهبر افسانه&shy;ایش کاک فواد مصطفی سلطانی از قبیل تشکیل حزب کمونیست ایران، پیوستن به کمونیسم کارگری، ترک کردستان درست در بحبوحه&shy;ی جنگ آزادی&shy;خواهی در کردستان به بهانه ایجاد انترناسیونال نوین، دست&shy;داشتن در جنگ داخلی*1 و مشوق آن در کردستان و تضعیف جنبش کردستان، ترک کومه&shy;له نزدیک به دو دهه و..... کومه له را در 25 سال گذشته متحمل ضرر و زیان سنگینی کرده است. در راس این سیاست ها و به عنوان "تئوریسین" آن عبدالله مهتدی قرار داشته است که تا کنون سیاست&shy;ها و جهت&shy;گیری&shy;ها و روش&shy;های تشکیلاتی&shy;اش جز ضربه به کومه&shy;له و تاراندن کادرها و ایجاد دشمنی&shy;های وسیع در کومه&shy;له نتیجه دیگری نداشته است.<br /><br />اکنون به نظر می&shy;رسد که بار دیگر کومه&shy;له دچار بحران دیگری گشته است. هفت&shy;سال قبل هنگامی که کومه&shy;له از حزب کمونیست ایران جدا شد، بسیاری امید دیگری یافتند. بسیاری دیگری در میان بی&shy;اعتمادی به رهبری عبدالله مهتدی، نگرانی&shy;هایشان را گوشزد می&shy;کردند. این نگرانی&shy;ها اکنون به واقعیت تبدیل شده&shy;اند. برجسته&shy;ترین کادرهای جریان بازسازی کومه&shy;له مورد هجوم و افترا قرار گرفته&shy;اند. جناح دفتر سیاسی به رهبری عبدالله مهتدی در یک کنگره کاملا جناحی کومه&shy;له را به مرز جدایی دیگری سوق داده است. بیش از یک&shy;سال است که با اخراج&shy;ها و به چنگ&shy;گرفتن دارایی و دیپلماسی و برای بدست گرفتن کومه&shy;له اکنون با تحریکات نظامی در اردوگاه و این که " بگذار حمام خون را بیفتد"( از سخنان اندیشمندانه عبدالله مهتدی در روزهای اخیر) سرنوشت کومه&shy;له را بازیچه خود قرار داده&shy;اند. ( همه ی طرفداراران ما باید انگشت&shy;شان بر ماشه تفنگ&shy;شان باشد. از سخنان فاروق بابامیری عضو دقتر سیاسی.) و یا ( مهم نیست از کم، کم و از زیاد، زیاد کشته خواهد شد. از سخنان عبدالله کهنه پوشی عضو کمیته مرکزی )<br /><br />با این وجود می&shy;توان و باید با حمایت گسترده از جناح رفرم&shy;خواه واصیل در کومه&shy;له و با ادامه جریان بازسازی کومه&shy;له که از سوی جناح دفتر سیاسی روند آن در دو سالی گذشته است عقیم مانده است و هم&shy;چنین با تلاش نوینی برای فراهم&shy;ساختن زمینه&shy;های وحدت گسترده&shy;تر در طیف کومه&shy;له و جنبشی نوینی در کردستان که هم وظیفه رهبری جنبش ملی را در کردستان به سرانجام برساند و هم عمیقا عدالت&shy;خواه و برابری&shy; طلب باشد.<br /><br />ما از تلاش&shy;های جناح اصیل و طرفداران تبدیل&shy;کردن کومه&shy;له به حزبی فراگیر حمایت می&shy;کنم و خود را مدافع آنان می&shy;دانیم. آنان را فرا می&shy;خوانیم که با اتخاذ سیاست و روش&shy;های نوین و با برانگیختن جنبش گسترده و نوینی که تحولات فرهنگی، اجتماعی و سیاسی و تاریخی کردستان را در خود منعکس کند، کومه&shy;له را از بحران موجود بدر آورند. همه&shy;ی طرفدراران کومه&shy;له و جنبش آزادی&shy;خواهی را در کردستان فرا می&shy;خوانیم که با حمایت از جناح اصیل در کومه&shy;له و با تلاش گسترده در راه ایجاد جنبشی نوین در کردستان به تقویت این حرکت و این رسالت یاری رسانند.*2<br /><br /><span style="font-size:85%;"><br />امضاء 92 نفر از:<br />اعضا و هوارداران کومه له و هواداران جناح رفرم و رشد کومه له در انگلستان<br /><br />در اصل پیام ارسالی به این وبلاگ، اسامی امضاء کننده گان موجود و احتمالاً در برخی سایتهای اینترنتی نیز قابل دریافت خواهد بود.<br /></span>----------------------------<br /><br /><em>توضیحات از وبلاگ جمهوری شورایی</em><br /><br />*1- جنگ داخلی میان کومه له و دموکرات، طی سالهای 1363 تا 1367 رخ داد؛ یعنی درست همه فاصله زمانی که مقاومت مسلحانه علیه رژیم اسلامی، از طریق استقرار مقرات همه سازمانهای سیاسی چپ و مبارز در کردستان عراق را شامل میگردد. این درگیری خونین و بسیار پرخسارت، نظیر فاجعه چهارم بهمن سال 64 برای تاریخ سازمان فدایی، برای فعالین کومه له از همه جناحهای آن نیز، حکم معضلی نابود کننده و هنوز حل نشده را دارد. جناح ابراهیم علیزاده، که خود را سنت دار یک طرف اصلی این تبهکاری بزرگ میداند، به شیوه ناصادقانه ای، حتی از یک بررسی سطحی این جنگ ارتجاعی و ضد مبارزات مردم کردستان، طفره رفته است. جنگ میان دموکرات و کومه له، همه ظرفیتها و امکانات دو حزب برای مبارزه جدی با رژیم اسلامی را به هرز برده، به بی اعتمادی وسیع مردم کرد نسبت به احزاب سیاسی منجر شده، عاقبت با انشعاباتی بزرگ در هر دو حزب، در فاصله سالهای 67 تا 69 به انتها رسید. گروه آقای منصور حکمت در کومه له- از آنجمله آقایان عبدالله مهتدی و ابراهیم علیزاده در دوره فوق، این بیگانگان با تاریخ مبارزات مردم ایران، متنفر از سازمان فدایی و هر تلاش سیاسی جدی در این جامعه، نقش اصلی را در این تقابل خشونت بار ایفا کرد. در سال 1990، جناح فرد نامبرده دست به انشعاب زده، بلافاصله مبتکر کشمکش نظامی جدیدی با اتحادیه میهنی کردستان عراق ( یه که تی) در کردستان عراق شده، با تهاجم نظامی حریف کرد عراقی، امکانات علنی حضور در شهرهای کردستان عراق را از دست داده، حتی موجب خسارت جانی به مبارزین چپ کرد عراقی گردید. آقای منصور حکمت، علیرغم مشاهده نتایج نابودکننده جنگ دموکرات و کومه له، درگیری بعدی با اتحادیه میهنی را تشویق کرده، بعدها حتی عدم بکارگیری قاطعیت کافی در شروع آن را ضعف حزب خود در کردستان عراق معرفی میکند! موضع گیریهای خصمانه، غیرانسانی و تحریک آمیز پیرامون اختلافات درونی در کومه له- سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران در روزهای اخیر، از سوی جریانی که خود را مدافع افراطی نظریات ارتجاعی منصور حکمت معرفی میکند، به روشنی عامل اصلی خصومت ورزیهای مهلک گذشته در این منطقه و تحقق پیشاپیش " سناریوی سیاه" ادعایی آن را آشکار میکند.<br /><br />*2- اطلاعیه بالا روشن میسازد که جناح " رفرم خواه"، یعنی جناح آقای عمر ایلخانی زاده، به بازسازی کومه له قدیم، از طریق وحدت خود و جناحی در " حزب کمونیست ایران" آقای ابراهیم علیزاده، چشم دوخته است. اینکه چنین پروسه سیاسی به جایی میرسد و یا خیر، موضوع این بحث در اینجا نیست. اما آنچه مسلم است، جریان اپوزیسیون در این سازمان، خود گرایشی ناسیونالیستی، چه بسا نظیر جناح آقای عبدالله مهتدی است. خواننده نکته سنج در همین نامه بالا می بیند، که طی آن حتی یک بار، نام ایران و مبارزات مردم علیه رژیم اسلامی ذکر نشده است. این " پاشنه آشیل" اصلی جناح آقای ایلخانی زاده است که تصور میکند در جهان و جامعه هر چه قطبی تر و سرمایه داری تر شده کنونی، رجوع به دوران اولیه توسعه صنعتی، و ایجاد وحدتی بر اساس روحیات و عادات یک جامعه در حال گذار به سرمایه داری، هنوز ممکن، و برای حل مسائل سیاسی کردستان راهگشا است.<br /><br />تشدید اختلافات در درون سازمان " کومه له- سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران"، مستقل از اینکه طرفین منازعات چگونه آن را درک و توضیح میدهند، بیان آغاز یک جابجایی جدی و تغییر آرایش سیاسی در کردستان ایران است. رهبری " کومه له- سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران"، به جناح مسلط حزب دموکرات کردستان ایران نزدیک بوده، جناح اپوزیسیون آن اما، به گرایشی نیرومند چه بسا اصلی در" کومه له- سازمان کردستان حزب کمونیست ایران" آقای ابراهیم علیزاده نزدیک است. از این رو، پیدایش صف بندیهای سیاسی جدید در کردستان ایران براساس مشابهت های فوق، نه فقط ممکن، چه بسا اجتناب ناپذیر گشته است.<br /><br />فعالین مستقل و یا ظاهراً متشکل طیف " سازمان چریکهای فدایی خلق ایران – اقلیت"، نه در تملق گویی برای جریان سیاسی نامبرده و نه در تضعیف و یا مهلک تر از آن، در انحلال سازمان مورد بحث، بهیچوجه و کمترین منافعی ندارند. برعکس، هر چه احزاب سیاسی کردستان ایران، متشکل تر، دموکراتیک تر و فعالانه تر عمل نموده، در برابر مخاطبین خود و مردم پاسخگو باشند، بهمان میزان، چشم اندازهای جلب توده های مردم به راه حلهای مناسب و دموکراتیک برای معضلات متعدد این منطقه، از امکانات مساعدتری برخوردار میگردند.<br /></strong></span><span style="font-size:85%;">--------------------<br /> </span><span style="font-size:85%;"><em><strong>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها<br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br /></strong></em>--------------------<br /></span><strong><span style="font-size:85%;">طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها<br /></span></strong><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:85%;">www.toumaj.blogfa.com</span></strong></a><strong><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-4230392365960401449?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-40940736777094148242007-08-31T09:50:00.000-07:002008-11-13T06:48:54.626-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RthKfJ85hmI/AAAAAAAAAFs/8WIhtmYyz5I/s1600-h/IMG%5D,2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104912076732204642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RthKfJ85hmI/AAAAAAAAAFs/8WIhtmYyz5I/s320/IMG%5D,2.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;"><strong>بنابه گزارشهای منابع متعدد خبری، صبح امروز جمعه 9 شهریور 1386- 31 اوت 2007 مراسم مرکزی بزرگداشت خاطره زندانیان قتل عام شده توسط مسئولین و سران فعلی رژیم جنایتکار اسلامی در تابستان سال 1367 در گورستان خاوران در تهران برگزار گردید. در این مراسم، بیش از 3 هزار تن از بازمانده گان جانباختگان و مدافعین جنبشهای اعتراضی شرکت داشتند.<br /><br />در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطالعه مطالبی که طی دو مناسبت گذشته در این رابطه تحت عناوین " سایه ای که همراه ماست " در نشانی زیر:<br /></strong></span><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2006/07/blog-post_31.html"><span style="font-size:130%;"><strong>http://j-shoraii.blogspot.com/2006/07/blog-post_31.html</strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong><br /><br />و " به گلگشت جوانان یاد ما را زنده دارید ای رفیقان!" در نشانی پایین دعوت میکنم:<br /><br /></strong></span><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2005/09/blog-post_112593075716927910.html"><span style="font-size:130%;"><strong>http://j-shoraii.blogspot.com/2005/09/blog-post_112593075716927910.html</strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong><br />-------------------------</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-4094073677709414824?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-58582389840731358532007-08-28T03:51:00.000-07:002008-11-13T06:48:54.808-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RtQCzp85hlI/AAAAAAAAAFk/SUlJKv-s7TU/s1600-h/131.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103707364175480402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RtQCzp85hlI/AAAAAAAAAFk/SUlJKv-s7TU/s320/131.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;color:#009900;"><strong><em> </em></strong></span><br /><strong><em><span style="font-size:130%;color:#009900;"></span></em></strong><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;"><strong>31 مرداد 1386 - 22 اوت 2007<br /><br /><em>بخاطره فراموش نشدنی احمد زیبرم</em><br /><br /><span style="font-size:78%;">او از زن صاحبخانه درخواست می کند که زخم گلوله ها بر بدنش را به کمک چادرش ببندد و پول چادر را به او میدهد. زن صاحبخانه از دریافت پول خودداری می کند. رفیق احمد، زن و بچه های کوچک او را به زیر زمین خانه منتقل کرده و آنها را در حفاظت و دور از مسیر شلیک گلوله ها قرار داده، توصیه اکید میکند که مقابل درب زیرزمین نایستند تا مورد اصابت تیر واقع نشوند. سپس پیکر زخمی و در حال خونریزی خود را به اتاق طبقه بالا رسانده سنگر میگیرد و تا آخرین گلوله با ماموران ساواک میجنگد و جان می بازد.<br /></span><br />احمد زیبرم در سال 1323 در خانواده ای فقیر ماهیگیر در شهر بندر انزلی به دنیا آمد. از همان سنین کودکی و نوجوانی برای تأمین هزینه های تحصیل و کمک به خانواده خود، به کار باربری در شهر مشغول شد و چندی بعد بدلیل ممنوعیت صید ماهی برای صیادان فقیر، از ناچاری به استخدام اداره شیلات بندرانزلی در آمد. پس از پایان تحصیلات و اتمام دوره ی سربازی، با شغل کتابداری در کتابخانه پارک شهر فیشر آباد تهران، کار خود را آغاز کرد.*1 زندگی با کارگران و توده های محروم به همراه شرکت در کار گروهی و سیاسی با رفقای اولیه سازمان فدایی، او را در مسیری بی بازگشت قرار داد.<br /><br />رفیق زیبرم به گروه بنیانگذاران و اولین نیروهای رزمنده سازمان چریکهای فدایی خلق ایران پیوست و در اواخر سال 1349 به همراه رفقای فدایی احمد فرهودی، کاظم سلاحی و حمید توکلی در عملیات مصادره بانک ملی میدان ونک تهران شرکت کرد. او در 3 خرداد ماه سال 1350 پس از محاصره خانه تیمی اعضاء اصلی سازمان در خیابان طاووسی تهران*2، به کمک پوشش آتش رفیق اسکندر صادقی نژاد، بهمراه عباس جمشیدی رودباری و سه رفیق دیگر با شکستن حلقه محاصره مأموران پلیس و ساواک، موفق به فرار می شود. رفیق زیبرم درعملیات مصادره بانک ملی خیابان آیزنهاور تهران در سال 1350 شرکت کرده، در تیم چریکی به فرماندهی اسکندر صادقی نژاد فعالیت میکرد. اواخر زمستان همین سال بعنوان عضو یکی از تیمهای چریکی سازمان، به همراه رفیق حسن نوروزی، با حمل چندین نارنجک در بدن خود، به سفارت آمریکا در تهران حمله بردند و پس از انجام موفقیت آمیز عملیات به پایگاه خود بازگشتند. رفیق احمد در حمله یکی از واحدهای مسلح سازمان به کلانتری قلهک در تهران و مجازات دادستان کل رژیم جنایتکار شاه سرتیپ فرسیو، شرکت نمود. پس از پایان این عملیات، عکس او به همراه 8 نفر دیگر از چریکهای فدایی، با تعیین 100 هزار تومان جایزه برای دستگیری هر یک از آنها، از سوی ساواک به طور گسترده در سراسر کشور منتشر شد.*3<br /><br />عاقبت در روز 28 مرداد سال 1351، خانه تیمی جدید آنها در منطقه نازی آباد تهران در محاصره نیروهای ساواک قرار می گیرد. رفیق احمد زیبرم پس از خروج از خانه در جریان درگیری مسلحانه با مأموران پلیس و ساواک زخمی شده، در یکی از کوچه های منطقه درگیری، وارد خانه ای متعلق به مردم فقیر محله می شود. او از زن صاحبخانه درخواست می کند که زخم گلوله ها بر بدنش را به کمک چادرش ببندد و پول چادر را به او میدهد. زن صاحبخانه از دریافت پول خودداری می کند. رفیق احمد، زن و بچه های کوچک او را به زیر زمین خانه منتقل کرده و آنها را در حفاظت و دور از مسیر شلیک گلوله ها قرار داده، توصیه اکید میکند که مقابل درب زیرزمین نایستند تا مورد اصابت تیر واقع نشوند. سپس پیکر زخمی و در حال خونریزی خود را به اتاق طبقه بالا رسانده سنگر میگیرد و تا آخرین گلوله با ماموران ساواک میجنگد و جان می بازد.<br /><br />روایتهای متعدد و موثقی گزارش کرده اند که مأموران پلیس و ساواک، تا ساعتها از نزدیک شدن به پیکر بی جان رفیق زیبرم وحشت داشتند.<br /><br />روزنامه کیهان دوره فوق، جریان این درگیری و جانباختن رفیق احمد را به همراه توضیحات زن صاحبخانه بدون تغییر منتشر ساخت. رفیق احمد زیبرم در قطعه 33 گورستان بهشت زهرا به خاک سپرده شده است.<br /><br />*******<br /><br />شاعر بزرگ مردم ایران احمد شاملو، تحت تأثیر زندگی، رفتار، مبارزه و مرگ رفیق احمد زیبرم، در سال 1351 شعر زیر را سرود:<br /><br /><br /><em>میلاد آنکه عاشقانه بر خاک مرد</em><br /><br /><br />نگاه کن چه فروتنانه برخاک می گسترد<br />آنکه نهال نازک دستانش<br />از عشق<br />خداست و پیش عصیانش<br />بالای جهنم<br />پست است<br />آن کو به یک آری می میرد<br />نه به زخم صد خنجر<br />مگر آنکه از تب وهن<br />دق کند<br /><br /><br />قلعه ای عظیم<br />که طلسم دروازه اش<br />کلام کوچک دوستی است<br /><br /><br />انکار عشق را<br />چنین که بر سر سختی پا سفت کرده ای<br />دشنه مگر<br />به آستین اندر<br />نهان کرده باشی<br />که عاشق<br />اعتراف را چنان به فریاد آمد<br />که وجودش همه<br />بانگی شد<br /><br /><br />نگاه کن<br />چه فروتنانه بر درگاه نجابت<br />به خاک می شکند<br />رخساره ای که توفانش<br />مسخ نیارست کرد<br />چه فروتنانه در آستانه تو به خاک می افتد<br />آنکه در کمرگاه دریا<br />دست<br />حلقه توانست کرد<br />نگاه کن<br />چه بزرگوارانه در پای تو سرنهاد<br />آنکه مرگش<br />میلاد پر هیاهوی هزار شهرزاده بود<br />نگاه کن!<br /></strong></span><br /><strong><em>احمد شاملو، 1351، تهران</em></strong><br /><strong>-----------<br /><br />- برای تهیه مطلب بالا از منبع زیر هم استفاده شده است:<br /><br /></strong><a href="http://www.babakian86.blogfa.com/post-27.aspx"><strong>http://www.babakian86.blogfa.com/post-27.aspx</strong></a><strong><br /><br />*1- کار آگاهگرانه رفیق احمد از طریق کتابخانه ای در تهران و بویژه در میان زحمتکشان، یک استثناء نیست. اکثریت قریب به اتفاق اعضاء و بنیانگذاران و کادرهای بعدی سازمان، به روشنگران بسیار فعال و پرانگیزه جامعه دوره خود تعلق داشتند. تاریخ سازمان، حتی از فعالیتهای اولیه بینانگذاران آن، پس از کودتای جنایتکارانه 28 مرداد 32 به بعد تا مقطع سیاهکل، تاریخ آگاهگری حرفه ای و پر شور این نسل پیشتاز است. جریان ارتجاعی حزب توده و همزاد آن جریانات غیرانقلابی [ کومه له، رهبری سازمان پیکار و راه کارگر ...]، همواره این حقیقت مسلم را پرده پوشی کرده، دست به دروغ پراکنی علیه سازمان فدایی زدند. آنها فداییان خلق را جوانانی تند خو و بی حوصله که توان کار را سیاسی نداشته، به عملیات قهرمانانه تمایل داشتند معرفی کردند، که تحریف واقعیت در سطح دروغهای ساواک پیرامون آنها بود. تنها نگاهی به حجم عظیم کار فرهنگی- سیاسی چهره هایی نظیر صمد بهرنگی، بهروز دهقانی، بیژن جزنی، امیرپرویز پویان، حمید مؤمنی، سعید سلطانپور و سایر رفقا، دروغ و مغرضانه بودن چنین ادعاهای پوچی را برملا میسازد.<br /><br />*2- در خانه تیمی مورد بحث و یکی از مراکز اصلی سازمان: رفقا امیرپرویز پویان، اسکندر صادقی نژاد، رحمت پیرونذیری، سعید آرین، احمد زیبرم، حمید توکلی و خواهر او شهین توکلی ساکن بودند. منبع دیگری از فرار 4 رفیق دیگر از این درگیری، بجز رفیق احمد زیبرم، نظیر روایت بالا، از آن جمله رفیق عباس جمشیدی رودباری خبر میدهد. رفیق جمشیدی رودباری طراح آرم سازمان چریکهای فدایی خلق ایران است.<br /><br />قسمتی از روایتی از محمد تقی سید احمدی [ فعال سازمان در مقطع فوق] که در آن به درگیری رفقای فدایی با پلیس و ساواک در 3 خرداد 1350، مربوط به توضیح 2 اشاره شده، برخی حقایق را در این رابطه روشن میسازد. بنا به این روایت، رفیق احمد زیبرم صحنه این درگیری را به سلامت، از طریق فداکاری رفیق اسکندر صادقی نژاد ترک میکند. در این درگیری شدید که همزمان در دو خانه در حال تخلیه و در حال اسکان روی داد، رفقا امیرپرویز پویان، رحمت پیرونذیری و اسکندر صادقی نژاد جان باخته، سعید آرین و شهین توکلی زخمی و بازداشت میشوند.<br /><br />متن کامل این توضیح در نشانی زیر قابل دریافت است:<br /></strong><a href="http://www.arashmag.com/content/view/228/50/"><strong>http://www.arashmag.com/content/view/228/50/</strong></a><strong><br /><br />" ... <span style="font-size:130%;">رفقا به محض این که متوجه می‌شوند حمید توکلی [ عضو این خانه تیمی] دستگیر شده است با مسأله تخلیه خانه‌ی تیمی مواجه می‌شوند. اسکندرصادقی نژاد با قاطعیت می‌گوید باید خانه را تخلیه کنیم. *1<br /><br />امیرپرویز پویان ابتدا مخالف تعویض خانه است. نظر پویان بر سه دلیل استوار بوده است:<br /><br />1- حمید [ توکلی] مقاومت می‌کند وخانه را لو نخواهد داد. 2- درخانه‌ تیمی امکاناتی هست که با تعویض خانه امکانات می‌سوزد و دیگر قابل استفاده نخواهندبود 3- خانه حاضرآماده‌ای برای نقل مکان وجود ندارد.<br />درآن روزها البته رفقا قرارداد خانه‌ای را با بنگاه بسته بودند. این خانه را اما چندروز دیگر قرار بود تحویل بگیرند. بنگاه معاملاتی هم متعلق به یک افسر باز نشسته بود.<br />بالاخره پس ازبحث و گفتگو، نظر اسکندر صادقی‌نژاد مبنی برتخلیه‌ی فوری خانه‌ی تیمی پذیرفته می‌شود. قرار می‌شود اسکندر به بنگاهی مراجعه کند و در صورتی که خانه‌ جدید آماده باشد، چند روز زودتر خانه را تحویل بگیرد. در غیر این صورت رفقا بایستی به خانه‌های امن شخصی بروند تا خانه‌ جدید آماده شود، یا فکر دیگری باید بکنند.<br /><br />درهرصورت تا زمانی که خانه‌ی جمعی جدید آماده نشده تماس‌های اعضای تیم به قرارهای خیابانی محدود خواهد شد که ضربه پذیری پایین رود.<br />اسکندر صادقی‌نژاد بالاخره به بنگاهی مراجعه می‌کند و موفق می‌شود، موافقت بنگاهی را جلب نماید که زودتر از موقع مقرر خانه را تحویل دهد، که بالاخره خانه جدید تحویل گرفته می‌شود. رفقا مشغول اسباب کشی می‌شوند. مقداری اثاثیه را رفقا اسکندر صادقی‌نژاد و احمد زیبرم و سعید آریان و شهین توکلی ( شهین توکلی خواهر حمید توکلی و همسر سعید آریان بود ) برداشته، به خانه‌ جدید می‌روند‌. رفقا مشغول انتقال اثاثیه از پیاده رو به داخل خانه هستند. سعید آریان و شهین توکلی در داخل خانه هستند و اسکندر و زیبرم در پیاده‌رو جلوی درب ورودی خانه.</span></strong></div><br /><br /><br /><div align="right"><strong><br /><span style="font-size:130%;">[ فرد صاحب ] بنگاهی، وقتی خانه را تحویل رفقا می‌دهد، معلوم نیست به چه دلیل مسأله تحویل زودتر خانه به رفقا را‌ به پلیس گزارش می‌دهد.*2 بنابراین درحین اسباب کشی پلیس شهربانی به محل خانه‌ی جدید می‌رسد و رفقا مجبور به درگیری می‌شوند. اسکندر موضع‌گیری [ نظامی کرده] و بطرف پلیس شروع به تیراندازی می‌کند و رفیق احمد زیبرم موفق به فرار می‌شود.<br /><br />براساس روایتی، رفیق اسکندر پشت درب ورودی ساختمان موضع گرفته و با تیراندازی به طرف پلیس فرصتی ایجاد می‌کند که زیبرم فرارنماید. در این درگیری اسکندرصادقی نژاد کشته می‌شود و شهین توکلی و سعید آریان در اثر اصابت گلوله زخمی و دستگیر می‌شوند. سعید آریان در بیدادگاه شاهنشاهی محکوم به اعدام و تیرباران شد. شهین توکلی [ همسر او] محکوم به زندان گردید، که درسال57 با قیام مردم‌ از زندان آزاد گردید.</span></strong></div><br /><br /><br /><div align="right"><strong><br /><span style="font-size:130%;">تقریباً همزمان با این درگیری، پلیس با نظارت ساواک و با تجهیزات کامل‌، به خانه تیمی قبلی که هنوز رفقا پویان و رحمت پیرونذیری درآنجا بودند هجوم می‌برد. خانه را محاصره می‌کنند و رفقا وقتی متوجه می‌شوند در محاصره قرارگرفته‌اند، خود را آماده دفاع می‌کنند. درگیری مسلحانه شروع می‌شود. رفقا تا آخرین لحظه مقاومت می‌کنند و با آخرین گلوله شجاعانه به زندگی‌شان پایان می‌دهند."<br /></span><br />*3- این 9 نفر عبارت بودند از رفقا:<br /><br />امیر پرویز پویان، حمید اشرف، عباس مفتاحی، احمد زیبرم، جواد سلاحی، رحمت الله پیرونذیری، منوچهر بهایی پور، محمد صفاری آشتیانی و اسکندر صادقی نژاد. از این میان تنها رفیق حمید اشرف بود که تا سال 1355 از همه تعقیب ها و درگیریها جان سالم بدر برده، در روز 8 تیر سال مذکور در درگیری بزرگ مهرآباد جنوبی تهران جان باخت.<br /><br />- تأکیدات از طریق خط کشی، از وبلاگ جمهوری شورایی است.<br /><br />----------------------------------------------<br /><br />توضیحات مربوط به مقاله محمد تقی سید احمدی از مجله آرش<br /><br />*1- رفیق اسکندر صادقی نژاد، دبیر سندیکای فلزکار مکانیک تهران، بهمراه رفقا علی اکبر صفایی فراهانی ( فرمانده عملیات سیاهکل)، حمید اشرف، غفور حسن پور و برخی رفقای دیگر، از بازمانده گان گروه ضربه خورده جزنی- ضیاء ظریفی در سال 1346 بود. شم قوی او در تشخیص خطر، بیان چیزی جز تجارب یک کارگر پیشرو، که در جریان کار و زندگی روزمره، تهدید و خطر و سرکوب را هر لحظه باید احساس، پیش بینی و تحمل میکرد نبود. او فوراً پی میبرد که خانه تیمی با دستگیری عضوی از آن- که بعد از 24 ساعت شکنجه های طاقت فرسا، بلحاظ تشکیلاتی مجاز است، نشانی خانه را اعلام کند- دیگر خانه امن نیست و باید بلافاصله تخلیه شود. در حالیکه رفقای دیگر که تجارب او را نداشتند، در اتخاذ تصمیمی سرنوشت ساز دچار تعلل شده، چه بسا همین سهل انگاری، نقشی جدی در وارد آمدن ضربه و جانباختن رفقای سازمان ایفا کرده است.<br /><br />*2- آقای محمد تقی سید احمدی، امروزه دنباله رو و سیاهی لشگر جریان غیرانقلابی و اپورتونیست کومه له و " حزب کمونیست" پوک آن، چنان مسموم شده، که حتی قادر به درک یک حقیقت بدیهی هم نیست و با تعجب سوال میکند: معلوم نیست چرا صاحب بنگاهی [ یک افسر بازنشسته!] موضوع تغییر فوری خانه را به پلیس اطلاع داده است!!؟؟ حقیقتاً برای احمق شدن یک کمونیست، کافی است که انسان یک " هسته اقلیت" مجازی تأسیس کند و به چاپلوسی از کومه له بپردازد!!<br /><br />خوب آقای فعال جنبش کارگری، از نوع کومه له- " کمونیسم کارگری"! سابقاً شاغل در بخش راهسازی وزارت راه و ترابری[ جزء سوابق مبارزاتی جدید ایشان!!]! درک این موضوع که چرا صاحب بنگاهی، موضوع تخلیه خانه را به پلیس گزارش میدهد، به عقل زیادی نیاز ندارد. به این دلیل که او، از قبل هم به مستأجرین این خانه مشکوک شده بود، مگر او یک افسر بازنشسته نبود، رفیق فدایی سابق؟! حال که مستأجرین با عجله در صدد تخلیه خانه بودند، شک او به یقین تبدیل شده، برای جلوگیری از اتهام ساواک علیه خود، مبنی بر همکاری با " خرابکاران"، دست پیش را گرفته، پلیس را مطلع میسازد. بویژه اینکه این امکان وجود داشت که پلیس و یا ساواک ادعا کنند: او بدلیل شم امنیتی خود، از اول هم به آنها مشکوک بوده، اما به پلیس خبر نداده است. آقای سید احمدی که امروزه، همه فعالیت اش تکرار مقالات تکراری، بی محتوا و مضحک طیف ضد فدایی کومه له- " کمونیسم کارگری" است، چنان از شرایط و مسائل مبارزه انقلابی به دور افتاده، که هنوز بعد از 36 سال، علت تماس گرفتن یک بنگاهی سابقاً افسر ارتش یا پلیس را با پلیس و ساواک رژیم با تعجب مطرح میکند. چه بسا که این بنگاهی یکی از مراکز پوششی دستگاه سرکوب رژیم بوده است. یک بنگاه دار معمولی، بساده گی به پلیس و ساواک مراجعه نمیکند، از آنجا که میترسد کسب و کار و اعتبارش در محل صدمه ببیند.<br />---------------------------<br /></div></strong><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">:ضمیمه<br /><em><span style="font-size:180%;"></span></em></span></strong></div><br /><br /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em><span style="font-size:180%;">سخنرانی اردوان زیبرم</span></em><br /><br /><br />در سخنرانی اردوان زیبرم، برادر کوچکتر رفیق احمد، نکات بسیاری از زندگی خانواده گی و دوران جوانی او وجود دارد که به آشنایی با شخصیت فردی و روحیات رفیق احمد کمک میکند.<br /><br />- سخنرانی رفیق گرامی اردوان زیبرم، بسیار جزئی و بقصد تفهیم بهتر آن، ادیت شده است.<br />- علامت [ ] و توضیح درون آن، از وبلاگ جمهوری شورایی است.<br /><br />تاریخ سخنرانی: جمعه 15 ژوئیۀ 2005<br />در سمینارسراسری درباره کشتار زندانیان سیاسی، کلن، آلمان.<br /><br />قسمتهایی از سخنرانی که به معرفی رفیق احمد و وضعیت خانواده او در سالهای مورد بحث مربوط است، بمنظور تسهیل مطالعه آنها، با علامت دو ستاره <span style="color:#ff0000;">**</span>مشخص شده اند.<br /><br />------<br /></span><br /><em><span style="font-size:130%;">نقش دیکتاتوریهای سلطنتی و جمهوری اسلامی دربه سکوت واداشتن خانواده های زندانیان سیاسی و جانباختگان راه آزادی و سوسیالیسم</span></em>.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />به عنوان بازمانده ای از سند رسوای [ سلطه وحشیانه ] رژیمهای سلطنتی و اسلامی با شما سخن می گویم. با تشکر از برگزاری این سمینار سراسری که فرصتی بدست داد، تا سرکوبهای بیش از سه دهه را که لااقل من بعنوان [ از] بخش بسیار ناچیزی اما نمونه ای از خروارها ظلمی که توسط دیکتاتوریهای پیشین و فعلی حاکم بر ایران، بر مردم این بخش از جهان در زیر مهمیز سرمایه جهانخوار و نمایندگان مرتجعش اعمال میشود، پرده بردارم. اگر چه اینگونه سمینارها و سمپوزیومهایی اینچنینی، هرگز تکافوی [ پاسخگویی به نیازهای] شرایطی را که بر مردممان و فرزندان قهرمان انسانهایی که بجرم دگر اندیشی جاودانه گشتند را نمی کند؛ اما باید به حس مسئولیت برگزار کنندگان آن، که علیرغم همه مشکلات عدیده و تب و تابهای سیاسی و بینشی حاکم [ که] بر جامعه اپوزیسیون انقلابی سایه گسترانده، درود فرستاد و دست مریزاد گفت، که در این آشفته بازاری که هنوز جامعه اش از سموم شاه و شیخ و لابی کننده گانش، که در پی فرصت بازگشت برای احیای دزدی وغارت و چپاول مشغولند، به انعکاس صدای بخشی هر چقدر ناچیز اما گوشه ای از جنایات بی حد وحصرش که اینروزها سعی می شود کمرنگش کرده و مشمول مرور زمانش کنند میپردازند.<br /><br />همانطور که ازموضوع صحبتم پیداست؛ و با توجه به اوقاتی که برای اغلب دوستان و رفقا در نظر گرفته شده، باید رفت سر اصل مطلب؛ بخصوص که مخاطبان ما نه تنها حاضرین در سمینار، که دیگر یاران و دوستانی که به مدد عصر انفورماتیک و از طریق دوستان زحمتکش دهکده جهانی اینترنت به انتقال این صدا برای سایر دوستانی که به هر دلیل امکان حضورشان میسر نشد نیز [ مشغول] هستند که امید است، وقتی نیز به این عزیزان اختصاص داده شود، تا فقط شنونده نباشند و با توجه به اختلاف ساعات در چهار گوشه دنیا؛ پذیرای مشارکت دراین سمینار شده اند. اجازه دهید کمی به عقب بر گردم.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> شرایطی را [ به خاطر می آورم]، که هفت هشت سالی بیشتر نداشتم، که شکل و شمایل احمد [ زیبرم]، بعنوان مسئول خانواده برایم جا افتاده بود. تلاش احمد را در کنار مشقت پدر و مادر، همواره گی نقش محکم و جا افتاده اش را با اراده با صلابتش در تار و پود کل جامعه پر جمعیت خانواده حس میکردیم و بعد از چند سالی که ارتباطم با جامعه کمی آنطرفتر از خانواده آغاز شد، گسترده گی نقش احمد را بعنوان فرزند اول خانواده در ابعاد بیرون از خانه، بس قشنگ تر یافتم. ارتباطش با مردم محل و اقشار کار و زحمت، یکی از حلقه های بهم فشرده و در هم تنیده ای[ از زندگی او] بچشم می نشست و نشان از رسالتی که پایگاه توده ای سرشارش، [ و] از عشق به زندگی و عواطف زیبای انسانیش در آن موج می زد را به دل می نشاند. خردسال بودن [ انسان] و خرد*1 مربوط به آن، درک توان و یاری دشواری راهی را که طی شده بود نمی داد، که [ بتوان] بر چگونگی نشستن بر سفره آماده انسانهای درد کشیده، حتی مکثی کرد. این رویش لحظات و جبر انتقال جریان زندگی با تمام فراز و نشیبش را اما گریزی برای آنچه را در پیرامونت میگذشت نبود.<br /><br />باری آنچه بر صفحات خاطرات ذهن به ثبتش رساندم و هماره با من طی طریق کرده و عمدتاً ناملایمات را شاهد بوده، از همین دوران [ خردسالی] تراویده است. از شرایط اقلیمی حاکم بر منطقه ای صحبت میکنم در کرانه سواحل خزر، که به محض شنیدن نام این منطقه از جغرافیای شمال کشور، بی درنگ چند نکته در اذهان عکس العمل طبیعی خود را بروز می دهد مثلاً: ماهی خاویار، برنج، مرکبات، چای، قایقرانی، بندر و گمرک، شیلات و نیروی دریایی، [ میرزا] کوچک جنگلی و جمهوری گیلان، سیاهکل و چریکهای فدایی خلق، وقایع انزلی و قیام صیادان، دریا و مرداب و موج شکن و مردم صیاد و کارگر و زحمتکش و ... باز هم مبارزه برای زندگی.<br /><br />درست است، اما با این تفاوت که درست بمانند ضلع و اضلاع دیگر جهات جغرافیای ایران، نه نفت و گاز آن و نه معادن و ذخایر و منابع سرشارش و نه ...، هیچگاه تعلقی به سکنه بظاهر دارا اما دایم زیسته زیر خط فقر آن نداشته و جز عده ای کارگزار سرمایه جهانی و خاندان هزار فامیلشان، هر سئوال کردنی حتی، سرهای سبز رفیقان، یاران و مبارزان داده بر باد. اینست که در شرایط گوناگون اقلیمی، سرکوب اما یکسان عمل میکند. در پاسخ به این خاستگاه طبقاتی است، که شفافیت مبارزه طبقات شکل میگیرند. احمد با فرصتی که از تجارب بجای مانده از خلاصه آنچه که در واژه های تاریخی اشاره شده دست داده بود، و درک و انطباق نوین شرایط مبارزه با بهره جستن از سوسیالیزم علمی و پشت سر نهادن بن بستهای آشتی طبقاتی - که عمدتاً سوسیال- رفرمیستها پرچمدارش بودند-، در کنار رفیقانی چون حمید اشرف و امیر پرویز پویان و سلاحی ها و مفتاحی ها و ... یکی از بنیانگذاران جنبش نوینی گشته بود، که با مشارکت در برداشتن نقاب از چهره " بسوی تمدن بزرگ" مضحکی که فخر میفروخت؛ پوسته " تئوری بقاء" این " جزیره" پوشالی " ثبات" را شکسته بودند و با سرعتی که در تاریخ مبارزات مردممان نظیر نداشت، آغاز مبارزه ای را پی افکندند که از همان شروع ثبت خود در 19 بهمن 1349، تاثیر خود را تقریباً بر تمامی ارکان اجتماع درون و بیرون از ایران و عرصه های گوناگون آن بر جای گذاشت. بطوری که تا همین لحظه که با شما سخن میگویم، جدای از نقد و بررسی که به اشکال متنوع این سبک از مبارزه صورت گرفته و جدایی های ... گوناگونی را که در بر داشته؛ اما هیچ نیرویی تا به امروز در هر دو نظم ضد انسانی سرمایه داری سلطنتی و اسلامی؛ هرگز نتوانست چنین تاثیر شگرفی را و یا هر تاثیری دیگری که دیکتاتوری هار سرمایه را بیخواب کند بگذارد، تا مبارزه را جدی بگیرند و مبارزه طبقاتی را برای جایگزینی آلترناتیوی انسانی برای کارگران و زحمتکشان ایران تجربه کنند. قرار بوده بعنوان یکی از باز مانده های عزیزانی که [ سرگذشت] خود را سند رسوایی آنچه بر انسان و نوع بشر توسط جانیان نظم سرمایه رفته و میرود [ میدانم]، با هم صحبتی داشته باشیم.<br /><br />نگاه کنید؛ و ببینید که ما هم، جهانی شده ایم. از کشورهای مختلف جهان آمده ایم، [ جهانی] که اکنون محل تبعیدمان است !! بعد از حدوداً یک قرن مبارزه هنوز نتوانسته ایم در جغرافیایی که مرزش را برسمیت نمیشناسیم گرد هم آییم.*2<br /><br />اینجا اما فرصتی است مغتنم، تا آنچه را که بر اغلب مان گذشته نه بازگو که رصد !! کنیم. شاید نسلهایی را که با چالشی مسلم پیچیده تر، به خیزش مشغولند، از تجاربش بی نصیب نگذاریم. باید به آیندگان گفت: چگونه از تجاربی می آییم که از [ لو رفتن] نجوای همسایه ای، ممکن بود به تیر بلا گرفتار آیی و یا با سنگ نبشته ای آنرا به آرامگاه ابدیت مبدل سازی. باید نگذاشت که رسوب دوران، توان آنرا یابد تا ذهنیت را به تاریخ بسپارد و آنانی که با تحریف به کشتن چراغ تاریخ آمده اند قادر شوند، به فسیل سازان ذهنیت تاریخی مردم خون برسانند. هنوز ما هستیم و بسیاریم. نخواهیم گذاشت چهره واقعی جنایتکارانی را که با ترفند فرار از تپه های اوین، چکاوکان آغازگر جنبش نوین مردممان را به خون کشاندند، و میادین چیتگر و ... را، از [ خون] بیشمار رفیقانمان رنگین ساختند، بار جنایات خود را با [ کمک ]داد و بیدادگران از زیر ضرب خارج کنند.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> هنوز چهره آخرین وداع با احمد [ زیبرم] در مقابل دیدگانم همچون موج سنگین گذر زمان در من میگذرد؛ 10 ساله بودم و کلاس چهارم ابتدایی. این آخرین بار بود که احمد به انزلی آمد. مدتی بود که پس از کار در کارخانه های " شیشه قزوین" و" بنز خاور" تهران، این زمان در کتابخانه پارک شهر منطقه فیشر آباد تهران مشغول بکار بود و به اشاعه آگاهی بین سکنه زحمتکشان جنوب تهران، میان کارگر زاده گان و محرومان روزگار میگذراند. این آخرین بار که به بندر انزلی آمده بود، حس غریبی بوجود آورده بود. گویی از قبل دیدار آخرین را تدارک دیده. این را من دریافتم که احمد [ زیبرم] نوع دیدارش به دیدارهای قبلی نمی ماند. اینبار بر خلاف دفعات گذشته که به پدر انتقاد همیشگی اش را برای استفاده از مشروب را داشت؛ احمد خود مشروب مخصوص میکده قزوین دستش بود و اینبار پدر بود که پرسید: جریان چیست؟! احمد اما رفیقانه سفره ای گذاشت و شام آخر را چنان با پدر هم پیاله گشته بود، که ما مبهوت از [ صمیمت] پدر و پسر، به وجد آمده بودیم . مادر پرسید: چه شده احمد ؟! صمیمیت بیش از معمول تو ما را تا سفر بعدی دلتنگ تر نگه خواهد ساخت.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> احمد اما تودار و در اوج آرامش خود، همه اعضاء خانواده را از مهر معمولش سرشار می ساخت. او بخوبی میدانست که به زندگی مخفی روی می آورد و در بدرقه، من آخرین نفری بودم که اجازه یافتم با او تا سر خیابان اصلی ( خیابان گلستان- دقیقاً همان نقطه ای که پس از قیام، دکه کتابفروشی " احمد زیبرم"، با کمک صیادان زحمتکش محل بر پا شد) بروم. او به طرز غیر معمول مرا در سینه اش فشرد، تا سوار اتوبوسی که از سمت اردبیل و آستارا، با عبور از همین قسمت شهر انزلی به سوی تهران میرفت، سوار شود. هرگز آخرین لحظه ای را که [ در موقع بدرقه] از احمد تقاضای پول خورد کردم را از یاد نخواهم برد، که چگونه ته جیب خود را کاوید و چند ریالی که برای من پول خوبی برای توجیبی کودکانه ام بحساب میرفت را بمن داد، و او خوشحالی مرا بدرقه [ راه] خویش ساخت.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> طولی نکشید که ساواک جهنمی به خانه مان [ در انزلی] ریخت و پس از ریخت و پاش و یغما بردن بقول مادر: تنها ثروت خانواده یعنی کتابهای احمد - که هیچکداممان تا آنموقع اجازه نداشتیم، به کمد کتاب احمد دست بزنیم- به اذیت و آزار ما پرداختند. ما بی خبر از دنیا، ساواک ولی جویای آلبوم عکس خانواده و فامیل و دوستان و دسترسی به آدرسها بود. همسایه ها و فامیل هم از شبیخون ساواک در امان نمانده بودند و کل منطقه مشمول تجسس و تعقیب و گریز و مراقبت ویژه قرار گرفت. تازه [ روزهایی] یادم آمد که دیدار دوستان نزدیک احمد، رفیقان بخون تپیده: بهمن آژنگ، حسن نیک داوودی و دیگر همکلاسیها و همشهریان مبارزی که هر از چند گاهی جلساتی در خانه و بیرون برگذار میکردند و مادر هم بعداً گفت: که در جریان تشییع پیکر بخون تپیده رفیق حسن نیک داوودی که زیر دست جلادان شکنجه گر ساواک قطعه قطعه شده بود و در دیگر جریاناتی چون تشییع پیکر تختی قهرمان در ابن بابویه و همچنین گرانی نرخ نان و افزایش کرایه اتوبوس واحد، [ احمد] با جنگ و گریز و لباس خونین و پیکری زخمین باز گشته بود؛ که منظور مادر ارتباط با جریانی که گروه فلسطین [ بخشی از گروه جزنی- ضیاء ظریفی، پس از خروج اعضایی از آن از کشور] نامیده میشد و بعداً به سازمان چریکهای فدایی خلق فرا رویید، بود.<br /><br />پس از کشف گروه جزنی- ظریفی، و مدت چند ماهی هم که از قیام سیاهکل در بهمن 49 میگذشت، ساواک با کشتار و شکنجه و تجسس وبا ادغام ارتش و شهربانی و ساواک، به " کمیته مشترک ضد خرابکاری " تبدیل شد، تا برای مقابله با ارتباط گروههای چریکی شهری و جنگل، دست به سرکوب مشترک ومتمرکز بزند. اینجا بود که در یک اقدام احمقانه ساواک جهنمی، برای سر 9 تن از چریکهای فدایی خلق، نفری 100 هزار تومان جایزه تعیین شد. ساواک با اعلام 900 هزار تومان برای دستگیری یا لو دادن این عزیزان، 9 تن از فرزندان واقعی مردم را به آنان شناساند*4. تکرار این نوع حماقتهای ساواک بعد ها در معرفی قهرمانان بخون تپیده ای چون: خسرو گلسرخی و کرامت دانشیان، که [ رژیم شاه] برای [ گرفتن] پز رعایت مسخره حقوق بشر، دادگاه فرمایشی علنی برگزار کرد- و مردم نیز خیابانها را تعطیل میکردند، تا دفاعیات خسرو و کرامت را ببینند- یاد آور همین سناریو میباشد. یکی از آن 9 نفر [ موجود در لیست] احمد بود که در کنار رفقایی چون: امیرپرویز پویان، حمید اشرف، اسکندر صادقی نژاد، صفاری آشتیانی، رحمت پیرو نذیری، سلاحی ها و مفتاحی ها، عکس هاشان چون نگینی در هر کوی و برزن؛ و در هر شهر و روستایی میدرخشیدند. اگر از من سئوال کنید که آیا ساواک هم ممکن است خدمتی کرده باشد!!؟، جواب من همیشه این بوده و هست: بله!! ساواک جهنمی خدمت بزرگی بما کرد، که ممکن بود با قیمت بسیار بالا هم از ما ساخته نمی شد: تبلیغ برای اعلام موجودیت مشی مسلحانه و پیشقراولان جنبش نوین کمونیستی، بزرگترین خدمت ساواک از روی حماقت و ددمنشی این سیستم بود، که با نام خرابکار سعی در ایجاد ترس داشت.*5 اما نباید از نظر دور ساخت که بالاخره عده ای هم بودند، که چنین پول کلانی فریبشان میداد. چاکران و مقربان درگاه و جاسوسان وابسته به دستگاه مخوف ساواک هم بهر رو وظایفی!! بعهده داشتند.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> یکی از بازی های کودکانه من [ در خانه]، پس زدن نردبان هایی بود، که در آنسوی دیوار همسایه فالگوش ایستاده بودند. بعضی پنداشته بودند، راه جایزه 100 هزار تومانی ساواک، از بالا رفتن نردبان همسایگی میگذرد! اکنون ما را فرزندان و برادر و خواهران خرابکار مینامیدند!! فشار ساواک چنان بود که مادر بیش از 5 سال خانه نشین شد و تا بحبوحه شروع قیام که از 1356 آغازیدن گرفته بود و با وساطت زندانیان آزاد شده و تغییر اوضاع سیاسی- اجتماعی، [ او] حاضر به خروج از خانه گردید و این اوضاع چنان دستخوش حوادث و تحولات قیام قرار گرفت که همان مردمی که خرابکارمان خطاب میکردند، با گل به استقبال می آمدند.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> نیمه شبی را بیاد دارم که برای چندمین بار مورد شبیخون ساواک قرار گرفته بودیم. پدر و مادر با [ دادن] ناسزا به ساواک، بدفاع از حق انسانی آرامش اهل خانواده بر خاسته و پرسیده بودند: که شما تمام سال گذشته را مرتب در خانه مان ریخته اید، همه چیز را بهم ریخته و برده اید، عکس احمد که بر هر سر بازاری هست؛ پس این وقت نیمه شب چرا ریخته اید؟!!. ساواکی مزدور را خوب بیاد دارم که ( خان بابا پور) گفته بود: من مامورم و همسایه گزارش داده که احمد [ برای مخفی شدن به اینجا آمده و] بالای پشت بام خانه است، او طنابی [ از بالای بام] فرستاده تا مادر غذا بفرستد و ساواک احمق آمده بود، به همین سادگی این مسئله را پی بگیرد. این مزدور، پدر [ ما را] را بزور بالای بام فرستاده بود که [ او هم در مقابل] به همه شان دشنام می داد و کسی را جرئت ساکت کردن پدر نبود. پدر می پرسید: شما که همه جای خانه را میدانید، چرا مرا به بالا [ ی پشت بام] میکشانید؟ جواب ساواکی مزدور را شنیدم که با اسلحه پشت سر پدر در حرکت بود و میگفت که: اگر پسرت آن بالا باشه، اول تو را میزنه !!، و این اوج زبونی ساواک را برایم تصویر میکرد. در آن لحظه فقط بخود نهیب میزدم، که چرا کمی بزرگتر نبودم تا جوابشان را به مانند احمد میدادم و سئوالی را همیشه با خود حمل میکردم که: چرا سازمانی که احمد بدان تعلق داشته بسراغم نمی آید؟! مگر نمی داند که من منتظرم؟! ... و بعدها که راهش را یافتم؛ شاهد احمد های فراوانی بودم که امروز و همین الان هم درجمع مان تعدادیشان حضور دارند؛ تعدادیشان همواره با من همراهند و بی شمارانی هم ... .<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> پدرم اما هر از چند گاهی به ساواک برده میشد و به استنطاقش میکشیدند، او علیرغم مقاومتش در جامعه، از نگاه جماعتی که با نیش و کنایه " پدر خرابکار" خطابش میکردند نیز در امان نمی ماند. دوستی میگفت: در میدان مرکزی شهر بندر انزلی- محلی که کیوسک پلیس راهنمایی مستقر بود- عکس 9 چریک فدایی به شهر جلایی خاص بخشیده بود. [ او] غروب یکی از روزها که از کنار عکسها میگذشت، پدر را دیده بود که با نگاهی سرفرازانه به عکسها خیره شده بود، میگفت وقتی به پدر نزدیک شدم، دیدم با افتخاری وصف نا پذیر به عکس احمد بوسه ای زد و گفت: پسرم نمی دانستم سرت اینهمه ارزش دارد.!!. پدر اما با داغ وداع آخرین احمد چون همگی مان همراه بود، تا آنکه 2 سال زندگی مخفی احمد در پگاه 28 مرداد 1351 بسر آمد و علیرغم آنکه احمد از این نبرد آخرین هم قهرمانانه بدفاع برخاست و جاودانه گشت، روزنامه های رژیم نیز نتوانستند از حماسه آخرین احمد ننویسند، که موجب گردید خبرنگاران آن را زندانی کنند.<br /><br />هرگز دل ما زخصم در بیم نشد در بیم ز صاحبان دیهیم نشد<br />ای جان بفدای آنکه پیش دشمن تسلیم نمود جان و تسلیم نشد<br /><br />فرّخی یزدی<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> اما پدر نیز چندی بعد در سال 55 ناملایمات و فشار و داغ فرزند را تاب نیاورد. پدر علیرغم انتظارش منتظر تحولات [ انقلابی سال] 57 نماند، تا ربایش قیام نافرجام توده ها [ از سوی رژیم تازه به قدرت رسیده] را ببیند و رنج های بعدی را متحمل شود و چهره در نقاب خاک کشید.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> فشار سیستماتیک اجتماعی، چون دیگر خانواده های زندانیان سیاسی و جانباختگان- که عمدتاً خانواده های مجاهد و فدایی را در بر میگرفت- در تمام عرصه ها اعمال میشد. برادر دیگر کوچکتر از احمد که سال 1350 را در سربازی بسر میبرد، بلافاصله با انتشار عکس احمد[ از طریق لیست علنی معروف، بازداشت و] در زندان قصر زندانی شد و با رفیق خرم آبادی همسلول گردید. او بدون آنکه بداند جریان چیست متحمل فشار ساواک شده بود. خواهران کوچکتر [ احمد] از شرکت در کنکور و علیرغم پذیرش منع شدند و از شرکت در مشاغل دولتی باز ماندند. برادر دیگر که فقط 2 سال از من بزرگتر بود و تازه وارد دبیرستان شده بود و 13 سال بیش نداشت، توسط ساواک از دبیرستان ربوده و برای رّد [ گیری از] احمد به تهران برده میشود. رئیس مدرسه که از یاران احمد بوده، تلاشش برای اجازه از ما[ برای همراه رفتن برادر احمد با مأموران ساواک] بی فایده و با تهدید [ ساواکیها] مواجه شده بود. گویا ساواک طوری او را در تهران بزرگ چرخانده بود که بیش از صدها خانه را که به برادر 13 ساله ام نشان داده بودند و او چون تنها یکبار به همراه احمد به تهران رفته بود، به همه آن خانه ها گفته بود: [ این] همان [ خانه احمد] است!! و ساواک احمق را سر کار گذاشته بود. بعد از 3 روز که برادرم را برگرداندند، [ او] بما میگفت که: به او یاد داده اند با کسی حتی با خانواده اش اجازه صحبت ندارد!!. [ از همین رو بود] که چند روزی طول کشید تا در یابیم که [ بر او در تهران] چه گذشت.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> با ترور سپهبد فرسیو، حاکم شرعی! و قاتل حاکم بر دادرسی ارتش که احکام تیرباران زندانیان سیاسی ... را صادرمی کرد، باز هم تاخت و تاز ساواک و یورشهای وقت و بی وقت به همگی [ ما ] شروع شد. یادم می آید که وسط زمستان 50 بود و یک ساواکی در سر کوچه ما صندلی گذاشته بود و روزنامه میخواند!!. رفیق صیاد ماهیگیری که در همسایگی بود و در جریان مسائل قرار داشت، به طعنه برگشته و به ساواکی گفته بود: آقا شما روز و شب، آنهم در میان برف و سرما آن وسط کوچه نشسته ای صورت خوشی ندارد والله!! یه وقت اذیت میشی و سرما میخوری ...، که مورد ضرب و شتم [ مأمور] ساواک قرار گرفت.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> نوبت به من 11 ساله هم رسید، که کلاس پنجم ابتدایی بودم. برای آنکه در کلاس و مدرسه از گزند تعدادی همکلاسی موذی در امان باشم، در مقابل برادر "خرابکار" خطاب کردن، به دفاع از عملکرد احمد برمیخواستم. تا اینکه یکی از این همکلاسیهای بچه ساواک با گزارش عکس العمل من در دفاع از احمد به همکلاسیها؛ پای ساواک را به مدرسه ابتدایی! کشاند. جالب است بدانید که با کمک و فریب فراش مدرسه، مرا به بهانه اداره فرهنگ که نزدیک اداره آگاهی شهربانی بود، به کلانتری انزلی بردند. در آنجا جناب!! سرگرد" نامدار" بدستور ساواک از من باز جویی شفایی میکرد، که تازه دریافتم کجا هستم و حسن آقای فراش دبستان " انوری" [ در انزلی]، [ من] بچه دانش آموز را بدون اجازه والدین، به اداره آگاهی سپرده بود و پی کارش رفته بود. پس از ساعاتی تهدید لباس شخصی های آگاهی، که از من یک لاقبا محل اختفای احمد را میخواستند!!؛ به حماقت خود پی بردند و مرا با جیپ شهربانی به مدرسه رساندند که مستقیم به جای مدرسه به خانه رفتم و شرح ماوقع ... .<br /><br /><span style="color:#ff0000;">**</span> چندین بار از کودکان همبازیم که بتدریج از من فاصله میگرفتند، جویای علت شده بودم. جوابها عمدتاً یکسان بودند: خانواده ها وادار شده بودند که فشار سیستم مخوف ساواک شاه را به همه جا حتی به دنیای کودکان نیز بکشانند. تنها کسی که ارتباطش هرگز قطع نشد؛ عزیز شیخ زاده بود. او دردی مشترک را با من حمل میکرد. عزیز نیز برادر بزرگ خود؛ رحیم شیخ زاده- عضو اولین گروه منشعب از سازمان چریکهای فدایی خلق ایران ( یعنی گروه انشعابی تورج بیگوند حیدری ) در سال 54- را زیر شکنجه ساواک از دست داده بود. ساواک برای شکستن خانواده اش، دیگر برادرش کریم را، بصلابه کشانده بود و حادثه پرتاب شدن خواهرش راضیه شیخ زاده از بلندیهای البرز را [ که یک اتفاق بود]، بمنظور ایجاد ترس و ابهت ساواک [ در میان مردم]، به خود نسبت می داد؛ که البته بدلیل حضور عزیز در محل حادثه، این ترفند ساواک عقیم ماند.<br /><br />اکنون با گذشت بیش از سه دهه از تاریخی که من بیاد دارم، شرایط نه تنها تغییری نکرده، که وخیم تر از گذشته، همان خانواده های جان بدر برده از دژخیمان ساواک و نظم پوسیده سلطنتی، در ادامه [ سلطه ] نظم پوسیده تر و عقب مانده تر از پیش و اسارتبارتر از قبل، در سرمایه داری مذهبی ارتجاعی تر گرفتار آمده اند. اینبار اما تجارب ساواک برای سرکوب جنبشهای رهایی بخش در ابعادی وسیعتر و علنی بکار گرفته می شود، تا رژیم اسلامی سوار بر امواج قیام میلیونی توده ها را برای ادامه خشونت بارتر از ساواک بر اوضاع مسلط گردانند. سازمانها و احزاب و نیروهای انقلابی و سایر جریانات دمکراتی که با مشارکت وسیع خود رژیم فاشیستی سلطنتی را به زباله دان تاریخ سپردند؛ بدلیل تبعیت از خورده بورژوازی سنتی و عدم آمادگی برای ارائه آلترناتیو انقلابی جایگزین، فریب و همان ترفندی را متحمل شدند، که رفیق بیژن جزنی به آن اشاره کرده بود: یعنی عدم توافق بر آلترناتیوی جایگزین از سوی نیروهای کمونیست و چپ، جای خالی نیروی انقلابی را به دار و دسته مذهبیون ارتجاعی و خمینی خواهد سپرد که از فرصت [ ایجاد شده ] بسود ارتجاع، با تکیه بر ابزار مذهبی که خود دستگاه سرمایه در اختیارش گذاشته بود، سود جوید و همان شد.<br /><br />ایندفعه بدتر از گذشته نه فقط " خرابکار" که به واژه " ضد انقلاب" هم مزین شده ایم. این بار اما قصد دیگری هم دارند. واژه انقلاب و انقلابی را از محتوی تهی کردن، شیوه ایست که سرمایه داری جهانی با اختراع آن توانسته عده ای را به کرنش وادارد. هر گونه مقاومت توده ای رادیکال، که بقصد سرنگونی دیکتاتوریهای فاشیستی و سرمایه داری، مستقیماً قدرت سیاسی حاکمیت های ضد انسانی را نشانه می گیرد، با کمک تئوریسین های سرمایه و بریدگان فراری از جبهه انقلاب مترادف با خشونت تلقی میشود. یا بقول سر دسته جنایتکاران جهانی جرج دبلیو بوش: انقلاب مساوی با تروریسم غیر دولتی است که در تحلیل نهایی در جمله : " هر که با ما نیست؛ با تروریست هاست " خلاصه شده است. بعبارنی دیگر، بعد از فروپاشی سوسیالیسم موجود!! مبارزه با " خطر کمونیزم "، جای خود را به مبارزه با " خطر تروریسم" سپرد، تا جلب توجه شرعی تری!! گیرد. دستگاه فاشیسم مذهبی سرمایه داری حاکم بر ایران، نه تنها موفق شده سلطنت را جمهوریش کند، که اسلامیش هم کرده است. این گاو شتر پلنگ، جمهوری سلطنتی اسلامی، قادر به هر نوع مانوری هست که بتواند خود را سر پا نگه دارد. از اعلام جهاد که هیچگاه در دوران قیام داده نشد و کشتار و سرکوب کردستان انقلابی که تنها 5 ماه از قیام توده ها نگذشته بود در غرب کشور [ شدت] گرفته، تا کشتار انقلابیون ترکمن صحرا و غرقه در خون ساختن گندمزاران در شرق ایران؛ از کشتار صیادان و زحمتکشان انزلی در شمال گرفته تا سرکوب خونبار خلق عرب خوزستان در جنوب، از سرکوب آذربایجان مقاوم تا به خون کشاندن بلوچستان پایدار و صبور و جای جای ایران، هر گوشه ای خونهای ریخته شده توسط حامیان سرمایه داری نو کیسه اسلامی، داغهای ننگ جنایت پیشگان شاه و شیخ را بر پیشانی خود دارند و سند رسوایی خشونت بارترین دوران خلافت سیاه سرمایه را برملا میکنند.<br /><br />اگر ساواک با محاصره دراز مدت خانه ها و تعقیب و مراقبتهای ویژه پلیس سیاسی به خانواده های فعالین سیاسی آسیب و فشارهای اجتماعی اعمال میکرد، شیوه به ارث رسیده برای جمهوری اسلامی در ابعادی بس گسترده تر بنمایش در می آید. خیلی از دوستان و رفقایی که برای ملاقات و دیدار با عزیزانی را که در زندانهای سیاسی هر دو دوره سلطنتی و اسلامی میرفتند را بیاد دارند. از مصیبتهایی که برای یافتن زندانی شهر به شهر و سپس تجمع در پشت دیوارهای سرکوب اندیشه متحمل شدن گرفته تا به جان هم انداختن رفیقان دیروز، و یکی از نمونه های دهشتناک آن نقشه ضد انسانی رژیم جمهوری اسلامی؛ در اجرای طرح مالک و مستاجر [ در سال 1360] و یا همان بازجویی 50 میلیون سکنه مردم ایران بود که عزیزان بی شماری را آواره ساخت و به صلابه کشاند. خلاصه آنچه را که برای ایجاد تضاد و نتیجتاً تفرقه ما بین خانواده ها، از طرف این رژیمها صورت میگرفت را نمونه های فراوان داریم. فقط یک نمونه را توجه کنید. " بیژن جلالی" و زنده یاد " رضا شهربانی"، هر دو مجاهد بودند . در یک روز که ماهها با خرداد 60 فاصله داشته در یک خانه بزعم رژیم اسلامی" تیمی"( منزل دایی بیژن جلالی)، دستگیر میشوند.<br /><br />چند ماه پس از آن، از شانس و بخت!! این عزیزان، فاز نظامی مجاهدین در 30 خرداد 60 به بعد شروع میشود. تمام نیروهای سیاسی مشمول سرکوب ناشی از حرکت این شیوه جمعبندی از مبارزه مجاهدین شده، و در آتش بر پا گردیده از حرکت ناپخته و نا بهنگام مجاهدین میسوزند. صرف نظر از اینکه رژیم فاشیستی اسلامی دیر یا زود دست به ابزار خشونت، که قبلاً هم همانگونه که اشاره شد زده و می زد، اما نا سنجیده بودن حرکتی که در نیمه راه متوقف و اوج بی مسئولیتی نسبت به سایر نیروهای اجتماعی که برای تدارک سنجیده تر برای چالش های عظیم اجتماعی و مبارزاتی بسر میبردند، نهایت فرجام مجاهد را بجایی رساند که از حوصله این مقاله خارج است.<br /><br />من خود سالها با این دوستان مبارز و مجاهد همسلول بوده ام و از نزدیک شاهد مقاومتهایشان بوده ام. هر دو آنها حکمی 10 ساله گرفته و بقول رژیم " جرمشان" یکسان بود، سر انجام اما رژیم ضربه ای را که نتوانسته بود در زیر انواع فشارها و شکنجه های روحی و روانی و جسمی وارد کند، به شیوه ای پلیدانه تر به پیش برد. رژیم،" بیژن جلالی " را در سال 64 آزاد میکند. اما " رضا شهربانی" را در زندان نگه میدارد. در بیرون از زندان رژیم به شایعه خیانت و بریدن بیژن دامن می زند. اولین نشانه این جنایت رژیم را در بجان هم افتادن خانواده های صمیمی طرفین بوضوح می توانستی ببینی. پس از آن بیژن بارها مورد فریب شایعاتی دیگر، نظیر آزادی رضا از زندان قرار گرفت و هر بار با دسته گلی به پیشواز رضا شتافت. اما هر بار با توهین و تحقیر مواجه و با پرتاب گل بسویی از کوچه و خیابان، نتوانست فضای پوشالی دشمن را بشکند. در نهایت هم مجاهد مبارز، رضا شهربانی همرزم بیژن و بسیاری از ما، در تابستان 67 همراه بسیاری از مبارزان راه آزادی و سوسیالیسم به دستور مستقیم خمینی جنایتکار و کمیسیون مرگ وی، در کشتار جمعی زندانیان سیاسی ایران به قتل رسید. فکر میکنید چقدر از انواع ترفند هایی را که رژیم و ایادی آن بکار گرفته و میگیرند، که اگر هر کدامشان را باز گو کنیم ... مثنوی هفتاد من را در بر دارد را ما با خود حمل میکنیم .؟!!.<br /><br />باز گویم این سخن را گرچه گفتم بارها می نهند این خائنین بر دوش ملت بارها<br />پرده های تار و رنگارنگی آید در نظر لیک مخفی در پس آن پرده ها، اسرارها<br />دفع این کفتارها، گفتار نتواند نمود از ره کردار باید دفع این کفتارها.<br /><br />فرّخی یزدی<br /><br />نهادینه کردن عنصر ترس در جوامع طبقاتی و ایجاد خطوط قرمزهایی که عمدتاً برای تعمیق سرکوب و پذیرش بی چون چرای آنچه را که رژیمهای خودکامه در جا انداختن نظم ضد انسانی سرمایه دیکته میکنند، بن مایه دیکتاتوریهای جهان را تشکیل میدهد. عدم ارتباط و جلوگیری از اطلاع رسانی بموقع و یا کانالیزه کردن اخبارو اطلاعات واعمال سانسور، شکل رایج [ سلطه گری] این گونه سیستم ها را تشکیل میدهند. بسته به میزان عقب ماندگی و یا رشد پیشرفته تر رژیمهای ستمگرسرمایه؛ نوع خشن و یا مدرنتر سرکوب برای به انقیاد کشاندن ملل تحت ستم اعمال میشوند. در تقابل با شیوه های سرکوب اما نیروی آگاه نیز، بسته به توان دانش و آگاهی از توازن قوای طبقاتی است که قادر خواهد بود به استراتژی ضد قدرت بدل شود. دیکتاتوریها عمدتاً با تکیه بر زور و اجرای قوانین ظالمانه ای که برای مقدس ساختن نظم حکومتی خود بر پا میدارند، تا زمانی که نیرویی را برای مقابله با نظم ضد انسانی خود در برابر خود نبینند، به شیوه ستمگری و تاراج و چپاول و غارت ادامه داده و در این رهگذر هر چه مزاحمت کمتر، بهره و استثمار از منابع انسانی بیشتر نهادینه خواهد شد. به سکوت وادار ساختن خانواده های زندانیان سیاسی و جان باختگان، درهمین راستا قابل بررسی است.<br /><br />مبارزه ای جّدی شروع میشود. قدرت سیاسی حاکم، توسط رزمندگانی که در پروسه تکوینی خود به چالشی رودررو بر خاسته اند، به وحشت افتاده است. گزینه تا کنونی آن بوده که با ارعاب و ارسال شعبان بی مخ جعفری و دار و دسته طیّب و نهایتاً با چند ابو طیّاره اردشیر زاهدی، با کودتا سر و ته قضیه را هم بیاورند. و باز بگیر و ببند و تا روزی که بخواهند صدای انقلاب مردم را بشنوند اما، نفسها در سینه ها حبس میکنند. اما این همچنان نیروی مردم است که از هر دو سوی میتواند مورد استفاده قرار گیرد. با این تفاوت که یکی بر امواج ناآگاهی آن سوار می شود تا روزی بنام نجات آذربایجان [ در سال 1325] هزاران کشته بر گرده زحمتکش مردم منطقه بگذارد، و روزی دیگر آنرا بنام انقلاب به یغما میبرد و روزهای دیگر بنامهای صدور انقلاب وعلیه دشمنانی که فقط هم از آنسوی مرزها !! می آیند و آن یکی اما دعوت به مبارزه برای احقاق حقوق و مطالباتی، که بقول زنده یاد سعید سلطانپور که [ گفت ]:<br /><br />" دریای سیاه به غارت میرود ، و ملت گرسنه است .<br />مزارع سپید و شکفته به غارت میرود، و ملت گرسنه است.<br />دریا و درختان و کوهها به غارت میروند و او همچنان غارت زده بر جای میماند.<br /><br />برای عظیم ترین غارتها، میباید عظیم ترین تحمیل فرهنگی ممکن شود. پس بیهوده نیست که فرهنگهای ملل غارت زده؛ نیمه جان میشوند. پس بیهوده نیست که معلم به هیچ گرفته میشود تا زیر فشار استراحت و نان و خانواده، مسئولیت خویش را از یاد ببرد و برای حفظ تعادل مرسوم زندگی، به مشاغل دیگر نیز بپردازد. پس بیهوده نیست که بر کتابهای درسی وکتابهای کودکان، نظارتی دیکتاتوری بعمل میآید و بیهوده نیست که مطبوعات ارزشی برابر تسلیحات می یابند و برای هنر و ادبیات، با شور و بررسی های بسیار، برنامه های دورانی تدارک دیده میشود و گردن مفاهیم مترقی با گیوتین سانسور قطع می گردند".<br /><br />دقت کنید که بورژوازی عقب مانده جوامعی نظیر ایران، حتی قادر نشدند که به وظایف تاریخی خویش عمل کنند. مثال ساده آن هم که در اولین گام خود را نمایان می سازد، نبود احزاب مخالف و اپوزیسیونی است که حتی جریانات موسوم به استحاله برایش سینه چاک میدهند وحاضر به هر گونه خوش خدمتی و بدین منظور صف آرایی کرده اند. شک نباید کرد که گام بعدی سرمایه داری مرتجع این خواهد بود که با کمک بریدگان نیمه راه، بدین منظور برای سد کردن مطالبات واقعی مردم، آنها را رودرروی هم قرار دهد. یعنی اگر دیروز حزب فقط " رسواخیز" بوده، امروز حزب فقط " حزب الله " است. حتی از فردا ممکن است احزاب مومیایی شده را سر هم کنند. چرا که رژیمهای اینچنینی هیچ تشکلی را بر نمی تابند که مستقل از حکومت حرکت کنند. هر تشکلی مشمول سرکوب گردیده و یا لااقل این ترس را بدنبال دارد که خط قرمزی است که مانند حیطه اندیشه فقط متعلق به آقا و آقا زاده هاست.!! . [ گویا] مردم احتیاجی به فکر و اندیشیدن ندارند!. آنها می باید سرشان را پایین بیندازند وکارشان را بکنند و از مخیله خود فکر اینکه: چه کسی میبرد و چه کسی می خورد و چه کسی میکشد و ... بدر کنند!!.<br /><br />همین الان خانواده های مان در خاوران جمع میشوند. اما فشار وارده بر این عزیزان آنقدر زیاد است که در این سوی مرزها [ هم ] حس می شود. به همین دلیل است که اگر مثلاً کارگران خاتون آباد شهر بابک کرمان، برای ماهها حقوق معوقه خود برمی خیزند، به رگبار مرگ دژخیمان بسته میشوند که حرکت کارگران جهان چیت کرج را تداعی میکند و به همان سبک وسیاق کشتار گرفتار می آیند.<br /><br />واژه زندانی سیاسی؛ انسانی که فقط بجرم اندیشیدن زندانی میشود، اگر در گذشته بنام اجنبی پرست و مارکسیست اسلامی و کمونیست خدا نشناس و .. اشرار و یاغی و ... دیگر القاب سعی میشد [ این واژه] تهی شود؛ امروزسعی میشود با افزودن منافق و باغی و ملحد و کافر و مفسد فی الارض و ... تروریست، [ واژه زندانی سیاسی] تهی تر شود. کسی نباید جرئت کند در زندان و بیرون زندان، جزنی، احمد زاده، دهقانی، بهرنگی، اسکویی، ابراهیمی، پویان، اشرف و گلسرخی و دانشیان و سلطانپور و ... هزاران رزمنده جسور و مقاومی باشد، که تازه بخواهد تئوری انقلاب هم تدوین کند و جمع بندی مبارزه و تاکتیکها و استراتژیهای آنرا بنمایش بگذارد. اگر [ کسی [ باشد؛ [ از نظر رژیم حاکم] باید از سطح روزگار پاک شود! تا نه کسی درس مبارزه بیاموزد و نه فرهنگی غیر از آنچه که حقنه گردیده، به اذهان [ مردم] راه یابد. بازهم اگر [ فرهنگ ارتجاعی حاکم در میان مردم] جا نیفتاد، با کمک آنهایی که در عرصه فرهنگ، قلم می فروشند و در کنفرانسهای بین المللی قادر به دلالی اند، فرصت هنوز مانده تا ذهنیت تاریخی مردم را به بازی گیرند!.<br /><br />در دهه 60، هزاران هزار زندانی سیاسی که در زیر شکنجه های قرون وسطایی جان باختند؛ از طرف مافیای قدرت سرمایه داری حاکم، عامدانه سعی در بی هویت ساختن این فرزندان ملت ایران شده است که کشوری را بهمراه همدستان جهانخوار سرمایه به سکوت وادارند. حالا بهانه جهانی هم دارند: [ بنا به ادعای قاتلان آنها]، آنها انقلابی بودند و " خشونت " کردند!! اینهایی که اکنون 2 خردادی اند، سیاسی اند، چون خشونت نمی کنند.!! [ اینها به اصطلاح غیر خشونت طلبان]، اکنون اپوزیسیون خودشان را هم ساخته اند. عده ای را هم حتی در تبعید[ خارج]، زندان نرفته، تواب ساخته اند!!. آنها میدانند قافیه را باخته اند وهر نوع گشایشی [ سیاسی در جامعه] غیر قابل کنترل خواهد شد و به نیستی محتومشان خواهد انجامید و ما اگر چه از شکست می آییم و این رژیمهای ضد بشری را هم خوب میشناسیم. اما همواره بدلیل تنش ها، خود محوری ها، انشقاقها، عدم تحمل ها، بها ندادن به خرد جمعی، مصالحه با دشمن و اصرار در همکاری مشمئزکننده [ با رژیم اسلامی] تا سرحد خنجر زدن از پشت به رفیقان دیروز، در شناسایی انقلابیون برای خدمت به سرکوبگران مردم، " سلامتی" [ رهبرشان، خمینی ] را هم آرزو میکنیم* و هنوز هم منتظر اشاره در سهیم شدن در قدرتی که دستانش تا مرفق در خون فرزندان مردم که تا تایید اشغال نظامی جهانخواران در منطقه نیز برای رسیدن تکه ای از قدرت پیش خواهد رفت روز شماری میکنیم، و اینها همه هنوز هم ما را به خود نیاورده است که، قدرت اینگونه رژیمهای پوشالی در ضعف ماست. رفقا:<br /><br />گفته بی تردید رفیق بیژن همچنان بی پاسخ مانده است؛ نیروی چپ انقلابی و سوسیالیست را بعنوان یگانه آلترناتیو می باید بیش از پیش برای دخالت در جنبش زحمتکشان؛ مهر واقعی و دورانساز خویش را برای فروپاشی یاس و ترس و عقب نشینی به کار بست. این سمینار از همین منظر و با حضور نیرویی که از چنین پتانسیلی بر خوردار است و بدین منظور نیز حضوری پرقدرت برای کوبیدن مهر و نشان چپ انقلابی و کمونیست بهمراه دارد قابل درک و بررسی است. آری هرگز دیکتاتوریهای سلطنتی و جمهوری اسلامی موفق نشده و نخواهند شد با چنین حضور مقاومت در صحنه نبردی که هیچگاه خاموش نخواهد ماند؛ ما را بسکوت وادارند. چرا که:<br /><br />" ثبت است بر جریده عالم دوام ما " و حضور گسترده ما در این سوی دنیا و با چنین انگیزه های والای انسان سوسیالست؛ که هرگز جبهه انقلاب را ترک نکرد و بر مسئولیت مقاومت خود در همه عرصه های پیکار؛ برهمراهی رسالت رفیقان بخون تپیده مان تا نبرد آخرین پای فشرد؛ گواه همین مدعا است که:<br /><br /><em>بی شک<br /><br />نیست تردید زمستان گذرد؛<br /><br />وز پی اش پیک بهار؛<br /><br />با هزاران گل سرخ، بی گمان می آید.<br /><br />رزمتان پایدار</em>.<br /></span>------------------------<br /><em>توضیحات از وبلاگ جمهوری شورایی</em><br /><br />*1- منظور راوی، نه خرد یعنی کوچک، بلکه، خرد یعنی عقل و فکر است.<br /><br />*2- منظور سخنران از جمله: " بعد از حدوداً یک قرن مبارزه هنوز نتوانسته ایم در جغرافیایی که مرزش را برسمیت نمیشناسیم گرد هم آییم"، نه ایران، بلکه جهان است. به این معنی که کمونیستها، مدافع جهانی بدون مرز هستند. این توضیح برای افراد عوامفریب و عقب مانده ای که به بارکش دسته جات ارتجاعی- قومی تبدیل شده اند، نظیر گروه یدی شیشوانی ( موسوم به: اتحاد فداییان کمونیست) لازم است. آنها مدام در پی بی اعتبار ساختن مرزهای کنونی کشور ایران و انکار موجودیت آن هستند. مسئول وبلاگ جمهوری شورایی، اصلاً حوصله ای برای خوراک رسانی به چنین محافلی را ندارد!<br /><br />*3- کار آگاهگرانه رفیق احمد از طریق کتابخانه ای در تهران و بویژه در میان زحمتکشان، یک استثناء نیست. اکثریت قریب به اتفاق اعضاء و بنیانگذاران و کادرهای بعدی سازمان، به روشنگران بسیار فعال و پرانگیزه جامعه دوره خود تعلق داشتند. تاریخ سازمان، حتی از فعالیتهای اولیه بینانگذاران آن، پس از کودتای جنایتکارانه 28 مرداد 32 به بعد تا مقطع سیاهکل، تاریخ آگاهگری حرفه ای و پر شور این نسل پیشتاز است. جریان ارتجاعی حزب توده و کم و بیش نظیر آن، جریانات غیرانقلابی [ کومه له، رهبری سازمان پیکار و راه کارگر ...]، همواره این حقیقت مسلم را پرده پوشی کرده، دست به دروغ پراکنی علیه سازمان فدایی زدند. آنها فداییان خلق را جوانانی تند خو و بی حوصله که توان کار سیاسی را نداشته، به عملیات قهرمانانه تمایل داشتند معرفی کردند، که تحریف واقعیت در سطح دروغهای ساواک پیرامون آنها بود. تنها نگاهی به حجم کار فرهنگی- سیاسی چهره هایی نظیر صمد بهرنگی، بهروز دهقانی، بیژن جزنی، امیرپرویز پویان، حمید مؤمنی، سعید سلطانپور و سایر رفقا، دروغ و مغرضانه بودن چنین ادعاهایی پوچی را برملا میسازد.<br /><br />*4- نگارنده این سطور با نظر رفیق سخنران اردوان زیبرم در این رابطه، موافق نیست. دستگاه سرکوب رژیم سلطنتی راه دیگری برای مقابله با مبارزه مسلحانه پیشتاز، که موجودیت رژیم شاه را زیر ضرب گرفته بود نداشت. از اقدام ساواک نمیتوان بعنوان یک " حماقت" و از این طریق شناساندن رفقای فدایی به مردم ایران صحبت کرد! مبارزات و درگیریهای روزمره برای سرنگونی رژیم جنایتکار حاکم و نقش اصلی سازمان در کشاندن مداوم نیروهای مبارز به عرصه نبرد، چنان بزرگ و تعیین کننده بود، که ساواک و پلیس شاه همه توان خود از جمله تعیین جایزه برای بازداشت چریکهای فدایی را بکار گرفت. اتفاقاً عکس نظر اردوان زیبرم درست است: رژیم سلطنتی تا آنجا که امکان داشت، تلاش میکرد مبارزه با سازمان را مقابله با عده ای ماجراجو و اشرار معرفی کرده، از انجام هرگونه تبلیغی که بنفع موقعیت آن در جامعه باشد، خودداری کند.<br /><br />*5- نگارنده، نظیر مورد بالا بهیچوجه موافق نیست که گویا : " ساواک جهنمی خدمت بزرگی بما کرد"!؟. اساساً نه ساواک و نه سیا و موساد، قادر نبودند از کنار قدرت و تأثیرگذاری سازمان در ایران و منطقه بگذرند. همچنین هرگز نمیتوان و نباید از " خدمت" رژیمهای جنایتکار، تحت هر پوشش و عنوانی، بحث کرد. " خدمت" رژیمهای شاه و اسلامی، تنها جنایت و تبهکاری بود و بس.<br /><br />برخوردی از این نوع، در سطح بخشی از جناحهای انشعابی از سازمان فدایی هم رایج است. البته آنها برخلاف رفیق سخنران در بالا، نه بعنوان مردم، بلکه بعنوان جریاناتی دروغگو و شبه روشنفکر مبتکر چنین روشی هستند. از آن میان بخصوص میتوان به گروه عباس توکل اشاره کرد. این جریان، چند سال پیش- که متأسفانه اعلام دقیق تاریخ آن برای این نگارنده در اینجا ممکن نیست- سلطه حکومت ترور مذهبی را " بهترین" راه افشاء ماهیت ارتجاعی اسلام در ایران ارزیابی کرده، بنوعی، دوران تسلط این رژیم تروریست و وحشی را، تاریخاً مترقی ارزیابی کرده بود. البته ما چنین تحلیل تماماً ارتجاعی و مسخره ای را از منابع متعدد و بسیار رایج شنیده و خوانده، با آن آشنا هستیم. تحلیلی تماماً از موضع شبه روشنفکران منفعل و بی رابطه با زندگی واقعی، که منافع جناحی از بورژوازی لیبرال سهیم در قدرت را بازتاب میدهد. چگونه میتوان به مردم تحت عذاب و برده گی دلداری داد و گفت: این وضعیت ضد انسانی را تحمل کنید، از آنجا که " بهترین راه" بی اعتبار شدن اسلام، توسل رژیم اسلامی به همین وحشیگری هاست؟؟!!<br />------------------------<br /><br /><em>!خواننده گرامی<br /></em>نشانی ای- میل گروه وبلاگهای جمهوری شورایی، یعنی </strong></div><br /><br /><br /><div align="right"><a href="mailto:damawand158@yahoo.de"><strong>damawand158@yahoo.de</strong></a><strong> بنا بدلایل امنیتی، از سوی دارنده این وبلاگ حذف شده و پیامهای ارسالی از این طریق</strong></div><br /><br /><br /><div align="right"><strong>قابل دریافت نیستند. در صورت موجود بودن این نشانی در لیست آدرسهای شما، لطفاً آن را پاک نموده، دیگر از آن استفاده نکنید. این نشانی ای- میل طبق مقررات یاهو، میتواند بعد از 3 ماه از سوی هرکس دیگری ثبت شده، مورد استفاده قرار گیرد.<br /><br />نشانی جدید<br /></strong><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong>pouyane50@yahoo.de</strong></a><br /><strong>----------------------- </strong></div><br /><br /><br /><div align="right"><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><br /><div align="right"><span style="font-size:85%;"><strong>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها<br /><br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br />--------------------<br />طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها<br /></strong></span><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><span style="font-size:85%;"><strong>www.toumaj.blogfa.com</strong></span></a><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span>ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-5858238984073135853?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-65518656839014778462007-08-23T11:31:00.000-07:002007-08-23T11:39:35.154-07:00<div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">وضعیت زندانیان سیاسی تحت ترور دژخیمان رژیم اسلامی، بویژه در کردستان، مداوماً وخیم تر میشود. هم اینک ژورنالیستهای منتقد، عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار، 42 مین روز اعتصاب غذای خود را آغاز کرده، در شرایط جسمی و روحی بسیار نامساعدی قرار داشته، هر لحظه خطر مرگ، زندگی آنها را تهدید میکند. این زندانیان به بازداشت و صدور حکم جنایتکارانه اعدام علیه خود اعتراض داشته، خواهان آزادی خود هستند. روز گذشته، خواهر زندانی سیاسی عدنان حسن پور طی مصاحبه ای با یکی از سایتهای خبری، اطلاعات جدیدی پیرامون وضعیت برادر اسیر خود منتشر نمود*1. در این میان آخرین گزارش، از تشدید وخامت جسمی زندانی سیاسی محمود صالحی در زندان سنندج خبر میدهد. او به همین دلیل امروز پنجشنبه 23 اوت، برای انجام معالجات فوری به بیمارستانی در سنندج منتقل شده است.<br /><br />پراکنده گی و بی سازمانی اپوزیسیون چپ، که طعمه محفل بازان حرفه ای خارج از کشوری شده است، شهروندان مبارز در داخل را از امکان حمایت مؤثر در خارج محروم ساخته است. هیچگونه تشکل سیاسی قابل اعتماد و صاحب حداقلی از اتوریته سیاسی و یا اخلاقی در خارج وجود ندارد. از این رو در خارج از کشور، در پیش گرفتن یک استراتژی دفاع مؤثر از مبارزات مردم عملی نبوده، قادر به بسیج نیرو نیست. بخش اعظم نیروی موجود در خارج از کشور، چه بسا بویژه تحت پوشش " چپ"، منافع واقعی در سرنگونی رژِیم اسلامی نداشته، به روحیات و عادات رایج خو گرفته، در شرایط زندگی جوامع غربی ادغام شده است. آنها در بهترین حالت دست به اتخاذ مناسب ترین تاکتیکهای سیاسی بمنظور مطرح ساختن محفل سیاسی خود میزنند.<br /><br />مردم ایران و بویژه مبارزین در داخل، باید تنها و تنها به خود، سازمانیافتگی سیاسی و صنفی مستقل خود و روابط فردی و اجتماعی ای که در آن قرار دارند متکی شده، ادامه هرگونه امید واری بیهوده را به افراد و مراکز قدرت در خارج پایان دهند.<br /></span></strong><br /><strong>---------------------<br /><em>توضیحات</em><br /><br />*1- مصاحبه خواهر زندانی سیاسی عدنان حسن پور در این نشانی قابل دریافت است:<br /> </strong><a href="http://www.gozareshgar.com/?id=22&tid=2690"><strong>http://www.gozareshgar.com/?id=22&amp;tid=2690</strong></a><br /><strong>--------------------<br /></strong></div><div align="right"><strong>نشانی ای- میل گروه وبلاگهای جمهوری شورایی، یعنی </strong></div><div align="right"><a href="mailto:damawand158@yahoo.de"><strong>damawand158@yahoo.de</strong></a><strong> </strong></div><div align="right"><strong></strong></div><div align="right"><strong>بنا بدلایل امنیتی، از سوی دارنده این وبلاگ حذف شده و پیامهای ارسالی از این طریق قابل دریافت نیستند. در صورت موجود بودن این نشانی در لیست آدرسهای شما، لطفاً آن را پاک نموده، دیگر از آن استفاده نکنید. این نشانی ای- میل طبق مقررات یاهو، میتواند بعد از 3 ماه از سوی هرکس دیگری ثبت شده، مورد استفاده قرار گیرد.<br /><br />نشانی جدید: </strong></div><div align="right"><a href="mailto:pouyane50@yahoo.de"><strong>pouyane50@yahoo.de</strong></a><br /><strong>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-6551865683901477846?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-17086651527082647702007-08-18T01:47:00.000-07:002007-08-18T01:51:06.061-07:00<div align="right"> <em>!<strong><span style="font-size:130%;">بازدید کننده گرامی<br /></span></strong></em><strong><span style="font-size:130%;"><br />نشانی ای- میل گروه وبلاگهای جمهوری شورایی، یعنی</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong><a href="mailto:damawand158@yahoo.de"><strong><span style="font-size:130%;">damawand158@yahoo.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"> بنا بدلایل امنیتی، از سوی دارنده این وبلاگ حذف شده و پیامهای ارسالی از این طریق قابل دریافت نیستند. در صورت موجود بودن این نشانی در لیست آدرسهای شما، لطفاً آن را پاک نموده، دیگر از آن استفاده نکنید. این نشانی ای- میل طبق مقررات یاهو، میتواند بعد از 3 ماه از سوی هرکس دیگر ثبت شده، مورد استفاده قرار گیرد</span></strong>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1708665152708264770?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-6382330559064146092007-08-13T02:20:00.000-07:002007-08-13T02:30:25.959-07:00<div align="right"><em>!</em><strong><span style="font-size:130%;"><em>خواننده گرامی</em><br /><br />مطلب زیر در تاریخ انتشار آن برای اولین بار، در وبلاگ " بازسازی" درج گردید. انتشار آن در وبلاگ جمهوری شورایی، به معنای تأکید مجدد بر محتوای آن و اهمیت برخورد به " تبلیغات ارتجاعی- قومی و گروههای مروج " حکومت قومی" در طیف نیروها و عناصر برجای مانده از تجزیه سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت در سالهای 64 تا 66 است. این بویژه به گروه یدی شیشوانی( موسوم به: "اتحاد فداییان کمونیست") مربوط میگردد.<br /><br />گروه یدی شیشوانی، همچنان که چاپ مقاله ای تماماً ارتجاعی- قومی، چه بسا با گرایش نیرومند به جریانات شبه فاشیستی، در نشانی زیر در ارگان رسمی آن، " کار کمونیستی آن لاین" نشان میدهد، مرزهای ارتکاب اشتباه در این زمینه را پشت سر گذاشته است. این گروه بدون کمترین اعتنایی به تعهدات جریانی چپ از تاریخ فدایی، نظریاتی را تحت عنوان " دیدگاهها" به چاپ میرساند، که دسته جات دوم خردادی، نظیر " اکثریت" و گروه مصطفی مدنی، در سایتهای رسمی سازمانهای خود، از درج و تبلیغ آنها اکراه دارند. همین اقدام گروه مزبور به روشنی نشان میدهد، ادعای " جمهوری فدراتیو شورایی ایران" آن، دروغی بیش نبوده، خط و مشی واقعی این سازمان، تأسیس " حکومت قومی" در ایران، که بهیچوجه متفاوت از حکومت مذهبی نیست، میباشد.<br /><br />براستی در مقاله زیر، آیا، کمترین اثری از یک برخورد علمی، حداقل چپ بطور کلی وجود دارد؟ این به اصطلاح " دیدگاه"، حتی از نظریات رایج بورژوا- لیبرالی، نظیر خط و مشی جبهه ملی و حزب دموکرات کردستان نیز ارتجاعی تر و عقب مانده تر است. نگاهی به سایت شخصی نویسنده این مقاله که در ذیل آمده است، بازهم منبع شبه فاشیستی این لاطائلات را عریان تر میسازد. ارگان رسمی یک سازمان مدعی کمونیسم و چپ، نمیتواند و نباید مروج دیدگاههای فوق ارتجاعی از این نوع باشد. اینکه یکی از جریانات متعلق به طیف کومه له- " کمونیسم کارگری"، مدتهاست به بلندگوی فاشیسم سلطنتی مبدل شده است، جواز عبوری برای تکرار همین اشتباه مهلک برای دیگران نیست.<br />---------- </span></strong></div><strong><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">مقاله ای با نام زیر، در سایت رسمی نشریه مرکزی این گروه، در نشانی پایین درج گردیده است:</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><br />"ملتها"، "مليتها" و "اقليتهاي ملي" در ايران </span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;">محمدرضا گرديزي<br /></span><span style="font-size:85%;"></span></strong><a href="http://www.kare-online.org/didgah/didgah-1/saf83-a.htm"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.kare-online.org/didgah/didgah-1/saf83-a.htm</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><br />نشانی سایت شخصی نویسنده مقاله بالا که عمق کراهت نظریات ضد دموکراتیک و ضدانقلابی او را عریان تر به نمایش میگذارد:<br /></span></strong><a href="http://tedepe.blogspot.com/"><strong><span style="font-size:85%;">http://tedepe.blogspot.com/</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />------------------------------- </span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br /><em>!از تجزیه سازمان تا تجزیه کشور</em><br /><br /><em><span style="font-size:85%;">اکبر تک دهقان<br />1 مرداد 1386- 23 ژوئیه 2007</span><br /></em><br />سلطه گری بیرحمانه رژیم اسلامی و شکست انقلاب بهمن، بر زمینه تغییر توازن قوای بین المللی بنفع امپریالیسم، به سربرآوردن موجی از گرایش به ناسیونالیسم و محلی گرایی در میان مهاجران ایرانی در خارج دامن زد. این پدیده، کم و بیش در ابعادی متفاوت در بسیاری از کشورهای دیگر نیز ظاهر شد. در ایران بویژه به دلیل انشعابات متعدد و سرانجام تجزیه کامل سازمان فدایی، که بمثابه رشته پیوندی میان همه بخشهای کشور عمل میکرد، گسیختگی و بی تفاوتی سیاسی در جامعه نیز، مزید بر عوامل دیگر در تشدید وضعیت فوق گشت. علاوه بر این، دسته بندیهای فرقه ای در کردستان با هدف حذف سازمانهای سراسری موجود و قدیمی، به تضعیف هر چه بیشتر شرایط بهم پیوستگی توده های مردم منجر شد. نتیجه این روند مخرب و منفی، به تأسیس گروهبندیهای ارتجاعی- قومی، در کنار نوع کلاسیک آن، یعنی دارودسته های فاشیستی " آریایی" و سلطنت طلبان انجامید. هم اینک دسته جات فوق، هر از گاهی با صدور اطلاعیه هایی، اهداف و مقاصد ضدمردمی خود را آشکار ساخته، دست به تهدید توده های زحمتکش و جناح پیشرو جامعه ایران میزنند.<br /><br />این گروهها علیرغم کوچک و بی تأثیر بودن اما، مستقیم و غیرمستقیم، از سوی سه جریان نیمه قومی، یعنی حزب دموکرات کردستان ایران، کومه له ( سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران) و گروه یدی شیشوانی( موسوم به: اتحاد فداییان کمونیست) پشتیبانی میگردند. دو سازمان اول، پیش از این بعضاً از طریق نشستها و یا امضاء اطلاعیه های مشترک، گرایش به نزدیکی با آنها را بروز داده اند. اتحاد فداییان کمونیست نیز از طریق سایت اینترنتی نزدیک به خود*1، حتی سایت رسمی نشریه مرکزی آن، اطلاعیه های این جریانات شبه فاشیستی و یا مقالات ناسیونالیستهای محلی، مدافعین خجل تهاجم نظامی به کشور و یا طرفداران فروپاشی جامعه را درج و تبلیغ میکند. در حالیکه سایتهای خبری کم و بیش مطرح و جدی دیگر، تاکنون اطلاعیه های این گروهها را منتشر نساخته اند*2. لازم به یاد آوری است که دسته جات فوق، اساساً موجودیت کشوری بنام ایران را به رسمیت نشناخته، تکه پاره کردن کشور به هر بهایی را هدف اصلی خود اعلام نموده اند.<br /><br />اتحاد فداییان کمونیست علیرغم مظلوم نمایی همیشگی آن، در کنار مصطفی مدنی، عباس توکل، حماد شیبانی، حسین زهری و گروه ضد سازمانی " هسته اقلیت "، از عوامل اصلی تجزیه سازمان چریکهای فدایی خلق ایران – اقلیت محسوب میگردد. این جناح در سال 1375، پس از 11 سال دنباله روی و خدمت به جریان اکثریتی مصطفی مدنی، عاقبت به حال خود رها شده، بناچار خود را یک سازمان مستقل اعلام نمود. باوجود حمل عنوان فدایی اما، بسرعت به ناسیونالیسم آذربایجانی نزدیک شده، امروزه با شدت و حدت در صدد ایجاد مسئله موهومی بنام " مسئله ملی آذربایجان" و نظیر آن در چندین استان کشور است. این جریان حتی مردمی را که اخیراٌ بدون طرح شعارهای قومی، نسبت به سرکوبگری رژیم در آذربایجان دست به اعتراض زدند، تشویق به طرح خواسته های " ملی " کرده، به آنها وعده " حق تعیین سرنوشت تا حد جدایی" میدهد.<br /><br />آذربایجان، پرچمدار روشنگری مدرن و سنگ بنای کشور کنونی ایران، سنگر اصلی مشروطه خواهی و سپس جنبش انقلابی جمهوریخواهی، سوسیال دموکراسی انقلابی، سازمانهای کارگری و از سرچشمه های اولیه تأسیس بزرگترین سازمان کمونیستی، پس از سقوط حزب توده در سال 1332 است. چگونه ممکن است، مردمی با چنین تاریخی، دچار " مسئله ملی " گشته، خود را یک " ملیت" و یا " ملت" مستقل از کشور ایران تصور کنند؟ " مسئله ملی آذربایجان" چه مفهوم عینی داشته، پروسه اقتصادی- اجتماعی خاص نضج گیری آن چگونه قابل اثبات و منشاء پیدایش آن چه دوره ای است؟ اتحاد فداییان کمونیست، هرگز زحمت حداقل بررسی و توضیح در این زمینه ها را به خود نداده، لاابالیگری در مستند ساختن چنین ادعاهای بی پایه ای را پیشه خود ساخته، با اتکاء بر مهمل بافیها و یاوه گوییهای دسته جات ارتجاعی- قومی، وجود " مسئله ملی آذربایجان" را یک فرض بدیهی قلمداد کرده، از " حق جدایی" سخن میگوید. فاجعه بارتر اینکه، برای عادی جلوه دادن وجود فرضی " مسئله ملی آذربایجان" و برای جمع آوری نیرو بمنظور دستیابی به هدف خود، دست به اختراع جنبشهای ملی در سایر نقاط کشور زده، از زیر هر سنگ و درون هر باتلاقی، دارودسته و " احزاب" قومی بیرون کشیده، به جان مردم می اندازد. بدون اینکه این حقیقت اولیه را مد نظر قرار دهد که در تاریخ سازمان فدایی، هرگز هیچ سطحی از رابطه با جریانات قومی و یا تشویق پیدایش و حمایت از فعالیت آنان وجود نداشته است.<br /><br />اتحاد فداییان کمونیست هم، بدبختانه نظیر گروه بزرگی از اعضاء اپورتونیست و دروغگو در رأس سازمان پس از قیام، وارث روشهای سوء استفاده از عنوان فدایی و اعتماد مردم است. این گروه از افراد، سابقاً در موقعیت رهبری و اعضاء تصمیم گیرنده، نظیر فرخ نگهدار، مصطفی مدنی، علی کشتگر، عباس توکل و دیگران، همواره نظرات واقعی خود را به شیوه غیرصادقانه ای پنهان ساخته، آنها را اما در لابلای سطور مقالات نشریه کار و اطلاعیه ها، بطور دوپهلو و مبهم و اشارات پراکنده بیان میکردند. آنها به خط و مشی اعلام شده در ظاهر اعلام وفاداری نموده، اما به روشهای فوق مردم را فریب داده، از همین رو، همواره مانع از نتیجه گرفتن از کار و تلاش هزاران نیروی پرتلاش سازمان میگردیدند. این گروه اپورتونیست، وقتی که بمرور از " جا افتادن" نظرات خود با استفاده از این روشهای توطئه گرانه مطمئن میشدند، دست به اعلام موضع نهایی زده، تشکیلات را در برابر عمل انجام شده قرار میدادند. حتی فردی نظیر عباس توکل، پس از جنایت " 4 بهمن 64"، با استفاده از همین شیوه، دست به اعاده حیثیت از حزب توده و اکثریت زده، موضوع اتحاد عمل با آنها را مطرح نمود، که این خود یکی از دلایل انشعاب نهایی در این گروه در سالهای 1365-1366 گردید.*3 اتحاد فداییان کمونیست نیز امروزه خود را تشکیلاتی در طیف انقلابی فدایی، حتی سازمان بازسازی شده فدایی – اقلیت معرفی میکند، اما مخاطبین و یا اعتماد کرده گان به خود را، قدم بقدم بسوی تبدیل شدن به دنبالچه ناسیونالیسم آذربایجانی میکشاند.*4<br /><br />دررابطه با موضوع بالا، باز هم برای چندمین بار و اینبار تحت پوشش " دعوت به تظاهرات اعتراضی ( اطلاعیه شماره 1 )"، در سایت پیک ایران، اطلاعیه ای به امضاء " جبهه ملل تحت ستم ملی برای حق تعیین سرنوشت ( ایران)"، منتشر شده است*5. سایت مزبور، امضاء چاپ شده فوق را که در اصل مطلب موجود است درج نکرده، بجای آن در مقابل اسم مقاله، عنوان " لیست امضاء احزاب" را ثبت نموده است. آیا این نوعی تلاش برای گمراه ساختن خواننده گان و پوشاندن ماهیت واقعی این دسته جات نیست؟ از این گذشته، چگونه میتوان برای این جریانات باند سیاهی خارج از کشوری، که هیچگونه پایگاهی در جامعه ندارند، با شیوه نگارش و اصطلاحات غیرسیاسی و لحن سرکوبگرانه و تحقیرآمیز آنها، مفت و مجانی عنوان " احزاب" را بکار برد؟ درج اعلامیه های جریانات فاشیستی- قومی در سایت " پیک ایران"( ستون اطلاعیه ها و بیانیه ها )، چیزی جز اقدامی آگاهانه در راستای هدف سیاسی اصلی جریان پشت پرده این رسانه، یعنی گسترش جنبشهای جدایی طلبانه در ایران نیست. این درحالی است، که این سایت یکی از سایتهای بزرگ خبری و مورد اعتماد بسیاری از جوینده گان اطلاعات در جهنم سانسورزده ایران بوده، تأثیرتبلیغات مخربی از این طریق بر افکار عمومی، ابداً قابل انکار نیست. گرایش سیاسی حامی این سایت، در واقع از نشر چنین مقالات و اخباری، اهداف معینی را مد نظر دارد:<br /><br />1- تبلیغات قومی را در جامعه تقویت کرده، به قطب بندیهای ناسیونالیسی دامن زده، حتی آنها را مقدم بر کشمکشهای سیاسی و طبقاتی، حداقل هم وزن آنها، قرار دهد.*6<br /><br />2- " خطر" تجزیه کشور را به عنوان یک خطر جدی مطرح نموده، توده های بجان آمده را دچار وحشت سازد.<br /><br />3- از این طریق، مردم مستأصل را ناچار به پذیرش راه حلی ظاهراً بهتر از تجزیه کشور، یعنی " فدرالیسم شورایی" خود سازد. لازم به یادآوری است، " فدرالیسم شورایی" در شرایط کنونی جهان و ایران، چیزی جز فدرالیسم قومی نبوده و نمیتواند باشد. از این گذشته و بدتر از آن، این بمعنی تشویق فعالین چپ در آذربایجان به طرح خواست جدایی و استفاده از وابستگی آنان به تاریخ سازمان چریکهای فدایی خلق ایران هم هست. اینکه مسئولین این سازمان از این موضوع آگاه نباشند، برای جامعه بهیچوجه پذیرفتنی نیست.<br />---------------------------<br /><em>توضیحات از وبلاگ بازسازی</em><br /><br />*1- در ستون اصلی سایت رسمی اتحاد فداییان کمونیست، به سایت " پیک ایران" بعنوان منبع خبری قابل قبول این سازمان، تحت عنوان " اخبار روز"، لینک داده شده است</span></strong><a href="http://www.fedayi.org/"><strong><span style="font-size:130%;">http://www.fedayi.org</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> ؛ این در زبان استانداردهای رایج، یعنی اینکه این سازمان، مواضع و روش کار این سایت را تأیید میکند. از دید این نگارنده، با توجه به محتوای مطالب ستون " مقالات"، این سایت را میتوان با خیال راحت، ارگانی در طیف لیبرال دموکراسی میانه رو، متمایل به جناح میانی و جناح راست طبقه متوسط و لایه های مرفه خرده بورژوازی معرفی نمود؛ نزدیکی آن به جریانات قومی، به این دلیل هم قابل پیش بینی است. این سایتی است که خود را در طیف چپ جای داده، اما از جنایتکاری نظیر بنی صدر، این قاتل مردم ستمدیده کردستان، که هنوز مدافع " انقلاب اسلامی" و خود را رئیس جمهور" جمهوری اسلامی ایران" میداند، مقاله چاپ میکند. همچنین جریان ضدکمونیست و سرکوبگر جبهه ملی، آنچنانکه همگان مطلعند، از مجرمین اصلی تأسیس رژیم جنایتکار اسلامی و فاجعه ای است که بر سر مردم ایران آمد. در حالیکه بوفور مقالاتی از مسئولین اصلی این حزب نیز در ستون اصلی این سایت درج میگردد. افرادی نزدیک به مجاهدین، ضدکمونیست و بعضاً با تبلیغات آشکار ضد یهودی، از میزبانان دائمی در ستون مقالات این سایت هستند. ظاهراً درج مقالاتی از نویسنده گان " راه کارگر"، باید موارد بالا و جهت گیری محتوای سیاسی این سایت را بپوشاند.<br /><br />درج مقالات مروجین ناسیونالیسم ارتجاعی ایرانی( جبهه ملی) را میتوان بمعنی دادن حق السکوت، در قبال کسب رضایت آنها نسبت به درج اطلاعیه ها و مقالات جریانات قومی تعبیر نمود. این شیوه برخورد البته به ذخایر همان روشهای اپورتونیستی و غیرصادقانه عناصر سابق رهبری در سازمان فدایی تعلق دارد، که در دوره تبعید و با تقلید از روش کار رسانه های دولتی در اروپا، که در انتقال اخبار و گزارشها، به حفظ توازن میان منافع دو حزب اصلی عادت کرده، بوفور از این " کلکها " استفاده میکنند، " غنی" تر شده است! در حالیکه از نقطه نظر تعهد به دموکراتیسم پیشرو و سرنوشت توده های مردم ایران، تبلیغات ارتجاعی- قومی، اقداماتی ضددموکراتیک و ضدانقلابی محسوب گردیده، آن را نمیتوان با تقویت جریانات ناسیونالیستی ایرانی جبران و تعدیل کرد! بلکه برعکس، این به معنی بده بستان های کاسبکارانه به هزینه مردم و ارتکاب دوباره همان اشتباه در شکل دیگری است.<br /><br />*2- سایتهای زیر از سایتهای خبری اصلی در طیف چپ و یا بورژوا- لیبرال در خارج از کشور هستند، که تاکنون اطلاعیه ای از سوی گروههای شبه فاشیستی قومی عضو " جبهه ملل تحت ستم ملی برای حق تعیین سرنوشت ( ایران)" را منتشر نساخته اند:<br /><br />روشنگری، گزارشگران، تشکل بین المللی نجات ایرانیان، اخبار امروز، عصر نو، روزنه، آزادی بیان، سلام دموکرات، راه کارگر، دیدگاه، ایران تریبون، گفتگوهای زندان، ادبیات و فرهنگ، جنگ خبر، پیام، آشتی و طیفی از سایتهای خبری در این چهارچوب. سایت پیک ایران و سایت بروسکه( نزدیک به کومه له زحمتکشان) این قائده بازی ساده را رعایت نکرده، به بلندگوی ارتجاعی ترین جریانات قومی در خارج از کشور مبدل شده اند.<br /><br />*3- دو سال پیش، آقای عباس توکل مطلبی در نقد جمهوریخواهی در نشریه " آرش" منتشر ساخت. او درست در اولین سطر، از سازمان " اکثریت"، تحت عنوان " فداییان اکثریت" نام برده بود. برای کسانی که با درد بی درمان اپورتونیسم ذاتی او و نظایر او آشنا هستند، اصطلاح " فداییان اکثریت" البته که نوعی علامت آشنا و جهت دار است. هر فردی، حتی خارج از طیف فدایی از این موضوع کاملاً مطلع است که سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، کاملاً بجا هرگز از عنوان " فداییان اکثریت" استفاده نکرده و قائل شدن به آن، نمیتواند به فرهنگ سیاسی این سازمان تعلق داشته باشد- حتی اگر چنین مطلبی در یک نشریه غیرکمونیستی چاپ شده، به اصطلاح، " موضع رسمی سازمان" تلقی نشود.<br /><br />*4- این سازمان اخیراً تحت امضاء گمراه کننده " کمیته آذربایجان"- که هیچ سندی دایر بر موجودیت خارجی آن وجود ندارد- در اینترنت اتاق پالتاکی برای تبلیغات قومی تأسیس نموده است. در این اتاق، تحت عنوان بررسی مسائل جنبش کارگری، تلاش میشود برای " پرولتاریای آذربایجان"!؟، به زبان آذربایجانی آگاهگری شود؛ اینکه سطح کیفی این نوع تبلیغات سیاسی، تا چه حد ناچیز بوده و تنها در خدمت فضاسازی فئودالی- قومی است، بحث دیگری است. اما همین تلاش برای کشف " پرولتاریای آذربایجان"، بدترین نوع غلطیدن به قوم پرستی است. در تاریخ جنبش کارگری- کمونیستی ایران، هرگز مقولات دلبخواهی نظیر " پرولتاریای آذربایجان"، " پرولتاریای تهران"، " پرولتاریای اصفهان" و غیره وجود نداشته است. نام بردن از " کارگران آذربایجان"، " کارگران رشت" و دیگر شهرها، مفهوم طبقه کارگر مستقل از طبقه کارگر سراسری و در چهارچوب قومی- منطقه ای را مدنظر نداشته، صرفاً به کاربرد زبان محاوره در این عرصه برمیگردد. در صورتی که پیشاپیش قائل شدن چهارچوب " ملت " یا " ملیت " آذربایجان، به مقوله " طبقه کارگر آذربایجان" مفهومی کاملاً متفاوت میبخشد. چه بسا یک وجه اساسی فعالیت کمونیستهای ایرانی، جلوگیری از پیدایش صف بندیهای قومی در جنبش کارگری، در عوض، ایجاد یک صف واحد کارگری، بدون هیچگونه تفاوتهای محلی را تشکیل میداده است.<br /><br />مسئولین اداره چنین اتاقی، حتی لازم نمی بینند خبر برنامه آتی خود را به زبان فارسی هم ترجمه نموده، اعضاء " خلق" اسیر " فارس" را هم( نظیر بستگان و دوستان بیژن جزنی، مسعود احمدزاده، حمید اشرف و ...!!! )، که ممکن است علاقمند به حضور در این اتاق باشند، از موضوع باخبر کنند. اینکه یک سازمان مدعی فدایی و کمونیست، مبتکر چنین برخورهای نازل و بشدت تنگ نظرانه ای است، برای عناصر وابسته به تاریخ این سازمان اصلاٌ قابل هضم نیست.<br /><br />*5- محل درج اطلاعیه اخیر جریان افراطی قومی موسوم به: " جبهه ملل تحت ستم ملی برای حق تعیین سرنوشت ( ایران)" در نشانی زیر:</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span></strong><a href="http://web.peykeiran.com/vs2005/article_body.aspx?ID=11278"><strong><span style="font-size:85%;">http://web.peykeiran.com/vs2005/article_body.aspx?ID=11278</span></strong></a></div><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;">این جریان حتی اسم " ایران" را در میانه پرانتز، و بعنوان یک اصطلاح و نه یک واقعیت مسلم قرار میدهد. رسانه بزرگی که خود را پیک " ایران" میداند، این اطلاعیه ها را مرتباً و اخیراً با تقدیم مدال " احزاب" به نویسنده گان آنها، درج و پخش میکند!؟ کسانی که " سبک کار" اپورتونیستی رایج در سازمان فدایی گذشته را میشناسند، مفهوم سیاسی تغییرات و اشارات ظاهراً غیرمهم، نظیر نامیدن این دسته جات بعنوان " احزاب" را بخوبی تشخیص میدهند.<br /><br />*6- این سازمان برخلاف ادعاهای سیاسی آن، سایت نشریه رسمی خود را به مرکزی برای تبلیغ ارتجاعی ترین مواضع قومی مبدل ساخته است. نگاهی به مقاله زیر از نویسنده ای قومی روشن میسازد، این جریان تا چه حد در زمینه موضوع مورد بحث در اینجا، از خط و مشی، تاریخچه و مواضع سازمان چریکهای فدایی خلق ایران دور شده است.</span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br /></span></strong><a href="http://www.kare-online.org/didgah/didgah-1/saf57-a.htm"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.kare-online.org/didgah/didgah-1/saf57-a.htm</span></strong></a></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />پیش از این نیز، سایت مزبور با درج مقاله ای از نویسنده قومپرستی بنام " صدرالاشراف"،</span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><br />دست به ترویج مواضعی تماماً بیگانه با سنتهای انقلابی فدایی زده بود.<br /><br />انتشار اول در این نشانی:</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:85%;"></span><a href="http://behkish.blogfa.com/post-36.aspx"><strong><span style="font-size:85%;">http://behkish.blogfa.com/post-36.aspx</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />--------------------------<br /><span style="font-size:78%;"><em>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها</em><br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکن</span>.<br />--------------------<br /></span><span style="font-size:78%;"><em>طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها</em><br /></span></strong><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.toumaj.blogfa.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-638233055906414609?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-49556630856997121492007-08-12T08:55:00.000-07:002007-08-12T09:03:02.758-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>21 مرداد 1386- 12 اوت 2007</em><br /><br />برخورد برخی جریانات چپ در خارج به موضوع بازداشت محمود صالحی، برخوردی کاسبکارانه و صرفاً از موضع " شخصیت" سازی و تبدیل او به " رهبر سرشناس جنبش کارگری ایران" بوده، فاقد هرگونه اصالتی است؛ تاریخ چپ انقلابی و جنبش کارگری ایران چنین سنتهای بورژوایی و عقب مانده ای را نمی شناسد و نباید به آن تسلیم شود.<br /><br />البته محمود صالحی و اطرافیان او هم، از وضعیت پیش آمده، استقبال کرده، با نگارش نامه ها و پیامهای شعارگونه و انتراعی که مثلاً متوجه "سرمایه داری"!! است و هیچ ربطی به زندگی واقعی و جنایات رژیم اسلامی نداشته، جز نسخه دست چندم مقالات تکراری جریانات بالا نیست، به این شوی ژورنالیستی ارزان دامن میزنند. آیا بهتر نیست او قبل از هرچیزی سرکوبگری رژیم اسلامی، بازداشت خود و صدها دانشجو و زن مبارز و جوانان، بوِیژه اعدامهای وحشیانه اخیر را محکوم نموده، و عبارت پردازیهای ملال آور" ضد سرمایه داری" را به آقای محسن حکیمی و خیل خرده بورژواهای خارج از کشوری[ از جمله تحت ماسک " فدایی"] واگذار کند؟ از این گذشته، برگزاری مراسم اول ماه مه که آقای صالحی در پیام خود به آن اشاره میکند، چیزی نیست که منشاء کشمکش مردم با این رژیم جنایتکار گردد، و دارای چنان اهمیتی نیست که از آن بعنوان یک خواست محوری یاد شود. در مراسمهای اول ماه مه در ایران، اگر کسی قادر به محکومیت جنایات این رژیم جانی نشود، بدتر از آن، با شورای اسلامی و فرماندار مراسم مشترک برگزار کرده، دست به سخنرانی بی آزار علیه ارواح و اشباح بزند، دردی از این جامعه و طبقه کارگر درمان نمیشود.<br /><br />محمود صالحی گرامی! در کردستان که از این " سرمایه داری" شما، جز چند " پاساژ"، آثار زیاد دیگری وجود ندارد! همان " پاساژی" که کومه له با دست پاچگی تمام، علیه آتش زدن آن در تابستان 1384 موضع گیری کرد! چرا در این همهمه زندان و شکنجه و چوبه های دار خیابانی ، اینهمه پیرامون " سرمایه داری" پیام میدهید؟ مگر مردم ایران از وجود نظام " سرمایه داری" در این کشور، مطلع نیستند؟ با کدام " سرمایه داری" و چگونه در حال مبارزه هستید که ربطی به رژیم اسلامی ندارد!؟ از این گذشته، اگر همه مشغله فکری شما سرمایه داری است، چرا مبتکر تأسیس یک سندیکای سرخ و یا یک حزب انقلابی نمیشوید؟ مگر میشود در افراطی ترین رژیم سرمایه داری جهان، که حق دوچرخه سواری را برای زنان به رسمیت نمی شناسد، از طریق " انجمن صنفی خبازان سقز" با 30 یا 50 عضو، دست به مبارزه علنی علیه " سرمایه داری" زد؟<br /><br />جامعه ایران نیازی به " رهبران" و " شخصیت ها"، آنهم از نوعی که طیف غیر کمونیست و غیرانقلابی وبال مردم کرد علم میکند ندارد؛ باید در داخل کشور، تشکل های توده ای بزرگ و احزاب سیاسی، متکی بر تاریخ جنبش کارگری- کمونیستی ایران شکل بگیرند. طبقه کارگر ایران هرگز نخواهد پذیرفت که " دیوید کرافت" و " گای رایدر"*1 برای او شخصیت سازی کرده، به او ترحم نموده، جامعه را نجات دهند. منصوراسانلو هم نه از این طریق، بلکه از طریق مبارزه رو در رو برای تأسیس یک تشکل توده ای مستقل با هزاران عضو، به موقعیت کنونی خود در جامعه دست یافته، که تاکنون هم جز زندان و شکنجه نصیبی از آن نبرده است.<br /><br />جریانات فرصت طلب منتسب به مردم کرد در بالا با تقلید از ژورنالیسم بورژوایی، اقدام به شوپردازی کرده، برای مردم ایران از طریق اینترنت و اطلاعیه، " رهبر سرشناس" جعل میکنند. تفاوت این روش با رئیس جمهورتراشی سازمان مجاهدین در کجاست؟ محمود صالحی یک زندانی سیاسی نظیر بقیه زندانیان سیاسی بوده، خواست اصلی او برگزاری جشن اول ماه مه در سقز و حق سخنرانی کلی پیرامون " سرمایه داری" در آن است و نه بیشتر، و باید هرچه زودتر نظیر سایر زندانیان سیاسی آزاد شود. ریاکاری و شوسازی جریانات سوءاستفاده چی از نام او، به کمونیسم و مبارزه دموکراتیک مربوط نیست و صرفاً از شیوه حیات و " سبک کار" تماماً ژورنالیستی- بورژوایی جریانات پرت از سنتهای مبارزاتی در ایران ناشی میشود.<br /><br />طیف کومه له- " کمونیسم کارگری"، در نامه نگاریها و اطلاعیه های خود، حقایق را پیرامون محمود صالحی وارونه کرده، با دادن اطلاعات غلط، سازمانها و محافل بین المللی را فریب میدهند که زیان آن متوجه همه اپوزیسیون چپ میگردد. در نامه های این مجامع به مسئولین رژیم اسلامی، که متن آنها معمولاً پیشاپیش تنظیم و تنها برای انجام امضاء به سازمانهای بین المللی سپرده میشوند، این نوع فریبکاری به روشنی آشکار است.*2 آنها از محمود صالحی، بعنوان: " ... او یکی از بنیانگذاران اتحادیه سراسری خبازان در شهر سقز و همچنین کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکلهای کارگری و در عین حال سخنگوی این نهاد است." نام میبرند. آیا چنین تصویر غیرواقعی از محمود صالحی به نفع اوست و یا به زیان او؟<br /><br />این " اتحادیه سراسری"، آیا بیش از 30 عضو، در بهترین حالت، 50 عضو دارد؟ مگر در شهر کوچکی نظیر سقز، چند نانوایی وجود دارد؟ چرا تاکنون " انجمن صنفی خبازان سقز"، نظیر سندیکای کارگران شرکت واحد، تعداد اعضاء خود را اعلام نکرده، از وضعیت برگزاری مجمع عمومی، اساسنامه، برنامه و مصوبات خود سندی منتشر نساخته، خود را یک تشکل سندیکایی- یعنی برای رژیم اسلامی غیرقانونی وغیرقابل تحمل- معرفی نکرده است؟ چطور میتوان یک انجمن صنفی سنتی کارگاهی، محلی و غیرمدرن را با سندیکای شرکتی با 17000 کارگر در مرکز قدرت سیاسی بورژوازی وحشی ایران، که حداقل 8000 عضو ثبت شده دارد، یکسان گرفت و آن را به این صورت دروغین به مجامع بین المللی معرفی کرد؟ از این گذشته، کدام تئوری و تجربه انقلابی مدعی است: که انقلاب کارگری، کار کارگران صنوف و کارگاههای ماقبل سرمایه داری، آنهم در مناطق غیرصنعتی است؟! اتحادیه، اتحادیه است و انجمن صنفی در این رژیم، انجمن صنفی اسلامی است.<br /><br />ثانیاً این اصطلاح " اتحادیه سراسری خبازان سقز" دیگر از کجا آمده، چرا تاکنون حتی یکبار خبری از آن، برای همان شهروند سقزی منتشر نشده بود! و چگونه میتوان کلمه " بنیانگذاران" را که بار و مفهوم خاصی، عمدتاً سیاسی دارد، برای یک انجمن قانونی، کوچک و صنفی و مطلقاً غیرمبارز بکار برد؟ تشکیل یک انجمن صنفی ساده در شرایط رژیم اسلامی، که پیش از آنهم وجود داشته است، به بنیانگذاری و " بنیانگذاران" نیازی ندارد! حتی برای مهمتر ساختن و شبیه سازی با سندیکای کارگران شرکت واحد، از آن برای اولین بار تحت عنوان " ... خبازان سقز و حومه"، یعنی هموزن " سندیکای کارگران شرکت واحد تهران و حومه" نام میبرند! در حومه سقز، هر چه هست، روستاست و در روستاهای مناطق فقیر هم، مردم نانشان را خود در تنور خانه می پزند! مضحک تر اینکه، در همه نامه هایی که به دو اتحادیه کارگری جهانی نوشته شده، اول به توضیح مفصلی پیرامون آقای محمود صالحی اقدام شده، سپس به منصور اسانلو پرداخته میشود! به این ترتیب، محفل باز خارجه نشین، که جز نمایش و تظاهر از او کاری ساخته نیست، مثلاً به مقامات بین المللی حالی میکند، که آقای صالحی در صدر " جنبش کارگری" خودساخته آنها قرار گرفته، مقامی مهم و ویژه داشته، پس از او منصوراسانلو قرار دارد!!<br /><br />در هیچ کجای ایران " اتحادیه سراسری" وجود ندارد، در سقز که جای خود دارد! سقز یک شهر کوچک و بدبختانه غیرصنعتی، نظیر صدها شهر دیگر کشور است که در یک نظام دموکراتیک باید بسرعت به یک منطقه صنعتی مبدل گردد. در حال حاضر اما در چنین شهری " اتحادیه سراسری" چه میکند؟ از این گذشته، آنچه که به محمود صالحی مربوط است، نه " بنیانگذاری" یک " اتحادیه سراسری" بلکه شرکت در تأسیس یک " انجمن صنفی" است که از این نوع انجمنها همواره و در هر دو رژیم، صدها و چه بسا هزاران نمونه دیگر وجود داشته و وجود دارند، و در قوانین رسمی رژیم اسلامی هم کاملاً به رسمیت شناخته شده، آزاری هم به کسی نرسانده اند.*3 برای تأسیس یک انجمن صنفی، هیچ نیازی به مبارزه و مقاومت و جنگ و گریز خیابانی و فشرده شدن " گلو" و خطر از دست دادن " زبان" نیست. رژیم اسلامی و هر رژیم بورژوایی دیگری، از تأسیس انجمنهای شغلی و صنفی وسیعاً حمایت و استقبال میکنند؛ فراموش نکنیم، بخش مهمی از اصناف کشور، متحد این رژیم جنایتکار بوده، حتی بازوی فاشیستی عریان، یعنی پاسداران و بسیجیان و شکنجه گران آن را میسازند!! چرا محفل باز خارج از کشوری، یک انجمن صنفی ساده و مطلقاً غیرسیاسی و نظیر سایر انجمنهای صنفی اسلامی را تحت عنوان " اتحادیه سراسری خبازان سقر و حومه" و بعنوان یک سندیکای مبارز و غیرقانونی به مجامع سندیکایی بین المللی قالب کرده، برای آن ابهت و عظمت مبارزاتی جعل میکند؟!<br /><br />در نامه های نوشته شده از سوی این جریانات و امضاء شده از سوی اتحادیه های کارگری بین المللی، از محمود صالحی بعنوان یکی از" بنیانگذاران کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکلهای کارگری و در عین حال سخنگوی این نهاد" نام برده شده است. اینهم فصل دیگری از هنر تحریفگری چپ خارج از کشوری است. ما و دیگران و جنبش کارگری، تاکنون از موقعیت و نقش و اقدامات آقای محمود صالحی، بعنوان " در عین حال سخنگوی این نهاد" چیزی ندیدیم و اتفاق خاصی در این رابطه رخ نداده است! " کمیته هماهنگی" هم یک تشکل کارگری نیست و خود هم بصراحت آن را اعلام کرده است؛ در حالیکه نحوه نام بردن از آن در این جمله، این واقعیت را میپوشاند. این یک جمع روشنفکری و مخالف مبارزه سیاسی و عمدتاً در رقابتهای گروهی با " کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای آزاد کارگری در ایران" شکل گرفته است. در دوره فوق، " کمیته پیگیری" هنوز بدلیل عضویت "هیئت مؤسسان سندیکای کارگران شرکت واحد" در آن، نهادی اجتماعی و مؤثر محسوب میگشت. کمیته پیگیری اما در یکسال اخیر، به جمعی کم و بیش محفلی و عمدتاً ضد تاریخ چپ انقلابی در ایران و نظیر کمیته هماهنگی استحاله یافته و دیگر موضوعی جدی در مباحث جنبش کارگری ایران تلقی نمیشود؛ بویژه اینکه مسئولین اصلی آن، به مقاله نویسی های ملال آور از نوع طیف کومه له- " کمونیسم کارگری" روی آورده، و برخوردهای بشدت نادرستی نسبت به سندیکای کارگران شرکت واحد در پیش گرفته اند. از این رو، سوال این است: " کمیته هماهنگی" در ایران و در جنبش کارگری در کجا قرار دارد؟ آیا بجز یک ارتباط ساده اینترنتی و امضاء هایی- عمدتاً بر مبنای محاسبات خانواده گی، فرقه ای و محلی – است که در دنیای رابطه های شخصی اعلام موجودیت کرده است؟ " کمیته هماهنگی" منشاً هیچگونه تشکل یابی در جنبش کارگری ایران نبوده و نمیتواند باشد. این قضاوت البته، به معنای تخطئه تشکیل چنین محافلی نیست. برعکس، باید از هر سطح و هر نوعی از سازمانیابی مردمی حمایت نموده، مطلقاً موانعی بر سر راه رشد آنها ایجاد نکرد. اما کسی مجاز نیست، در نزد مجامع بین المللی، از این تجمعات عبارت پرداز بی تأثیر، تصویری غیرواقعی ارائه داده، از این طریق، چهره ای غیرواقعی تر از " سخنگوی این کمیته" در نزد این مجامع ترسیم کند. روشن است که هدف جریانات فرصت طلب، " مشهور" ساختن افراد مورد نظر خود در نزد سازمانهای بین المللی و سپس تحمیل آنها به مردم ایران، بعنوان " رهبران سرشناس" است. جامعه ایران، محمود صالحی را همانگونه که هست، و نه یک " رهبر سرشناس جنبش کارگری ایران" به رسمیت می شناسد. هر چه طیف فرصت طلب و ورشکسته، به جاروجنجال و شوپردازی و دروغ پراکنی حول مقوله " رهبر سرشناس" ادامه دهد، بیش از همه محمود صالحی از آن زیان خواهد دید. چنین افرادی هیچ شناختی از روحیه یک انسان معمولی هم ندارند که مردم، فوراً به چنین تبلیغاتی مشکوک شده و سوال میکنند، چرا ما در ایران، چنین " رهبر سرشناسی" را نمی شناسیم؟ اساساً چگونه میتوان تصور کرد که در یک جامعه صنعتی 72 میلیونی، با صد سال تاریخ جنبش کارگری- کمونیستی، مسئول انجمن صنفی اسلامی خبازان 30 تا 50 نفره در یک شهر کوچک غیرصنعتی، به " رهبر سرشناس" جنبش کارگری ایران تبدیل شده باشد؟ بویژه اینکه در فرهنگ سیاسی چنین افرادی، تاریخ طولانی چپ انقلابی و مبارزات دموکراتیک در ایران، هیچ جایگاهی نداشته باشد. آنها که انقلاب مشروطیت را مسخره میکنند، به استخوانهای مصدق و چپ دوره قدیم لگد میزنند و کار سیاسی خود را با افتخار به مبارزه علیه سازمان فدایی واتحاد شوروی خلاصه میکنند، هر چه که باشند، در موقعیت جلب اعتماد از این جامعه برای " رهبر سرشناس" شدن نیستند.<br /><br />وجه دیگر عوافریبیهای کنونی در خارج از کشور، تلاش افراطی بمنظور رقیب تراشی برای منصوراسانلو و یا حتی مهمتر جلوه دادن نقش محمود صالحی در " جنبش کارگری" است. چرا باید در افشاگری علیه بازداشتهای اخیر، نام دو زندانی، تحت عنوان " فعالین کارگری" در کنار یکدیگر قید شوند؟ اینکه این نوع تبلیغات، تبلیغات " کارگری" است، دروغی بیش نیست. مگر برای کارگران، جان و زندگی شهروندان، یعنی میلیونها مردمی که خود جزء آنها هستند، فاقد اهمیت است؟ هم اینک، بیش از 300 زندانی سیاسی در زندانهای این کشور، نظیر برده گان دوران باستان به بند کشیده شده اند. چرا باید در افشاگری علیه جنایات رژیم اسلامی، تنها دو زندانی را از دیگران جدا کرده، نسبت به اینهمه زندانی و خانواده های تحت ترس و عذاب آنان تبعیض اعمال نمود؟ همچنین، شکل بیانی نظیر " محمود صالحی و منصور اسانلو"[ که نوعی برجسته کردن اهمیت نفر اول است!!] و یا در ترتیب عکس آن، به موقعیت اجتماعی منصور اسانلو حتی لطمه میزند. از آنجا که او را از یک انسان واقعی و مبارز به یک موضوع شو و اهداف ناچیز جریانات محفلی، با هدف استفاده از او برای موقعیت سازی برای فرد دیگری تنزل داده است.<br /><br />سیاست باجگیری از مردم جان به لب آمده و جامعه فرسوده ایران، به بخشی از استراتژی سیاسی سازمان کومه له تعلق دارد*4. این سازمان طی سالهای 1363 تا 1367، بی اعتناء به نامه ها و درخواستهای صدهاهزار نفر از مردم زحمتکش کردستان، صرفاً براساس منافع فرصت طلبانه و تصورات پوچ ایدوئولوژیک، به جنگ ویرانگرانه با حزب دموکرات کردستان ادامه داده، مردم کرد را نظیر رعیت خود محسوب کرده، آنها را ناچار به اطاعت از سیاست ارتجاعی خود نمود. آنها همچنین در سال 1362، ائتلافی ضد جنبشهای انقلابی در تاریخ معاصر ایران را برای برچیدن سازمانهای سراسری چپ جامعه ایران سنبل کردند: گویا مردم ایران محکوم هستند که این جمع را بمثابه " حزب کمونیست ایران" به رسمیت بشناسند،*5 در غیراینصورت، افراد کومه له " عصبانی" شده، به خط و مشی جدایی طلبی خواهند غلطید! هر تاکتیک سیاسی مدافعین این " سبک کار" سیاسی بدوی، از جمله تحمیل محمود صالحی به عنوان " رهبر سرشناس" جنبش کارگری، درست براساس همین شیوه نگرش و انگیزه های عقب مانده اتخاذ میگردد. باید یک بار با صدای بلند اعلام کرد:<br /><br />کومه له، یک سازمان ناسیونالیستی، محلی و تنگ نظر، غیرانقلابی، چپ بورژوا لیبرال و جزئی از یک طیف متحد سلطنت طلبان بوده، به تاریخ جنبش کارگری- کمونیستی ایران تعلق ندارد. تحمیل رفراندوم پیرامون " مسئله کرد" و یا جداسازی کردستان از کشور، به شیوه قهرآمیز و یا صلح آمیز، مطلقاً خارج از قدرت این جریان و همه نزدیکان آن است. این سازمان بهیچوجه توانایی نابودی سنتهای انقلابی در جامعه ایران و یا تحمیل " رهبران سرشناس" خود به جنبش کارگری، از اینطریق ایجاد پله پرش مناسب برای حل دلخواه " مسئله ملی" خود در این کشور را ندارد.<br /><br />زندانی سیاسی محمود صالحی تحت شرایطی غیرانسانی و در معرض آسیبهای جسمی بسیارشدید قرار دارد. او باید قبل از هرچیزی، به کمکهای پزشکی دسترسی پیداکرده، از حالت برزخ مرگ و زندگی عبور کند. اما محافل خارج از کشوری، زندگی او را برای معرفی محافل پوسیده خود بازیچه قرار داده، جان و زندگی او را فراموش کرده، چه بسا در این هیاهو، زندانی سیاسی نامبرده، جان خود را هم از دست بدهد.<br /><br />واقعیتی است که آکسیون اعتراضی 18 مرداد از سوی دو اتحادیه بین المللی در خارج، علیرغم تبدیل آن به یک تحرک بسیار محدود و تفریحی، در کوتاه مدت ظاهراً مثبت، از نقطه نظر استراتژیک و بلند مدت اما به زیان سندیکای کارگران شرکت واحد و شخص منصوراسانلو تمام میشود. منصوراسانلو، به ابزاری برای مشهورشدن افرادی از صنف بورژوازی تازه به دوران رسیده محلی که از " سرشناس" شدن لذت برده، نتایج سیاسی آن را با جریانات و افراد اتفاقاً ضد سندیکای شرکت واحد تقسیم میکنند، تبدیل شد. تاکنون طیفی که آقای صالحی از نظر فکری به آن نزدیک است، هم از طریق اعضاء " کمیته پیگیری..." و هم نویسنده گان سیاسی از همین نوع در خارج، دست به بیشترین خصومت ورزی علیه سندیکا زده اند. این گروه هم اکنون بیکباره به صرافت استفاده ریاکارانه از اسانلو، برای محبوب ساختن نزدیکان خود افتاده اند! در کنار آن همچنین سندیکای مبارز کارگران شرکت واحد که به یک نهاد دموکراتیک بسیار مؤثر در کشور فراروئیده است، در سطح یک انجمن صنفی قانونی و کوچک، که پیرامون جایگاه آن دروغپردازی و بزرگنمایی میشود قرار گرفته، اهمیت سیاسی سندیکا در جامعه تنزل یافت.<br /><br />امید که سندیکای کارگران شرکت واحد، که تاکنون در این بازیهای" کمونیسم اینترنتی" وارد نشده، همچنان به روش سیاسی مستقل، واقع گرایانه و مشخص، صمیمانه، متین و حرفه ای خود ادامه داده، به درون کارناوال شخصیت سازی مضحک دسته جات بالا که با انسان و روابط اجتماعی ساده بیگانه هستند، کشیده نشود. منصوراسانلو، مبارز جدی حقوق اتحادیه ای و آزادیهای دموکراتیک و رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد، در کنار و پیشاپیش کارگران در تأسیس اولین تشکل مستقل کارگری، پس از شکست انقلاب بهمن در دهه 60، با هزاران عضو ثابت نقشی بسیار مؤثر ایفا کرده است؛ او و سندیکای کارگران واحد هرگز تلاش نکردند، موضوع " سرشناس" بودن را به موضوعی برای کسب و کار فردی و جلب توجه افکار عمومی به خود مبدل سازند. این همان اخلاق کارگری و بقدر کافی بزرگ، ستودنی وارزشمند است؛ ارزشمندتر از به اصطلاح فعالیتهای همه جریانات خارج از کشوری. آنهایی که روحیات و روانشناشی شهروند نجیب و صبور ایرانی را می شناسند، میدانند که نیاز به تبلیغاتی پیرامون منصور اسانلو، بعنوان " رهبر سرشناس" جنبش کارگری ایران نیست: اعصاب مردم، هر لحظه تحت شکنجه در این رژیم منحوس را، دیگر نباید با خودستایی های تهوع آور و تبلیغات اشراف منشانه ای، نظیر " رهبر سرشناس" بودن خود آزار داد.*6<br /><br />سندیکای کارگران شرکت واحد، هم برای حفظ خود و جلوگیری از کاهش میزان اعضاء و هم برای انجام موفق وظایف سندیکایی و دموکراتیک آن، باید از ورود به نمایشهای کودکانه ای که جز منافع یک جریان عصبی، ورشکسته و اسیر توهمات قومی، چیزی پشت آن قرار ندارد، خودداری کند. این تشکل مستقل کارگری نباید تحت فشار نویسنده گان کم عقل خارج از کشوری و بی اطلاع از مسائل مبارزه سیاسی در ایران، دست به صدور اطلاعیه های غیرضروری بزند. سندیکای کارگران شرکت واحد، تشکل مستقل یک مؤسسه بزرگ صنعتی است و نباید سرنوشت خود را به سرنوشت مجامع کوچک و اسلامی اصناف که خصلت کارگری- کارفرمایی داشته، از سلطه مناسبات پدر- فرزندی رنج میبرند، پیوند بزند. تأسیس تشکلهای مستقل سندیکایی در صنایع نفت و انرژی، و ایجاد سازمان دانشجویی مستقل سراسری در دانشگاههای کشور، میتواند و باید بمثابه هدف فوری وحیاتی سندیکای کارگران شرکت واحد تلقی شده، بر جای پراکنده کاری و امور غیر مهم بنشیند.<br />--------------------------<br /><em>توضیحات</em><br /><br />- در اینجا لازم به تأکید بر این حقیقت است که در مقاله بالا، آقای محمود صالحی وابسته به سازمان کومه له و هیچ جریان سیاسی معرفی نگشته، همچنین کومه له و دیگران نیز، هرگز چنین ادعایی نکرده اند. موضوع در اینجا، پیرامون گرایشهای سیاسی در خارج از کشور است که در تبلیغات مثبت و یا منفی خود، نام زندانیان سیاسی، از جمله محمود صالحی را نیز معرفی و منتقل میکنند. آقای منصور اسانلو نیز تاکنون چندین بار با رادیوهای نزدیک به نیروهای سیاسی و یا دولتهای خارجی مصاحبه کرده، همچنین چهره ها و عناصری از سازمانهای ایرانی و یا کشورهای خارجی با او بحث کرده و یا از او حمایت کرده اند، که این امری عادی و به معنای وابستگی و یا رابطه سازمانی و سیاسی طرفین به یکدیگر نبوده است. نگارنده این سطور، پیشاپیش هرگونه اتهامی را مبنی بر ایجاد سوءظن پیرامون وابستگی کسی به جایی و از این طریق، ایجاد مشکل حقوقی برای آقای محمود صالحی را رد میکند. در سایت رسمی کومه له و " حزب کمونیست" آن، بیشترین اخبار و تصاویر در باره آخرین اشارات و حرکات محمود صالحی موجود است که علیرغم رسمی بودن سایت، با اینحال نمیتوان بلحاظ حقوقی آن را سند وابستگی شخص مزبور به این جریان سیاسی بحساب آورد. این توضیح ضروری است، از آنجا که عناصرکنونی چپ ایرانی در خارج، به قلب حقایق و تلاش برای تخریب حریف نظری خود عادت کرده[ " اقتضای طبیعتش این است"] و در تکرار روشهای مجاهدینی لزومی به تعلل نمی بینند!<br /><br />در این رابطه میتوان به مثالی در اوائل سال جاری، پیرامون کشمکش گروه عباس توکل ( موسوم به: "سازمان فداییان اقلیت") با افرادی در هلند تحت عنوان" کانون دفاع از زندانیان سیاسی( در تبعید)" اشاره کرد. مسئولین گروه مذکور برای تخریب فرد اصلی " کانون دفاع از ..." در هلند، دست به ابتکار سرکوبگرانه زیر زدند: آنها از طریق افشاء لیست آدرسهایی که این کانون اطلاعیه های خود را برای گیرنده گان از جمله خود آنها ارسال میکرد، اثبات نمودند، این کانون موضوعاتی که دارای اطلاعات " امنیتی" مهمی بوده است را به نشانی سایت " بازتاب" ارسال کرده، از این طریق، دست به همکاری با سپاه پاسداران علیه این سازمان زده است!! روشن است که این یک " کلک" کاملاً لو رفته و بدوی برای تخریب دیگران است. اما در خارج از کشور، که از روح انقلاب و انقلابی گری اثری نمانده است، اتفاقاتی از این نوع عجیب نیست.<br /><br />*1- مشهودترین فعالیت آقای محمود صالحی، حتی همسر و دوستان نزدیک او، نامه نگاری مداوم به آقای " گای رایدر"، مسئول یکی از اتحادیه های کارگری بین المللی بوده است؛ گویی او فردی آشنا و از بستگان آقای صالحی است! او در این نامه ها، چه بسا مسائل بسیار بی اهمیت، شخصی و غیرضروری را مطرح کرده، رسمی بودن چنین مناسباتی را فراموش و موضوع را به سطح درخواستهای فردی و ایجاد ترحم نزد طرف مقابل میکشاند. همه اینها نه ناشی از مبارزه جویی و اتکاء به مردم و حرفه ای بودن " رهبر سرشناس"، بلکه نتیجه بی اعتنایی به مردم، توهم به موقعیت خود در" جهان"!؟، عادت به محفلیسم، چشم دوختن به بالا و پناه بردن توأم با استیصال به نیروهای خارج از جامعه، حتی دولتهای خارجی است. اشارات تکراری و خسته کننده، نظیر مبارزه با " سرمایه داری" و " فقر و بیکاری کارگران" در چنین نامه هایی، چیزی جز بی خبری و برخورد تماماً غیرحرفه ای به چنین مسائلی نیست: اتحادیه های کارگری بین المللی، جریاناتی بشدت مدافع سرمایه داری، آنهم نوع امپریالیستی آن بوده، از وجود فقر و بیکاری در هیچ کشوری از جمله ایران، تعجب نکرده، آن را ضامن حفظ نظام سرمایه داری، سلطه غرب بر جهان و حفظ صندلی ریاست سران همین اتحادیه ها میدانند- صرفنظر از اینکه، درکشور آقای " گای رایدر" هم میلیونها نفر بیکار و فقیر موجود بوده، یا از طریق فحشاء امرار معاش میکنند!<br /><br />*2- اطلاعیه های مربوط به بحث بالا:<br /></span></strong><a href="http://www.azadi-b.com/j.m/2007/08/post_51.html"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.azadi-b.com/j.m/2007/08/post_51.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />مطلب مورد بحث همچنین در این نشانی:<br /></span></strong><a href="http://web.peykeiran.com/vs2005/article_body.aspx?ID=11411"><strong><span style="font-size:85%;">http://web.peykeiran.com/vs2005/article_body.aspx?ID=11411</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><br />*3- نشانی اینترنتی " مرکز اصناف و بازرگانی ایران"، که جریانی راست افراطی و در کنار بازار، نقش اصلی را در استقرار رژیم اسلامی ایفا نموده است.<br /></span></strong><a href="http://www.asnaf.ir/index.php?id=35"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.asnaf.ir/index.php?id=35</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><br />هدف از درج نشانی بالا در اینجا، نه افشاءگری پیرامون دیدگاههای راست آقای صالحی که موضوع بحث این مقاله نیست، بلکه تصریح این واقعیت است، که انجمن صنفی خبازان سقز، نظیر بقیه انجمنهای صنفی، جزئی از این جریان است که تحت هیج شرایطی نمیتوان آن را با سندیکاهای بزرگ در ایران، که همواره یک جریان مبارز و مردمی بوده اند، مقایسه کرد. تبدیل یک انجمن صنفی کارگری- کارفرمایی، با روابط پدرسالاری و غیرمدرن، به " اتحادیه سراسری خبازان سقز و حومه" از سوی محافل پوک خارج از کشوری، فقط عمق عوافریبی و بی پرنسیپی این جریانات را آشکار میسازد.<br /><br />*4- حزبی که خود را " حزب کمونیست ایران" مینامد، هنوز قادر به کنده شدن از کردستان نشده، و همه تلاش آن سهم خواهی ویژه برای افراد کرد در لژ " رهبران سرشناس" جنبش کارگری است! مهمتر از آن، حتی به شیوه ناشیانه ای هر از گاهی اعلام میکند: بنظر ما قالب " حزب کمونیست ایران"، بهترین شرایط را برای حل " مسئله ملی کرد" فراهم میکند. آنها اعلام میکنند: ما تلاش میکنیم، طبقه کارگر ایران را مجاب کنیم، که " حق تعیین سرنوشت برای کردستان"، [ حتماً تا مرز جدایی!!] را به رسمیت بشناسد.[ نقل به معنی از یکی از مقالات اخیر آقای صلاح مازوجی] پس موضوع اساساً به همان کردستان و " مسئله ملی" شخصی مسئولین این جریان مربوط بوده، به " جنبش کارگری" ربطی ندارد. در میان طبقه کارگر و جنبش کارگری کنونی ایران، یعنی کشوری با صدسال تاریخ توسعه سرمایه داری، " مسئله ملی" دیگر مفهومی ندارد. در ایران کنونی، تنها بورژواهای محلی و قدرت طلب هستند که دارای " مسئله ملی" بوده، خود- آگاهی " ملی" محلی، جزئی از کاراکتر فردی آنها را ساخته، برای کسب مقامات و ادارات، توسری زدن به مردم و انتقام کشی از کمونیستها دندان تیز کرده اند.<br /><br />*5- کومه له نه فقط کمترین علاقه ای به تاریخ جنبش کارگری- کمونیستی ایران و جهان نداشته، خود را با آن هویت یابی نمیکند، بلکه هنوز که هنوز است، از شیوه تحریفی نظیر نویسنده گان روزنامه های رژیم و سلطنت طلبان افراطی علیه سازمان فدایی تبعیت میکند. آقای ابراهیم علیزاده، مسئول اصلی کومه له و " حزب کمونیست" آن، که هاله مقدسی از معصومیت پدر مقدس بدور خود کشیده، در شیوه برخورد به سازمان فدایی اما، همچنان به لمپنیسم و بی نزاکتی متحدین دیروز خود سخت وفادار است. او اخیراً مثلاً در سمیناری در محل زندگی تبعیدیان وابسته به تاریخ این جریان در عراق، آنهم خطاب به نسل جوان، با لحنی مسخره و تحقیرآمیز که شایسته خود و حزب او و تاریخ مضحک حزب سازی با مبلغین داریوش همایون و رضاپهلوی است، به سازمان فدایی و کار بزرگ نسل گذشته، در دو جمله سر و دم بریده، تحت عنوان " موتور بزرگ" و " موتور کوچک" برخورد میکند؛ این همه درکی است که " حزب کمونیست ایران" آقای علیزاده، از تاریخ اخیر جنبش کمونیستی این کشور دارد! اینکه سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، اپوزیسیون اصلی علیه رژیم سلطنتی و نیروی احیاء کننده جنبش کمونیستی بوده، که بیشترین نقش را در کشاندن جامعه به قیام مسلحانه داشت، به ذهن نهیلیست بورژا لیبرال چپ آقای ابراهیم علیزاده نمیرسد. او چگونه کمونیستی است که این حقیقت بدیهی مارکسیستی را درک نمیکند که " قهرمانان"- در اینجا احزاب تأثیرگذار در سرنوشت یک جامعه- هرگز ظهور نخواهند کرد، اگر پیدایش آنها به یک ضرورت تاریخی در مقطع معینی پاسخ نگوید. در رژیم ترور ساواک که به هر جنبده ای شلیک میشد، از همین رو هم، آقای علیزاده شهامت تأسیس یک سازمان انقلابی را نداشته، به زندگی محفلی و کتابخوانی کفایت فرمودند، این نسل پیشتاز چپ انقلابی ایران بودند، که رسالت درهم شکستن فضای جهنمی حاکم را بر دوش کشیده، روشنفکران و مبارزین، بعدها، توده های مردم را گروه گروه به مبارزه مستقیم جلب کردند. همه این اتفاقات، آقای علیزاده! در دوره اوجگیری آن، فقط طی 8 سال روی داد. شما و جریاناتی نظیر شما، علیرغم استفاده وسیع از شجاعت و مبارزه جویی مردم کردستان، حداقل 25 سال است که مشغول عبارت پردازی و تئوری سازی بوده، قادر به آزادی یک روستای مرزی خالی از سکنه هم نشدید؛ قیام مسلحانه و سرنگونی رژیم که جای خود دارد!<br /><br />*6- " هر چیز خوبی هم اگر زیاد تکرار شود، تبدیل به ابتذال میشود"- لنین<br /></span></strong> <strong><span style="font-size:130%;">------------------------ </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:78%;"><em>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها</em> <br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br />--------------------<br /><em>طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها</em><br /></span><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><span style="font-size:78%;">www.toumaj.blogfa.com</span></a><span style="font-size:78%;"> </span></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-4955663085699712149?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-10360982245736842682007-08-11T05:01:00.000-07:002007-08-11T05:06:58.099-07:00<div align="right"><br /><span style="font-size:130%;"><strong>اخباری که طی روز گذشته و امروز منتشر شده اند، حاکی از امکان توسل دوباره مأمورین رژیم جنایتکار اسلامی به کشتارهای دسته جمعی جدید، اینبار در کرمان و اهواز است. بنا به گزارشهایی که نشانیهای آنها در زیر قید میگردند، بزودی 12 نفر تحت عنوان " اراذل و اوباش"، که هیچ خبری از جرم و محاکمه و رعایت حقوق فردی آنها در میان نبوده است، در شهر کرمان به دار آویخته خواهند شد. در همین حال، گزارش دیگری از بازداشت وسیع جوانانی در محلات عرب نشین و فقیر شهر اهواز خبر میدهد. در ایلغار جدید مأمورین رِژیم در این محلات، 11 نفر از شهروندان عرب، بدون هیچ دلیل و اتهامی بازداشت شده اند. بنابه همین خبر، در روزهای گذشته، دراثر تیراندازی مستقیم جانیان موسوم به " نیروی انتظامی" در محلات فوق، یک کودک خردسال در دم جان سپرده، کودک دیگری بشدت زخمی شده است. </strong></span></div><div align="right"><br /><em><strong>خبر مربوط به کرمان در منبع زیر</strong></em>: </div><div align="right"><br /><a href="http://web.peykeiran.com/vs2005/iran_news_body.aspx?ID=42358">http://web.peykeiran.com/vs2005/iran_news_body.aspx?ID=42358</a></div><div align="right"><em><strong> خبر مربوط به اهواز در منبع زیر</strong></em></div><div align="right">:<br /><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/13830">http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news1/13830</a> </div><div align="right">ـ<strong>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1036098224573684268?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-20889767881867750792007-08-11T00:03:00.000-07:002007-08-11T05:10:23.579-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>19 مرداد 1386- 10 اوت 2007</em><br /><br />دستگاه قضایی رژیم اسلامی، عاقبت بعد از یک ماه شکنجه و عذاب دانشجویان بازداشت شده در آستانه 18 تیر، آخرین گروه از آنان را ظاهراً آزاد کرد. مأمور مربوطه اما پیرامون اینکه چرا امنیت گروهی از مردم را در شهر و کشور خود سلب کرده و آنها را بمدت یک ماه به دست گرگان گرسنه 209 سپرده، توضیحی نداد. مرتجع وابسته به دستگاه قضایی رژیم، از بخشش بازداشت شده گان به مناسبت سالروز ادعای شیاد بزرگ و راهزن عهد عتیق، محمد تاجر، مبنی بر " پیغمبر" شدن ایشان خبر داد. در صورتی که طبق قوانین همین رژیم پلید هم، زندانی باید زمانی آزاد شود که بیگناهی او محرز شده و رفتار با او هم باید براساس قانون و نه هیچ دلیل و مناسبت دیگری صورت گیرد؛ دانشجوی بازداشتی باید همان روزهای اول آزاد میشد و نه در این و یا آن مناسبت مذهبی- ارتجاعی. طبق اطلاعات تاکنونی، هنوز 3 نفر از دانشجویان پلی تکنیک که بهمراه 5 تن دیگر، 3 ماه قبل و به اتهام پوچ توهین به مقدسات ارتجاعی رِژیم اسلامی بازداشت شده اند، در شکنجه گاه اوین عذاب میکشند.<br /><br />دانشجویان، نه فقط بدون دلیل بازداشت شدند، بلکه باید وثیقه های 30 تا 50 میلیون تومانی سپرده و آزاد شوند. وثیقه گرفتن از بازداشت شده گان، که چیزی جز باج گیری علنی نیست به یک تاکتیک رایج در این رژیم سرکوبگر تبدیل شده است. بنابه ماهیت بازاری این ماشین جنایت و دزدی، مأمورین حکومت مداوماً مردم را به دستگاه سرکوب بدهکار ساخته، دست و پای آنها را برای تحرکات سیاسی بعدی می بندد. از این رو، آزاد شدن زندانیان به این ترتیب را بهیچوجه نباید نوعی عقب نشینی سیاسی، بلکه بازهم ادامه سرکوبگری در شکل دیگری ارزیابی کرد.<br /><br />آزادی دانشجویان دستگیر شده، در همان حال با بازداشت گروه دیگری جوانان و فعالین سیاسی و صنفی همراه شده است. در روزهای گذشته، در سه نوبت تهاجم مأموران سرکوبگر به خانه های شخصی و یا محل تفریح و آشنایی جوانان در شهر کرج، بیش از 260 نفر از جوانان و نوجوانان بازداشت شده اند. این رژیم جنایتکار حتی از ارتباطات ساده انسانی نسل جوان برای ایجاد روابط شخصی و خانواده گی مانع میشود.<br /><br />در روزهای گذشته، ژورنالیست منتقد، سهیل آصفی و در روز 18 مرداد همچنین، 5 نفر از مسئولین سندیکای کارگران شرکت واحد که در اعتراض به بازدداشت منصور اسانلو در برابر منزل او تجمع کرده بودند، نیز دستگیر شده اند. رژیم اسلامی به شیوه مزورانه ای برای دو ژورنالیست مریوانی و سنندجی، حکم ضدانسانی اعدام صادر کرده، حال آنها را به تحمل زندان طولانی مدت و مرگ تدریجی راضی میسازد.<br /><br />کش و قوسهای برخوردهای دستگاه قضایی رژیم اسلامی، نباید کسی را نسبت به موقعیت و شرایط کنونی سیاسی دچار اشتباه سازد. رژیم اسلامی، درتمام دوران وحشیگری خود، هرگز حتی یک قدم واقعی در برابر اعتراضات مردم عقب نشینی نکرده است؛ از آنجا که توده های مردم دارای سازمانیافتگی مستقل و قدرتی که حکومت اسلامی را در عمل به عقب براند نیستند. بجای دلخوش شدن به پیروزیهای خیالی، باید با تمام توان دست به سازماندهی خود زد. تنها تشکلهای توده ای و سیاسی، که قادر به عضوگیری بوده و مردم را در صفوف خود متشکل سازند، رژیم اسلامی را وادار به اتخاذ سیاست عقب نشینی خواهند نمود.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">-------------------<br /><em></em></span><span style="font-size:78%;"><em>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها</em><br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br />--------------------<br /><em>طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها</em><br /></span></strong><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.toumaj.blogfa.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:78%;"><br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></span></strong><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-2088976788186775079?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-56570493918786467812007-08-10T08:10:00.000-07:002007-08-10T08:19:48.364-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>19مرداد 1386- 10 اوت 2007</em><br /><br />یورش عناصر درنده خو و منفور موسوم به " نیروی انتظامی" به مردم بیگناه، بر فضای سیاسی کشور مسلط شده است. این بازوی بیرحمی و جنایت علنی رژیم اسلامی، تحت ریاست یکی از قاتلان اصلی هزاران زندانی سیاسی در دهه 60 قرار دارد که هم اکنون با عنوان " وزیر کشور"، خونریزی و ددمنشی دوره گذشته را با شدت و حدت ادامه میدهد.<br /><br />در جدیدترین خبر، دختر جوانی در اتوموبیل از سوی عناصر آدمکش " نیروی انتظامی" مورد شلیک واقع شده، هم اینک مواجه با خطر مرگ و در بیمارستان بستری است. همچنین جوانی در شهرک اکباتان تهران، از سوی مأموران رژیم از طریق شلیک گلوله به قتل رسیده است. حداقل 6 مورد شلیک به جوانان در حال حرکت با اتوموبیل در ماهها و هفته های اخیر گزارش شده، که 3 مورد منجر به مرگ فوری شده است. در ماههای گذشته بویژه، چندین نفر، از جمله یک دختر 11 ساله، در روز روشن توسط آدمکشان " نیروی انتظامی" در شهر زاهدان به قتل رسیدند. یکی از مقامات منفور در این رژیم در ماه گذشته، از " حق " شلیک به مردم، در صورت عدم توجه به فرمان ساده " ایست" در شهر حمایت کرده، مسلح بودن مأمور جنایتکار خود را به معنی صدور جواز شلیک فوری تفسیر کرده بود.<br /><br />در خبر دیگری عناصر تبهکار " نیروی انتظامی" به مجلس جشنی در کرج هجوم برده، بیش از 270 دختر و پسر جوان را پس از ضرب و شتم وحشیانه، صرفاً بدلیل برگزاری جشنی برای تفریح و تصمیم به دوستی و آشنایی با یکدیگر، بازداشت کرده اند. چنین اقدامات ضدانسانی، نه فقط حق بدیهی انسانها را به دوستی و رابطه های شخصی با یکدیگر انکار میکند، بلکه آسیب های روحی مهلکی بر روانشناسی جوانان برجای گذاشته، همه عمر از تحقیر و خرد شدن غرور انسانی خود رنج خواهند برد.<br /><br />" نیروی انتظامی" امروزه به یکه تاز بربرمنشی این رژیم منفور مبدل شده است. آنها در کوچه و خیابان و پارک و جنگل به جوانان و مردم تهاجم میکنند، حتی مانع از تفریحات اولیه، نظیر جمع شدن اعضای خانواده در محیطی در خارج از شهر میگردند. در هفته های گذشته، فردی وابسته به این نیروی فاشیستی به خانواده ای در یکی از مراکز تفریحی اطراف گنبد کاووس تهاجم کرده، آنها را به رعایت " شئونات اسلامی" فوق ارتجاعی خود فرا میخواند. در کشمکش فیزیکی که بدنبال آن پیش میآید، فرد وابسته به این نیروی سرکوب به قتل میرسد. در یکی از روزهای گذشته، مردی که از خود در برابر فرد نیروی انتظامی دفاع کرده بود، در همان محل تفریحی به شیوه جنایتکارانه ای به دار آویخته شد.<br /><br />تهاجمات علنی و روزمره مأموران رژیم اسلامی به مردم به مرزهای غیرقابل تحملی رسیده است. اپوزیسیون متشکلی از نیروهای انقلابی در داخل وجود ندارد. حتی تاکنون یک تشکل مستقل دانشجویی شکل نگرفته، علیرغم اینکه برخی از مسموم شده گان از سوی طیف شبه چپ ضدفدایی، خود را موظف به توضیح " مبارزه طبقاتی در هزاره سوم" میبینند! در خارج از کشور، آنچه که اپوزیسیون چپ متشکل نام دارد، سرابی بیش نیست. این بویژه، به دسته جات دروغگو، سوءاستفاده چی و بیگانه با وظایف یک سازمان سیاسی چپ که عنوان " فدایی" را حمل میکنند مربوط میگردد. جریانات دیگر چپ در خارج که خود را به دروغ حتی " انقلابی" معرفی میکنند، فعلاً در حال نان خوردن از مارک تجاری " محمود صالحی" هستند.<br /><br />جنایات رژیم اسلامی و بی سازمانی سیاسی- صنفی جامعه از یک طرف و ادامه رقابتهای منطقه ای و بین المللی از سوی دیگر، در بهترین حالت به شورشهای لحظه ای مردم بجان آمده منجر شده، راه به جایی نخواهند برد. در شرایط بلاتکلیفی همگانی بنا به تجارب متعدد، نیروهای سرکوبگر و قدرتهای بین المللی، از بیشترین امکانات برای کوبیدن مهر خود بر پیشانی تحولات سیاسی برخوردارند.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">--------------------<br /><em></em><span style="font-size:78%;"><em>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها</em><br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br />--------------------<br />طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها<br /></span></strong></span><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.toumaj.blogfa.com</span></strong></a><span style="font-size:130%;"><strong><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-5657049391878646781?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-11535440176233225172007-08-09T12:24:00.000-07:002007-08-10T09:16:15.674-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>!خواننده گرامی</em><br /><br />متن زیر اثر زندانی سیاسی سابق و نویسنده مبارز خانم فریبا مرزبان است که عیناً از نشانی پایین برداشت شده است. در این نوشته خانم مرزبان، به ذکر خاطره ای از رفقای فدایی در زندان و سرگذشت بعدی آنها میپردازد.<br /></span></strong><a href="http://www.roshangari.net/as/sitedata/20070809164046/20070809164046.html"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:78%;">http://www.roshangari.net/as/sitedata/20070809164046/20070809164046</span>.</span><span style="font-size:78%;">html</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />-------------------------<br /><br /><em>" دو اختر فروزان زندان" - فريبا مرزبان</em><br /><br /><br /></span><span style="font-size:180%;"><em>با احترام به دکتر سوسن نيلی و دکتر فريده طباطبايی</em></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />در دهه شصت نا امنی حاکم بر جامعه ايران و گستره کشت و کشتار، گريبان اقشار مختلف را گرفت و يقه درانی کرد. همه را گرفتند و در حبس کردند. در ميان بازداشت شدگان همه گروه سنی به چشم می خورد؛ از نوزاد چند ماهه گرفته تا زنان و مردان مسنی که کمر خميده کرده بودند؛ از داغ از دست دادن فرزندانشان! در ميانه ميدان" سازمان فدائيان "*1 که از آبروی سياسی و قدرت مبارزاتی بالايی برخوردار بود لطمات و صدمات سنگينی را متحمل شد. ضربات شديدی وارد شد بر پيکره سازمان چريکهای فدايی خلق ايران و ديگر سازمان های مخالف و نيروهای مستقلِ مخالف حکومت اسلامی.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />سال شصت سال فرمان خون بود که از سوی آيت الله خميني، رهبر و بنيانگذار جمهوری اسلامي، برای بقاء حکومت صادر گرديد. در درون حکومت، جلادان فرصت طلب و تشنه خون، اطاعت امر او کردند و کشتند هرکه را که توانستند و دهه خونين شصت را پديد آوردند. دليل ناامنی و کشتار در دهه شصت تکرار فرمان خمينی در مقاطع مختلف بود. در پی همين فتواها، کشتار و قتل عام زندانيان در سال 1367 شکل گرفت و تکرار گرديد؛ کسانی به خاک و خون کشيده شدند که سالها از اسارت آنها می گذشت.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />در ميان آنها که رفتند و آنها که بازداشت شدند افرادی بودند که در مدت عمر افتخار آفرين خود، راهی جز خدمت به توده ها نپيمودند. دکتر سوسن نيلی و دکتر فريده طباطبايی از ميان آنها بودند که توان، تلاش و تخصص خود را گذاشتند در راه رسيدن به جامعه ای آزاد و ايده آل.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />سوسن و فريده را به اتهام هواداری از فدائيان خلق موسوم به اقليت، بازداشت و زندانی کرده بودند. عده ای از زندانيان با آنها هم بند و همسلول بوده و عده ای با نامهای آنها آشنا شده و اغلب زندانيان بند زنان برای مداوا نزد سوسن نيلی و فريده طباطبايی رفته اند در زندان و در خارج از زندان؛ در مجموع روحيات، شخصيت و توانايی های اين دو اختر فدايی فروزان در زندان را می ستايند. به هنگام بازداشت توسط ماموران حکومتی اموال و لوازم شخصی شان را مصادره کرده بودند؛ فرشهای خانه شان را مصادره کرده بودند. لوازم مطب خصوصی و تجهيزات دندانپزشکی اشان را پس از مصادره به زندان منتقل کرده؛ و مورد استفاده قرار داده بودند. تجهيزاتی که با خون دل يک عمر کار و زحمت فراهم کرده بودند تا در جهت کمک به انسانها استفاده بشود؛ به زور اسلحه پاسداران اسلام به زندان قزلحصار منتقل شده بود.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />ما در بند 8 ، واحد 3 ، زندان قزلحصار بوديم. با گذشت چند روز از شروع تنبيهات، به زندگی عادی در بند رسيديم و راهی نداشتيم جز غلبه کردن بر تنبيهات. گفتنی است که قرنطينه بند 8 ورای همه بندهای زندان بود. درآنجا تجارب مفيد و با ارزشی حاصل کردم. مسايل، موارد فکري، مشکلات، نوع ارتباطات و خواسته ها در بند ما با مسايل و موضوعات بندهای ديگر متفاوت بود. بند ۸ خاطرات ماندنی داشت و عمده ترين مسائل و اتفاقات بندهای زنان در آنجا رخ داده و مطرح می شد؛ به همين دليل به بند سرموضعی ها معروف شده بود. من زندان های مختلف ديدم و در بندها و شرايط سخت و متنوع قرار گرفتم اما، بهترين دوران نشاط در زندان را در آنجا تجربه کردم در مفهوم اسارت و آزادی. در قرنطينه بند هشت، که کمتر از 350 نفر بوديم؛ ياد گرفته و پذيرفته بوديم با هر گرايش سياسی می توانيم وحدت عملی داشته باشيم. به همين دليل در جای جای بند اتحاد و يگانگی ما مشهود بود. ما چپها وابسته به جريانات مختلف سياسی بوديم و بخشی از زندانيان هم از مجاهدين بودند؛ اختلاف نظری فراوانی داشتيم اما در آن برهه، در رابطه با زندان از يک سياست پيروی می کرديم؛ البته در ميان ما چند نخاله و ناسازگار با خود ديده می شد. در تابستان گرم و در نتيجه تنبيهات و سينه خيزهای شبانه، درد محوطه کمرم را گرفته بود و دندانهايم آبسه کرده بودند. با سهيلا (معصومه اسدی خامنه) تواب نگهبان بند صحبت کردم. او صورت متورم مرا ديد. فردای آن روز، مرا به ملاقات دکتر نيلی و دکتر فريده طباطبايی برد. پس از چند جلسه معاينه دقيق لثه و دندان هايم، دکتر نيلی پيشنهاد داد خودم را از درد دندان خلاص کنم؛ به دليل نبودن امکانات و وسايل و نبودن مواد لازم برای پر کردن دندانها و عصب کشی. به نظر او که بهترين و بالاترين متخصص روت کانال بود راه حل، کشيدن دندانها بود. به دکتر نيلی اعتماد داشتم و می دانستم هر کاری که از دستش بر می آمد در مورد من کوتاهی نمی کرد.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />در يکی از روزها فروزان عبدی که زندانی مجاهد بود (در سال 1367 به هنگام قتل عام زندانيان اعدام شد) گفت: اگر نزذ دکتر نيلی می روم به او سلامش را برسانم. بدون آنکه از او سوالی بکنم حدس زدم که در گذشته همسلولی بوده اند. من در اتاق دکتر بودم همراه با دکتر فريده طباطبايی و زندانی مجاهد توابی که نگهبان من بود. به محض اينکه بر روی صندلی قرار گرفتم گفتم: دکتر، فروزان عبدی سلام رساندند.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />دکتر نگاهی توام با لبخند بر چهره من انداخت و گويی قاصد يکی از بهترين اخبار برای او بودم. فروزان از چهره های شاخص و هميشه فروزان زندان بود. او از من خواست که متقابلاً سلام او را برسانم. او کار می کرد و من در حين کار نگاهش را شکار می کردم و می ديدم که با چه نفرتی بر توابين حاضر در اتاق می نگريست!</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />ما در جهنم بند 8 با غرور و جوانی روزها را می شمرديم و همه شبها را سپری می کرديم. دو پزشک مبارز و انساندوست که وظيفه ای به جز خدمت بر گرده خويش احساس نمی کردند و به جز خدمت به جامعه که کمک به رهايی انسانها بود؛ هدف ديگری نداشتند اسير چنگال لمپن و آدمکشی به نام داود رحمانی*2 شده بودند. بارها با رئيس زندان بحث و جدل داشتند، برای فراهم شدن امکانات در زندان؛ تا آنها بتوانند کمک بيشتری به اسيران زندان اسلام بکنند و ناراحت بودند از اينکه کاری بيشتر از آنها ساخته نبود برای ما.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />در همان سالها، همسر يکی از مسئولان حکومتی احتياج به متخصص روت کانال زن پيدا می کند و به خاطر عقايد مذهبی حاضر نمی شود تحت نظر پزشک معالج مرد قرار بگيرد. سرانجام به او می گويند که بهترين متخصص در زندان است. همان زن پس از ملاقات دکتر نيلی و مداوای خويش با توجه به تخصص و تحت تاثير شخصيت آنها، خواستار و پی گيرِ آزادی هردوی آنها از زندان می شود و شرايط آزادی شان را فراهم می کند. از زندان آزاد می شوند و با دست خالی و بدون هيچ اندوخته ای به ادامه خدمت به انسانها می پردازند.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />سرانجام رفيق و ياور زندانيان دکتر فريده طباطبايی با اعصابی به هم ريخته، که ناشی از فشارها و شکنجه های زندان بود و پس از دست و پنجه نرم کردن با چند بيماری در اثر ابتلا به بيماری سرطان روده در تير ماه 1383 در تهران درگذشت و به دنبال او دکتر سوسن نيلي، چند ماه بعد، بدرود حيات گفت. يادشان گرامی و راهشان پر رهرو. 08/ 08/ 2007<br />---------------------------<br /><em>توضیحات از وبلاگ جمهوری شورایی</em><br /><br />*1- " سازمان فداییان" در اینجا، همان جناح اقلیت سازمان اصلی است که در این تاریخ و تا 4 بهمن سال 1364، هنوز با نام کامل و قدیمی یعنی: سازمان چریکهای فدایی خلق ایران فعالیت میکرد.<br /><br />*2- حاج داوود رحمانی، از جنایتکارترین چهره های این رژیم پلید است. او صاحب یک آهن فروشی در میدان خراسان تهران بود. روحیات بشدت لمپنی و افراطی او و فحشهای رکیکی که در لحظه ورود به بند مجرد، زندانیان مقاوم را با آنها خطاب میکرد، به امور عادی زندان قزلحصار در سالهای 60 به بعد تعلق داشت. در یکی از بازدیدهای او از یکی از بندهای زندانیان مرد، در حال عبور از مقابل یکی از سلولهای 3 نفره، که نزدیک به 30 نفر در آن چنباتمه زده و یا آویزان بودند، گفت: " من نمی دانم شماها را چرا اعدام نمیکنند؟ شماها را باید همین امروز به دریا بریزند، فردا دیر است"<br /><br />- علیرغم خیانت بزرگ و راهزنی دارودسته " اکثریت"، بیشترین نیروی انقلابی از میان بخشهای پیشرو جامعه ایران همچنان در صفوف سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت باقی ماندند. اقدامات انحلال طلبانه دسته جاتی که در رأس جناح اقلیت تیشه به ریشه سازمان زدند، یعنی جناح توکل- زهری- هسته اقلیت از یک طرف و جناح مدنی- شیبانی- شیشوانی از سوی دیگر، بدون هیچ تردیدی ضدیت با این گروه وسیع اعضاء و دوستداران سازمان، از آن میان، دو رفیق بالا هم محسوب میگردد.<br />---------------------------<br /><em></em><span style="font-size:78%;"><em>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها</em><br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1153544017623322517?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-30973384752367544462007-08-05T21:29:00.000-07:002007-08-05T21:42:26.298-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>15 مرداد 1386- 6 اوت 2007</em><br /><br />زندانی سیاسی و دانشجوی مقاوم مجید توکلی طی 24 روز اخیر در اعتصاب غذا بسرمیبرد. مجید توکلی در اعتراض به شرایط سرکوب و شکنجه در زندان دست به اعتراض زده، و به اعلام خانواده، وضعیت سلامتی او بشدت خطرناک و در آستانه مرگ قرار گرفته است. مجید توکلی عضو شورای مرکزی تشکل دانشجویی قانونی در دانشگاه امیرکبیر تهران، و هم اینک 90 روز است که در شکنجه گاه اوین به بند کشیده شده، که تنها 50 روز آن را در شرایط طاقت فرسای اسارت در سلول انفرادی گذرانده است. بگفته مادر و سایر بستگان او، بدلیل فشارهای روحی و جسمی شدید، زندانی مقاوم معترض به بیماریهای جسمی و عصبی نیز دچار شده است. این دانشجو به جمع 16 نفره دانشجویانی تعلق دارد که در پی یورشهای اخیر مأمورین رژیم دستگیر شده اند. بنا به اعلام مسئولین قضایی رژیم اسلامی، هم اکنون 11 نفر از دانشجویان بازداشت شده، هنوز در زندان بسر میبرند.<br /><br />اعتصاب غذا یکی از اشکال سنتی اعتراضات، در همه جهان و دوره هایی که هیچ راهی برای ابراز نارضایتی فرد موجود نبوده، مورد استفاده واقع شده است؛ در ایران به دلیل سلطه رژیمهای سرکوبگر، این روش اعتراض، بمثابه یکی از اشکال رایج مقاومت تحت شرایط اجبار، بکرات بکار گرفته شده است. این شکل مبارزه را نمیتوان به کسی تجویز کرد و نمیتوان کسی را هم که راه دیگری برای او باقی نمانده، از توسل به آن منع نمود. در تحلیل نهایی این خود فرد است، که باید تشخیص داده و تصمیم بگیرد، آیا از این طریق راهی برای بهبود وضعیت او وجود دارد و یا خیر؟ تأیید حق فرد به دفاع از خود از طریق اعتصاب غذا، اما بمعنای توصیه انجام و ادامه آن تحت هر وضعیتی نیست. این به ویژه به اعتصاب غذای فردی و با هدف موفق شدن از این طریق، در شرایط فقدان پشتیبانی وسیع توده ای از آن برمیگردد.<br /><br />هم اینک رژیم اسلامی دست به تهاجم به کارگران، دانشجویان، معلمان، زنان و روشنفکران ضد سانسور، همچنین قربانیان فقر و سرکوب زده است. از سوی دیگر اما، سازمانیافتگی مستقل مردم، هنوز در مراحل آغازین آن قرار دارد. از این رو، حمایت گسترده توده ای از مبارزن دربند، همچنین در حال اعتصاب غذا، ممکن نیست. اعتراض مؤثر، بدون مبارزه سازمانیافته عملی نیست.<br /><br />در همین حال باید بر این حقیقت مسلم تأکید نمود، که اعتصاب غذا در شرایط کنونی ایران، بمثابه یک تاکتیک سیاسی مطرح است. این به این معناست که هدف از چنین اقدامی عمدتاً، جلب توجه افکار عمومی و بسیج امکانات علنی، مطلع ساختن رسانه های خارجی و سازمانهای بین المللی برای دفاع از زندانی است. اعتصاب غذا در شرایط یک جامعه کم و بیش سیاسی، نباید به نابودی زندانی سیاسی منجر شده، بلکه باید به اهداف معینی دست پیداکند. این به طور خاص در مورد اعتصاب غذای فردی صدق میکند.<br /><br />اعتصاب غذای فردی، نه فقط با تحمل فشارهای بیشتری در مقایسه با عمل جمعی، بلکه بویژه در شرایط سلطه یک رژیم فاشیستی، از امکانات بمراتب محدودتری برای نتیجه گیری مثبت از آن نیز مواجه است. رژیم اسلامی که منشاء اینهمه جنایت و درنده خویی در کشور، هم اینک حتی آماده کشاندن کشور به یک جنگ خارجی دیگر است، برای جان یک زندانی در حال اعتصاب ارزشی قائل نشده، میدان را خالی نخواهد کرد. به این ترتیب، اعتصاب غذای فردی میتواند، پس از طی مدتی بیش از زمان لازم برای تأثیرگذاری مثبت، عملاً به ضد خود تبدیل شده، تنها موجب آسیب رساندن به زندانی گردد.<br /><br />دانشجوی مقاوم مجید توکلی با اعتصاب غذای خود، جامعه و افکار عمومی بین المللی را از وضعیت دردناک بازداشت شده گان و مردم ایران مطلع ساخته، مطمئناٌ به بخش مهمی از هدف سیاسی خود دست پیدا کرده است. او اگر بفوریت به اعتصاب غذای خود پایان دهد، این بمعنای شکست و یا نادرستی اقدام تاکنونی نبوده، بلکه توانایی و تندرستی او را برای شرکت در مبارزات بعدی حفظ خواهد نمود. هر تلاش مبارزاتی، از جمله اعتصاب غذا در شرایط ناچاری، به ذخایر تجارب فرد و توده های مبارز افزوده، از این طریق، صف مردم را در نبردهای آتی از امکانات بیشتری برخوردار خواهد ساخت.<br /></span></strong><strong><span style="font-size:130%;">---------------------<br /></span><span style="font-size:85%;">سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:85%;">کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">--------------<br /></span><span style="font-size:85%;">طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها<br /></span></strong><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:85%;">www.toumaj.blogfa.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />---------------------<br /><em>! </em></span><span style="font-size:85%;"><em>خواننده گرامی</em><br />وبلاگ کاپیتال به روز شد.<br /></span></strong><a href="http://www.kapital.blogfa.com/post-47.aspx"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.kapital.blogfa.com/post-47.aspx</span></strong></a><br /><strong><span style="font-size:130%;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3097338475236754446?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-21680252426462082912007-08-05T01:47:00.000-07:002007-08-05T01:49:11.561-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>! بازدید کننده گرامی</em><br /><br />وبلاگ " دموکراسی اقتصادی" به روز شد. در صورت علاقمندی، شما را به مطالعه ترجمه و بحثی در نشانی زیر دعوت میکنم:<br /></span></strong><a href="http://nirouye-kar.blogfa.com/post-40.aspx"><strong>http://nirouye-kar.blogfa.com/post-40.aspx</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />همچنین پاراگراف 24 از بحث کنونی " کاپیتال "، که پیش از این نیمی از آن ترجمه و مورد بحث واقع شده بود، بطور کامل ترجمه و در وبلاگ کاپیتال درج گردیده است:<br /><br /></span></strong><a href="http://www.kapital.blogfa.com/post-46.aspx"><strong>http://www.kapital.blogfa.com/post-46.aspx</strong></a></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"> ـــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-2168025242646208291?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-34509202981385376712007-08-04T03:47:00.000-07:002007-08-04T04:03:22.946-07:00<strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br /><em>13 مرداد 1386- 4 اوت 2007</em><br /><br />حکومت اسلامی با " قاطعیت" به دوران اعدامهای دسته جمعی بازگشته است. علیرغم ظواهر اما، این نه جشنی برای موفقیت تهاجم در داخل و کسب موضع قدرت در خارج، بلکه افسارگسیختگی فاشیستی کنونی، چیزی جز واکنشی شتابزده به بحرانهای داخلی و بین المللی آن نیست. سالهای اخیر، دوره رشد مبارزات توده ای و پیدایش تشکلهای مستقل مردم از یک طرف، از سوی دیگر، شرایط رشد تضادهای میان رژیم اسلامی و رقیبان و حامیان دیروز آن است. جانیان حاکم که در منگنه چنین اوضاعی گرفتار شده اند، به سیاست پس از شکست در جنگ 8 ساله در تابستان 1367 رجوع کرده، شمشیر را از رو بسته، به جان مردم افتاده اند.<br /><br />خاورمیانه و جهان پس از تهاجم به عراق و افغانستان، دیگر دوران آرامشی از نوع گذشته را به چشم نخواهد دید. این وضعیت تا تعیین تکلیف قطعی تضادهای منطقه ای و بین المللی کنونی، با کش و قوسهایی ادامه خواهد یافت. بروز جنگی تازه بر زمینه چنین شرایطی، برخلاف تبلیغات محافل ضد انقلابی شبه چپ در خارج، بهچوجه غیر ممکن نیست. عناصر اصلی این بحران بزرگ را چندین روند سیاسی تعیین کننده، که همزمان و به موازات یکدیگر عمل میکنند، تشکیل میدهند:<br /><br />1- در یک طرف سلطه گری تروریستی رژیم اسلامی علیه مردم ایران و رواج تروریسم اسلامی در منطقه و جهان توسط آن قرار دارد. این رژیم و جریانات نظیر آن در خاورمیانه، تنها و تنها از این طریق و به این شیوه، قادر به ادامه حیات هستند.<br /><br />2- در همان حال، تشدید آشکار رقابتهای بین المللی میان آمریکا، اروپا، ژاپن، روسیه و چین بر سر تسلط بر منابع انرژی، بازارهای مالی و سلاح و کالا در منطقه خلیج فارس و خاورمیانه، روند بین المللی اصلی در این منطقه را میسازد. کشمکش استراتژیک در این عرصه، به تضمین صدور انرژی، این منبع حیاتی بقاء نظام سرمایه داری در جهان، قبل از همه، رمز ادامه حیات سیستم امپریالیستی غرب مربوط است. ظهور قدرتهای سرمایه داری جدید، روسیه و چین و دخالت آنها در سهم بری از منابع انرژی در این منطقه، به حساسیت رقابتهای سابق میان آمریکا، اروپا و ژاپن نیز دامن زده است.<br /><br />3- در نتیجه عملکرد دو عامل بالا و علل دیگر، رقابتهای حکومت اسلامی و اسرائیل، در فقدان حریف اصلی سابق هر دو یعنی رِژیم صدام حسین، برای اعمال قدرت و هژمونی در منطقه خلیج فارس و خاورمیانه، بنحو بیسابقه ای تا مرز درگیری مستقیم، تشدید شده است.<br /><br />هر سه روند بالا، بر بستر شرایط فروپاشی اتحاد شوروی، عقب نشینی انقلابات و تهاجم امپریالیسم بمنظور کسب موقعیتهای مناسب تر برای مقابله با کمونیسم در آینده، در یکدیگر ادغام شده، به بروز جنگ و افزایش خطر جنگهای بعدی منجر گردیده است. وحشیگری رژیم اسلامی در روی آوری دوباره به سیاست اعدامهای دسته جمعی، از زاویه این اوضاع بحرانی و آشفته گی عمومی در عرصه رقابتهای بین المللی هم قابل بررسی است.<br /><br />رژیم اسلامی در عین حال، در ارتکاب جنایات کنونی خود، بر مبنای محاسبات دیگری نیز عمل میکند. قتل عامهای روزمره در عراق و بی ارزش شدن جان و هستی انسانها، همچنین در افغانستان، تهاجمات جنایتکارانه مداوم ارتش اسرائیل به مردم فلسطین، اوضاع جهان را برای چشم پوشی از جنایات رژیم اسلامی مساعدتر ساخته است. از سوی دیگر پلیسی شدن شرایط " دموکراسی" های غربی، از این طریق تقویت موضع محافظه کاران و احزاب راست افراطی در غرب، بانکها و صنایع نظامی، نوعی پشتوانه سیاسی نامرئی، اما واقعی و موجود در " افکار عمومی" محافظه کار غرب را نیز بدنبال آورده است. قرارداد 20 میلیارد دلاری فروش سلاح به عربستان از سوی آمریکا، که احتمالاً با انعقاد قراردادهای بعدی سایر کشورها با آمریکا، اروپا و روسیه نیز دنبال خواهد شد، کسب درآمدهای عظیمی را برای طرفین غربی تضمین میکند. شهروندان غربی، بویژه رسانه های گروهی، احزاب سیاسی، اتحادیه ها و صاحبان صنایع، از نقش وحشیگری رژیم اسلامی در ایجاد بازار برای تولیدات غربی، غافل نیستند.<br />---------------------------<br /><span style="font-size:100%;">توضیحات<br /><br />*1- یکی از مسئولین رژیم اسلامی، انعقاد قرارداد فوق را بمثابه خطری برای این رژیم معرفی نکرد. این در زبان سیاسی یعنی رژیم اسلامی به کنسرنهای سلاح و دولت آمریکا اعلام میکند، که این حکومت اسلامی در ایران است، که شرایط مناسب برای فروش اینهمه سلاح به خاورمیانه را فراهم میسازد. در مقابل هم دولت آمریکا، باید موجودیت آن را تأیید کرده و بازار سلاح و کالا در خاورمیانه را مورد استفاده قرار دهد.<br /></span>---------------------------<br /> <span style="font-size:85%;"> سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها<br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br />--------------------<br />طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها<br /></span><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><span style="font-size:85%;">www.toumaj.blogfa.com</span></a><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3450920298138537671?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-67076661687133861452007-08-02T05:58:00.000-07:002007-08-02T06:03:03.260-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>8 مرداد 1386- 30 ژوئیه 2007</em><br /><br />آخوند اسلامی، نه فقط مظهر بیرحمی و آدمکشی و تجسم ضدانسانی ترین صفات حیوانی، بلکه بویژه، افراطی ترین نمونه عوامفریبی و شارلاتانیسم در جهان معاصر است. کسی که حتی یکبار با جانوری بنام آخوند اسلامی سر و کار داشته، ریاکاری و پستی و نکبت این مرتجع دوآتشه را فوراً در اولین نگاه و کلام او لمس کرده است. سابقه سراسر جنایت و درنده خویی این استفراغ همه تاریخ بشر، طی 28 سال وحشیگری آن، چنان است، که در معنای واقعی، کلمات قادر به توصیف آن نیستند.<br /><br />اخیراً یک فیلم ویدئویی در اینترنت منتشر شده است که یک آخوند وحشی را در حال روضه خوانی به زبان انگلیسی نشان میدهد! او همه اداها و حالات و حرکات چندش آور یک روضه خوان حرفه ای را به روی صحنه میآورد و گریه میکند و میگریاند؛ همه این کارها را اما او به زبان انگلیسی انجام میدهد! انزجار آور اینکه، مشتی کلاش و بسیجی و بازاری و تیرخلاص زن هم، کاملاً قابل مقایسه با موجودات شبه انسان، که ظاهری نظیر " مردم" دارند، در اثر روضه انگلیسی این مزور افسار گسیخته، چنان متأثر میشوند که به سر و سم خود کوبیده و کاملاً طبیعی، به انگلیسی گریه و زاری سر میدهند!<br /><br />دیدن چنین صحنه ای را باید قبل از همه به " شخصیت " های بی شخصیت جبهه ملی خائن و به نهضت آزادی رذل و " دکتر" و " مهندس" های آخوند صفت آنها، به حزب توده پلید و " جامعه شناس" و " مورخ " و " شعرای" آن، و به اکثریتی جانی و " روشنفکران" پرسابقه و " دگراندیش" آن توصیه کرد. آنها باید ببینند، که برای چه موجودات بی مقداری، دفتر دستک و دولت و اداره و سپاه پاسداران تأسیس کرده و شمشیر چه کسانی را برای قتل عام گروه گروه جوانان 16 ساله تیز میکردند؟<br /><br />تماشای این صحنه ها بقدر کافی نفرت انگیز است، اما عذاب آور تر اینکه، هزینه مالی آن را مستقیماً از ثروتهای جامعه، قبل از همه، درآمدهای نفتی میپردازند. در کشوری که دهها میلیون نفر از مردم، زیر خط فقر زندگی میکنند، بکمک میدان تیر و چوبه های دار، میلیاردها تومان ثروت کشور صرف چنین نمایشات چندش آوری میگردد.<br /><br />نشانی ویدوئوی تهوع آور مورد بحث در اینجاست:<br /><br />عنوان: (Majlis Shahadat Imam Ali (as<br /></span></strong><a href="http://www.youtube.com/watch?v=nFuZ9yORYkQ"><strong>http://www.youtube.com/watch?v=nFuZ9yORYkQ</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />------------------------------------<br /><em>توضیحات از وبلاگ جمهوری شورایی</em><br /><br />- سایت " دیدگاه" ( نزدیک به سازمان مجاهدین) همین ویدوئو را در انتهای صفحه اول این سایت منتشر کرده است. در مقابل صحنه اول ویدوئوی مذکور، عبارت زیر از سوی مسئولین این سایت نقش بسته است:<br /><br />" وقتی رنج حسین و یارانش به بازی گرفته میشود "<br /><br />بفرما! اینهم از غلظت " سکولاریسم" مجاهدین، آنهم جناح مدرن و مثلاً منتقد آن!<br /><br />سایت مدعی دموکراسی و مدرنیسم، از این ناراحت نیست که در این نمونه تا چه میزان عوامفریبی مذهبی و دنائت نهفته است. او فقط ناراحت است، چرا " رنج حسین و یارانش" به بازی گرفته میشود! حسین کیست و رنج حسین کدام است، آقای مجاهد سکولار!؟ در کشور تو طی همین چند سال اخیر، دهها هزار نفر را مثل مرغ سر بریدند، تو هنوز از " رنج حسین و یارانش"، جمعی شیخ و خان سلطه گر و بدوی که دور سلف خمینی جانی جمع شده بودند، عذاب میکشی و خود را موظف به حفظ سنت احترام به آنها میدانی؟ در جنگ دوم جهانی، فقط 6 میلیون انسان را در کوره های آدم سوزی ذوب کرده، از چربی بدنشان، صابون تولید کرده، در قفسه های فروشگاههای کاملاً معمولی قرار دادند و به شهروندان " متمدن" فروختند! نازیهای بربرمنش بورژوازی آلمان، بیش از 20 میلیون نفر از مردم اتحاد شوروی، قبل از همه غیرنظامیان و کودکان و زنان را سلاخی کردند، و مجاهد "سکولار" هنوز در " رنج حسین و یارانش" اندوهگین است. ایراد کار این آخوند الدنگ، " بازی " با " رنج" کسی نیست. چه بسا " بازی " با سلطه گران جدید و قدیم، بخودی خود قابل ایراد نیست. اما او تجسم تام و تمام دروغ و ریاکاری و پستی است که هم اینک 80 میلیون ایرانی، در داخل و خارج آن را هم باید تحمل کنند و هم هزینه مالی آن را تقبل کنند.<br /><br />مجاهدین، حتی " بهترین" آنها در نمونه بالا، هنوز هم بر این نظر هستند که: اسلام خوب است، اما رژیم به آن عمل نمیکند! آنها از رژیم گورهای دسته جمعی میخواهند: " با رنج حسین و یارانش بازی" نکند! خوب نیست، به آنها توهین میشود! در حالی که امروزه هر عابر پیاده ای میداند، حکومت اسلامی در ایران، همان حکومت محمد تاجر، این راهزن و قاتل دهها هزار انسان در 1400 سال قبل است و جنایات این رژیم هم بی کم و کاست، ناشی از عمل به آموزشهای این دین سراپا ضد بشری است. اگر حکومت اسلامی در جهان کنونی، حکومت جنایت و ریاکاری و دروغ و بیگانگی با حقوق انسان، یعنی به همین صورت موجود آن نباشد، در اینصورت، کل آموزشها و شناخت مدرن از عقل و " عقلانیت" دود میشود و به هوا میرود. معلوم نیست، اگر مذهب، آنهم نوع بربرمنش آن، دارای عنصری از عقلانیت میبود، دیگر چه نیازی به سکولاریسم و فلسفه مدرن و نظریات نافی مذهب و مدافع حقوق انسان میبود؟ عقل و شعور و دموکراسی و سوسیالیسم، تماماً از نفی مذهب و معجزه و خدا و پیغمبر و شیطان ناشی میگردند. حکومت اسلامی عصر محمد تاجر، همین ماشین سلاخی بوده، که هم اکنون بختک" مدرن" تر آن حتی، نفس مردم را بریده است. "رنج حسین و یارانش" هم بهیچوجه از " رنج " خمینی و " یارانش"، در دوره رقابتهای ارتجاعی با رژیم سلطنتی، نمیتواند متفاوت بوده باشد.<br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-6707666168713386145?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-28519379715145573192007-07-31T11:43:00.000-07:002007-07-31T11:47:59.601-07:00<div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>! بازدید کننده گرامی</em><br /><br />وبلاگ " کاپیتال" به روز شد. در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطالعه مطلبی در نشانی زیر، پیرامون موضوع کار این وبلاگ تحت عنوان " پاراگراف 24 از پی گفتار بر چاپ دوم جلد اول کاپیتال، اثر کارل مارکس"، جلب میکنم.<br /><br /></span></strong><a href="http://kapital.blogfa.com/post-45.aspx"><strong><span style="font-size:130%;">http://kapital.blogfa.com/post-45.aspx</span></strong></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-2851937971514557319?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-5576182889765554282007-07-31T06:48:00.000-07:002007-07-31T06:57:42.085-07:00<div align="right"><br /><em>! </em><strong><span style="font-size:130%;"><em>بازدید کننده گرامی</em><br /><br />وبلاگ " دموکراسی اقتصادی" به روز شد. در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطالعه ترجمه و بحثی تحت عنوان " کارتل سازی از سوی کنسرنهای گاز"، در نشانی زیر جلب میکنم:</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span></strong><a href="http://nirouye-kar.blogfa.com/post-38.aspx"><strong><span style="font-size:130%;">http://nirouye-kar.blogfa.com/post-38.aspx</span></strong></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-557618288976555428?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-44391460606922715702007-07-23T04:05:00.000-07:002008-11-13T06:48:55.150-08:00<div align="right"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RqSPj2IDeBI/AAAAAAAAAFU/C5o5Hn0QDzA/s1600-h/20070716-08-temp.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090351324822992914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RqSPj2IDeBI/AAAAAAAAAFU/C5o5Hn0QDzA/s320/20070716-08-temp.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">از مرگ احمد شاملو، شاعر بزرگ و مبارز راه آرمانهای بشردوستانه، 7 سال دیگر سپری گشت. او بدون تردید به ارزشمندترین چهره های فرهنگی- سیاسی جامعه ایران در تاریخ معاصر آن تعلق داشته، خلاقیتهای ماندگار او، ادبیات و فرهنگ انسانی را در این کشور، در همه عرصه ها تحت تأثیر قرار داد. احمد شاملو، هر چه که در توان داشت، در روشنگری و ترویج ارزشهای انسانی، در شرایط بسیار دشوار و غیرقابل تحمل سلطه گری رژیمهای جنایتکار انجام داد. گرامیداشت یاد و خاطره شاملو، ارج گذاری بر هنر پیشرو و متعهد است که هم امروز نیز در کنار آزادی مردم قرار دارد.<br /><br />بمناسبت سالگرد خاموشی احمد شاملو، متن زیر از سایت " ادبیات و فرهنگ"، مروج هنر و ادبیات معترض و قدیم ترین سایت ادبی ایرانی در خارج، انتخاب شده است. در این یادنامه، سردبیر سایت، شاعر، نویسنده و مترجم پرتلاش و حساس نسبت به سرنوشت مردم و کشور، همکار و دوست احمد شاملو، آقای میرزا آقا عسگری( مانی )، ضمن نگارش خاطره ای نقل نشده از احمد شاملو، به سازش ناپذیری او با نظم ارتجاعی حاکم و محتوای اجتماعی فعالیت ادبی شاملو پرداخته، مینویسد:<br /><br />" بزرگی شاملو، تنها به خاطر نیرومندی شعر و سخنش نبود، به خاطر نیرومندی نگاه و اندیشه ی جاری اش در آنها بود. جان و اندیشه ی شاملو آتشگاهی از اعتراض و انتقاد به دیکتاتورها بود."<br /><br />در مقاله آقای مانی، نه فقط توانایی و خلاقیت هنری شاملو، بلکه تیزبینی سیاسی او نیز، بویژه در درک نقش مخرب انشعاب بزرگ در سازمان چریکهای فدایی خلق ایران در سال 1359 روشن تر میگردد. نویسنده توانا احمد شاملو، بدرستی بر توطئه گری حزب توده برای تلاشی سازمان فدایی و سرنوشت سیاسی هولناک جامعه پس از این انشعاب نابود کننده، اشاره میکند</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">درحالیکه درست در همین مقطع، اکثریت سازمانهای چپ، برای وقوع انشعاب در سازمان فدایی روزشماری و آن را بدلیل مبارزه انقلابی علیه رژیم سلطنتی نفرین کرده، اعتماد بنفس و انگیزه مبارزاتی هوادران جوان و کم تجربه آن را مورد تهاجم قرار داده، تخریب میکردند. این محافل بی اعتناء به سرنوشت جامعه،</span></strong><strong><span style="font-size:130%;"> فروپاشی سازمانی را که با تلاشی بزرگ، جنبش کمونیستی و آزادیخواهانه را، پس از شکست سال 32 احیاء کرده، فضای فعالیت سیاسی برای کمونیستها را بسیار مساعد ساخته بود، گام اصلی برای تبدیل شدن خود به " حزب طبقه کارگر!؟" میدیدند. نتیجه اینکه هم اینک حداقل 10 " حزب طبقه کارگر!!!" و چندین جریان در حال " تدارک " برای تبدیل شدن به حزب " طبقه کارگر" وجود دارند، اما هنوز قاتلین دهها هزار زندانی سیاسی، رئیس جمهور و وزیر، و مقابل چشمان همه جهان، مردم را در خیابان و بیابان به دار میکشند و سنگسار میکنند.<strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong></span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br /></span></strong>تجربه 28 سال پس از این فاجعه سیاسی نشان داد، که شاملو در تشخیص روند حوادث سیاسی مهلک پس از انشعاب در سازمان فدایی، نظیر یک مبارز حرفه ای و پرتجربه و بمراتب بیش از همه جریانات ضد فدایی، صاحب درک سیاسی دقیق، دلسوزی و احساس مسئولیت اجتماعی بود.</div><div align="right"></span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">مقدمه بالا از وبلاگ جمهوری شورایی</span></strong><br /><strong>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></strong><span style="font-size:130%;"><strong>منبع مقاله زیر: سایت ادبیات و فرهنگ<br />1 مرداد 1386- 23 ژوئیه 2007<br /></strong></span><a href="http://www.mani-poesie.de/"><span style="font-size:130%;"><strong>http://www.mani-poesie.de/</strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong> </strong></span><span style="font-size:130%;"><br /></span> </div><div align="right"><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">(میرزاآقا عسگری( مانی<br /></span></strong><a href="mailto:mani-asgari@gmx.de"><strong><span style="font-size:130%;">mani-asgari@gmx.de</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">!احمد شاملو کجا، اینها کجا؟</span></strong><br /></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در یک بعد از ظهر بهاری درسال ۱۳۵۹، به دیدار شاملو رفته بودم. دیدار دوم من با او بود. آن هم پس از آنکه شماری از شعرهای من </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">را در «کتاب جمعه» اش منتشر کرده بود و یکجا هم در همان جا نوشته بود:<br />احمد شاملو: ... من خود پیش از آنکه فی المثل شعری از میرزاآقاعسگری در کتاب جمعه به چاپ برسانم، نام او را نشنیده بودم و تا کنون نیز او را ندیده ام. و همین جا بگویم که اکنون او برای من امید فردای شعر ایران است.<br /><br />کتاب شعر. احمد شاملو. گردآوری هیوا مسیح. انتشارات قصیده سرا تهران.چاپ اول. سال ۱۳۸۴. ص. ۱۳۱. نقل از هفته نامه‌ی «کتاب جمعه» سال ۱۳۵۸<br /><br />از آن پس هم در سال ۱۳۶۳ به هنگامی که در تهران مخفی بودم و قرار بود چند روز بعد ایران را ترک کنم، باردیگر برای بدرود به دیدارش رفتم. بار آخر در ارلانگن آلمان و در جریان اینترلیت او را دیدم. دیدار مشترکی بود با او و عزیز نسین در سالن هتلی که آنها در آن اقامت داشتند.<br /><br />در هر چهار دیداری که با شاملو داشتم، ادبیات و سیاست محور گفتگوها بود. در آن بعد از ظهر بهاری،شاملو که ذهنی کنجکاو داشت، جویای نگاه من – که جوانسال بودم – در باره ی دگرگونی های سیاسی بود. اما من دوستتر می داشتم او در باره ی آنچه می بیند و می داند سخن بگوید. در آن زمان ،سازمان چریکهای فدائی خلق دچار انشعاب شده بود. من که بدرستی نمی دانستم پشت پرده ی قضایا چه می گذرد، از درستی راه اکثریت سخن گفتم و شاملو که زیر و بم جریانات سیاسی ایران را از چند دهه پیشتر به خوبی می شناخت، ضمن جانبداری بسیار کمرنگ از جریان اقلیت، بر این باور بود که با آن انشعاب، یکی از امیدهای مقاومت در برابر حکومت نوپای جمهوری اسلامی از دست رفت. او معتقد بود که پشت پرده ی این انشعاب، حزب توده قرار دارد. حزبی که شاملو آن را «حزب بوجارهای لنجان» می نامید. من ربطی میان اکثریت و حزب توده نمی دیدم. شاملو استدلال می کرد که حزب توده با مصادره ی بخش عمده ی سازمان فدائی، یارگیری گسترده ای کرده است. نیروهای جوان این سازمان را به ابزار نیات حزبی اش تبدیل خواهد کرد. زمینه های متلاشی شدن اقلیت را فراهم خواهد ساخت و همه ی اینها در خدمت خمینی و حکومتش خواهد بود. «خواهی دید که بزودی حمام خون در این مملکت به راه خواهد افتاد.»<br /><br />آنگاه بحث به ادبیات حزبی و دولتی کشیده شد. شاملو که به شوروی کمونیستی بشدت بدبین بود، نمونه هائی از قربانیان ادبیات دولتی در آن کشور را برایم برشمرد. «ببینید آقای عسگری! دیکتاتوری ها، هم نویسندگان و شاعران وابسته و طرفدار خودشان را می کشند، وهم نویسندگان و شاعران مخالف خود را. دسته ی اول را قربانی مطامع سیاسی- تبلیغاتی حکومت می کنند و موجب مرگ ادبی آنها در میان مردم می شوند، دسته ی دوم را هم با نام ضدانقلاب و خائنین به ملت، سربه نیست می کنند. نزدیک شدن به اینگونه حکومتها، مساوی است با مرگ ادبی و تاریخی شاعر و نویسنده.» (نقل به مضمون)<br /><br />شاملو گرایش و باوری عمیق به ادبیات اعتراضی و متعهد داشت. اعتراض او به دیکتاتوری و دین سالاری در بیشتر سروده ها و نوشته های او، پیش و پس از انقلاب ۱۳۵۷ ، نمودی آشکار داشت. او حتا به توده ها هم باج نمی داد. (ای یاوه یاوه یاوه خلایق، مستید و گنگ، یا به تظاهر، تزویر میکنید؟!) گرایش فکری شاملو به چپ و سوسیالیسم، به معنای چشم پوشی اش از استقلال فکری و سیاسی نبود. جریان زندگی و شعر او نشان داد که او همواره شاعری معترض، سیاسی و مستقل باقی ماند. او در اوج قدرت نمائی خمینی و حکومتش، خطاب به او نوشت (من عدوی تو نیستم، انکار توام!) شاملو که یکی ازسنگین ترین وزنه های ادبی و فرهنگی ایران در بیست سال نخستین پس از فتنه ی ۱۳۵۷ بود، هرگز به این حکومت نزدیک نشد، به آن باج نداد، در برابر آن سکوت نکرد. با این حکومت وارد معامله ی آشکار و نهان ادبی یا سیاسی نشد.<br /><br />بزرگی شاملو، تنها به خاطر نیرومندی شعر و سخنش نبود، به خاطر نیرومندی نگاه و اندیشه ی جاری اش در آنها بود. جان و اندیشه ی شاملو آتشگاهی از اعتراض و انتقاد به دیکتاتورها بود. آتشگاهی که بنیانهای ایدئولوژیک ، سیاسی و اجتماعی دیکتاتورهای دینی و غیردینی را به چالش می گرفت. او آشکارا سخن می گفت. او آشکارا اعتراض می کرد. او آشکارا نظر می داد. او خود ابراهیمی بود در آتش.<br /><br />احمدشاملوحزب نداشت، سازمان نداشت، دولت و حکومتی را پشتیبان خود نداشت، دار و دسته ی ادبی نداشت، سرمایه و ثروت نداشت، تنها چیزی که داشت، و به فراوانی هم داشت، شرافت اجتماعی و وجدان ادبی بود. زبانی سرخ بود و سری سبز، کلامی گویا و تیز و پرخاشگر.<br /><br />و اکنون می توان پرسید: احمد شاملو کجا و نویسندگانی که به خدمت حکومت دین مداران و دین فروشان، به خدمت حکومت آدمکشان درآمده اند کجا؟ او کجا و«شاعران و نویسندگان» دم فروبسته، مصلحت اندیش و ابن الوقت کجا؟ او کجا و «شاعران و نویسندگان» خارج نشینی که به پایبوسی آخوندها سفر می کنند کجا؟ «شاعران و نویسندگان»ی که دیگر حتا از واژه ی «تبعیدی» که تا دیروز نان آن را می خوردند چنان بیزارند که این واژه را نوعی اتهام سیاسی علیه خود تلقی می کنند. اینان اکنون خود را «مهاجر»، و آنچه را که می نویسند «ادبیات مهاجرت» می نامند. (همان واژگانی که نویسندگان دولتی در ایران برای اینان و آثارشان بکار می برند و البته منظور هر دو طرف این است که این دسته از «شاعران و نویسندگان» نه تنها دیگر مشکلی با رژیم ندارند، نه تنها به راحتی به ایران سفر می کنند، بلکه آنچه را هم که می نویسند سرشت اعتراضی ندارد.)<br /><br />براستی که شاملو کجا و این بوجارهای لنجان کجا؟! یادش گرامی باد.<br /></span></strong><strong><span style="font-size:130%;">۲۳ جولای ۲۰۰۷</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">***</span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-4439146060692271570?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-1358361295083637172007-07-22T22:12:00.000-07:002007-07-22T22:13:32.220-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>! بازدید کننده گرامی</em><br /><br />وبلاگ " بازسازی" به روز شد. در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطلبی تحت عنوان " از تجزیه سازمان تا تجزیه کشور!" درنشانی زیر دعوت میکنم:<br /></span></strong><a href="http://behkish.blogfa.com/post-36.aspx"><strong><span style="font-size:130%;">http://behkish.blogfa.com/post-36.aspx</span></strong></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-135836129508363717?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-54493935700702424402007-07-22T11:03:00.000-07:002007-07-22T11:08:18.642-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>اعدام یک زندانی به اتهام "برهم زدن امنیت"</em></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />در اصفهان دستگاه قضايی جمهوری اسلامی جوانی را در زندان مرکزی اصفهان بدار آویخت. وی اکبر اکبری نام داشت و 23 ساله بود. خبرگزاری حکومتی فارس ضمن اعلام این خبر نوشت "به لحاظ اهمیت موضوع پرونده، متهم به جرم برهم زدن امنیت، در دادگاه کیفری استان اصفهان شعبه 16 در کمتر از یکماه رسیدگی و حکم اعدام وی صادر شد."</span></strong></div><div align="right"><strong><br />منبع خبر:<br /></strong><a href="http://anjomane.blogfa.com/"><strong>http://anjomane.blogfa.com</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"> </span></span></strong></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"> ---------------------------<br /><em>اعدام 14 نفر در تهران و همدان</em> <br /><br />دستگاه قضایی رژیم اسلامی در ادامه سیاست خود مبنی بر ایجاد فضای رعب و وحشت در جامعه، روز یکشنبه 31 تیرماه 14 نفر را در شهرهای تهران و همدان اعدام کرد. </span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br />12 نفر از این افراد روز یکشنبه در زندان اوین تهران و 2 نفر دیگر در شهر همدان و در ملا عام اعدام شدند.<br />رژیم اسلامی ماه گذشته طرح سراسری را تحت عنوان مقابله با اراذل و اوباش آغاز کرد و صدها نفر را در شهرهای مختلف ایران دستگیر کرد و دستگاه قضایی رژیم نیز 4 نفر از دستگیرشدگان را اعدام و 20 نفر دیگر را به اعدام محکوم کرده است.</div><div align="right"><br />اقدامات سرکوبگرانه رژیم اسلامی در جهت تشدید فشار بر مردم ایران از جمله اجرای حکم سنگسار و اعدام با اعتراض گسترده و شدید نهادهای مدافع حقوق بشر در داخل و خارج ایران روبرو شده است.</div><div align="right"> </div><div align="right"></span><span style="font-size:100%;"><em>منبع خبر:<br /></em></span></strong><a href="http://www.payam.nu/2007/julyf/86-04-3111.htm"><strong><em>http://www.payam.nu/2007/julyf/86-04-3111.htm</em></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />------------------------<br /><em>اعدام ۱۶ نفر در تهران</em><br /><br /><span style="font-size:100%;">Sun / 22 07 2007 / 11:35</span><br /><br />دادستان عمومی و انقلاب تهران گفت: ۱۶ نفر از (به گفته وی) اراذل و اوباش دستگير شده مشهور تهران که مرتکب، تجاوز به عنف، شرارت و آدم ربايی شده بودند، اعدام شدند.<br /><br /></span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><em>يکشنبه ۳۱ تير ۱۳۸۶</em><br /><em>دادستان تهران در گفت و گو با فارس</em></span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><em>:</em></span></strong><strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">خبرگزاری فارس: دادستان عمومی و انقلاب تهران گفت: ۱۶ نفر از اراذل و اوباش دستگير شده مشهور تهران که مرتکب، تجاوز به عنف، شرارت و آدم ربايی شده بودند، اعدام شدند.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />سعيد مرتضوی در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی فارس، افزود: ۱۲ نفر از اين اشرار، سحرگاه امروز در زندان اوين به دار مجازات آويخته شدند و حکم اعدام ۴ نفر ديگر نيز از آنها نيز هفته گذشته اجرا شده بود. وی گفت: کليه اراذل و اوباش اعدام شده مرتکب جرائمی مانند شرارت، زورگيری، تجاوز به عنف، ‌قمه‌کشی و آدم ربايی شده بودند. مرتضوی تصريح کرد: برای ۱۷ نفر ديگر از اراذل و اوباش نيز درخواست صدور حکم اعدام شده است. اخبار تکميلی متعاقبا ارسال می‌شود.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">منبع خبر:<br /></span></strong><a href="http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news2/13620"><strong>http://www.iran-emrooz.net/index.php?/news2/13620</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br />- در خبر منبع دوم از بالا، به اعدام 2 نفر در همدان هم اشاره شده است. در هر دو منبع دوم و سوم از بالا، تعداد اعدام شده گان در تهران در دو نوبت و مجموعاً 16 نفر ذکر شده است.<br />-ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ <br /></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-5449393570070242440?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-30250598401061486382007-07-20T06:04:00.000-07:002007-07-20T06:12:03.033-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">رژیم اسلامی در تداوم سیاست تهاجم به حقوق اولیه مردم، به سیاست قتل عامهای دهه 60 بازگشته است. در این سالهای خون و جنایت، صرفاً مخالفت و اظهار نظر، به صدور حکم اعدام منجر میگردید. روشن است، استقرار رژیم احمدی نژاد و وزیرانی که از عوامل اصلی قتل عامهای دهها هزار زندانی سیاسی هستند، تماماً با تبدیل این هدف به سیاست اصلی رژیم اسلامی در شرایط کنونی صورت گرفته است. سرنوشت دو روزنامه نگار و مدافع حقوق شهروندی از شهرهای مریوان و سنندج و خطر اعدام جوانی 17 ساله، صرفاً بدلیل رابطه جنسی، و احتمال اعدام معترضین به گران شدن نرخ بنزین، شاهد بی چون و چرای این واقعیت تلخ است. نیروهای فعال دانشجویی در داخل، طی یکسال گذشته، از طریق مشغول شدن با بحثهای روشنفکران محفل باز خارجه نشین، انجام اختراعات " تئوریک" و نکته پراکنی در محل کامنتهای وبلاگها، وقت و انرژی خود و جامعه را تلف کردند. آنها بدلیل این سهل انگاری آشکار در پاسخ گویی به تعهدات خود، قادر به درک حساسیت اوضاع و ایجاد حداقل تشکل در صفوف خود هم نشده، امروز با بدترین شرایط سرکوب مواجه هستند.<br /><br />در زیر اطلاعاتی پیرامون وضعیت زندانیان سیاسی عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار در اختیار شما قرار میگیرد. منبع دریافت اطلاعات:<br /></span></strong><a href="http://www.asre-nou.net/1386/tir/29/m-edam.html"><strong>http://www.asre-nou.net/1386/tir/29/m-edam.html</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />---------------------------<br /><br /><em>انتقال عدنان حسن&shy;پور و هیوا بوتیمار به سلولهای اطلاعات سنندج</em><br /><br /><em>فراخوان روزنامه نگاران ایتالیایی علیه حکم عدنان حسن پور<br /></em><br />به گزارش رادیو فردا استفانو مارچللی بنيانگذار سازمان « اطلاع رسانی و دفاع از امنيت خبرنگاران » در بيانيه ای به صدور حکم اعدام برای عدنان حسن پور خبرنگار هفته نامه « آسو » و « هيوا بوتيمار، فعال حقوق بشری » اعتراض کرده است.<br /><br />استفانو مارچللی که در گذشته بارها در رابطه با خبرنگاران ايرانی که در جمهوری اسلامی به زندان افتاده اند فعاليت های چشمگيری انجام داده است، نوشته است « با توجه به اينکه از آغاز سال جاری ميلادی تا کنون در جمهوری اسلامی ايران، به گفته سازمان عفو بين الملل، ۱۷۷ نفر اعدام شده اند، زمان آن رسيده است که نيروهای دموکرات و دولت های اروپايی سکوت را شکسته و به طور جدی در قبال دولت محمود احمدی نژاد اتخاذ موضع کنند و تجاوزهای روزانه اين حکومت به ابتدايی ترين حقوق انسانی، فردی و اجتماعی را به شدت محکوم سازند».<br /><br />غرب به گفته بنيانگذار سازمان اطلاع رسانی و دفاع از امنيت خبرنگاران بايد « حمايت از اپوزيسيون ليبرال دموکرات در ايران را در دستور کار خود قرار دهد و دست از بازی های سياسی يا دولتی که هيچگونه ارزشی برای زندگی انسان ها قائل نيست بردارد».<br /><br />در پی انتشار خبر محکوميت عدنان حسن پور و هيوا بوتيمار، سازمان اصل ۲۱ ، نهادی که بر مينای اصل ۲۱ قانون اساسی ايتاليا دفاع از آزادی بيان را در اين کشور عهده دار است نيز در همکاری با سازمان اطلاع رسانی و دفاع از امنيت خبرنگاران، در نظر دارد پارلمان ايتاليا را در اين رابطه فعال سازد.<br /><br />سايت های اينترنتی بسياری از نهادهای صنفی خبرنگاران ایتالیا در اين ساعات سرگرم جمع آوری حمايت از فراخوان برای محکوميت حکم اعدام عدنان حسن پور و هيوا بوتيمار هستند.<br /><br /><em>انتقال عدنان حسن&shy;پور و هیوا بوتیمار</em><br /><br /><em>به سلولهای اطلاعات سنندج<br /></em><br />طبق آخرین گزارشات واصله عدنان حسن&shy;پور و هیوا بوتیمار به اداره اطلاعات سنندج تحویل داده شده&shy;اند نه به زندان مرکزی سنندج.<br /><br />خانواده&shy;های این دو فعال کرد در ارتباطی ضمن تائید این خبر اعلام کرده&shy;اند که مأموران اطلاعات به آنها گفته بوده&shy;اند که فرزندانشان از مریوان به زندان مرکزی سنندج منتقل شده&shy;اند، اما اکنون مشخص شده است که آها تحت نظر مأمران امنیتی در سلولهای اداره اطلاعات به&shy;سر می&shy;برند.<br /><br /><em>« یک روزنامه نگار مریوانی به اعدام محکوم شد</em> <em>»</em><br /><br />رادیو فردا: ليلا حسن پور، خواهر عدنان حسن پور روزنامه نگار مریوانی به راديو فردا گفت که روز دوشنبه مقام های زندان حکم اعدام برادرش را بدون حضور وکلايش، به وی ابلاغ کرده اند.<br /><br />به گفته خانم حسن پور، برادر وی، عدنان حسن پور در تاريخ پنجم بهمن ماه سال گذشته در شهر مريوان بازداشت شد و مدت طولانی را در بازداشتگاه اداره اطلاعات سنندج و در سلول انفرادی گذراند.<br /><br />آقای حسن پور که‌ عضو هیأت تحريريه هفته نامه توقيف شده « آسو » و روزنامه نگاری مستقل است، در فرودين ماه سال جاری به زندان عمومی مريوان انتقال يافته‌ و سپس اولين جلسه دادگاه او در تاريخ ۲۲ خرداد ماه تشکيل شده‌ و به اتهام اقدام عليه امنيت ملی به اعدام محکوم شده است.<br /><br />ليلا حسن پور تاکيد کرد که خانواده اش، توسط مقام های دادگاه انقلاب اسلامی و وزارت اطلاعات شهرستان مريوان تهديد شده بودند که درباره دستگيری برادرش اطلاع رسانی نکنند.<br /><br />ليلا حسن پور به راديو فردا گفت: « عدنان شش ماه پيش در منزلمان در مريوان دستگير شد. بعد از آن مادرم به دادگاه مراجعه کرد. آنها به مادرم گفته بودند حق نداريد درباره دستگيری عدنان با کسی صحبت کنيد، چرا که حکمش را سنگين تر خواهد کرد».<br /><br />خانم حسن پور افزود: « متاسفانه سکوت هيچ فايده ای نداشت و به صدور حکم اعدام عدنان منجر شد و روز دوشنبه بيست و پنجم تيرماه بدون حضور وکلای او حکم اعدام را ابلاغ کردند .»<br /><br />به گفته ليلا حسن پور، عدنان « تنها نان آور خانواده » است و به دليل بيماری قلبی مادرش قادر نبوده اند به وی خبر صدور حکم اعدام عدنان را بدهند.<br /><br />خانم حسن پور درباره اتهامات عدنان حسن پور گفت: « جرم عدنان به جز روزنامه نگاری چيزی نيست. جرم او قلمش است .»<br /><br />خانم حسن پور با ناعادلانه خواندن حکم برادرش از مجامع بين المللی و سازمان های حامی حقوق بشر خواست تا مانع از اجرای حکم برادرش شوند.<br /><br />هنوز مقام های رسمی ایران درباره صدور حکم اعدام برای یک روزنامه نگار در کردستان، خبری منتشر نکرده اند.<br /><br /><em>« صدور حکم اعدام یک فعال مدنی »</em><br /><br />همزمان برخی رسانه های محلی خبر از صدور حکم اعدام برای هيوا بوتيمار، یک فعال مدنی داده اند.<br /><br />آقای بوتيمار مدتی طولانی را در بازداشتگاه ستاد خبری ۱۱۳ سنندج و سپس در زندان مريوان گذارنده است.<br /><br />به گزارش اين رسانه ها، هيوا بوتيمار به اتهام ارتباط با گروه های مخالف نظام به اعدام محکوم شده است.<br /><br />این خبر هنوز از سوی منابع نزدیک به این فعال مدنی یا مقام های رسمی، تایید نشده است.<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3025059840106148638?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-17625276035233149102007-07-19T07:50:00.000-07:002007-07-19T07:52:20.337-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em></em></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em> !بازدید کننده گرامی</em><br /><br /></span></strong><strong><span style="font-size:130%;">وبلاگ کاپیتال به روز شد.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><a href="http://kapital.blogfa.com/post-44.aspx"><strong>http://kapital.blogfa.com/post-44.aspx</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1762527603523314910?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-32338805992013119042007-07-18T07:25:00.000-07:002007-07-18T07:39:20.743-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">در روزهای اخیر دو بیانیه اعتراضی علیه اعمال فشارهای سرکوبگرانه نسبت به زندانی سیاسی و نماینده انجمن صنفی نانوایان شهر سقز، آقای محمود صالحی منتشر شده است. در دو بیانیه مذکور، امضاء این نگارنده نیز موجود است. هر دو متن بالا از سوی افراد و مجامع مستقل تهیه شده، اقدامی هر چند کم تأثیر، اما مثبت محسوب میگردد.<br /><br />در همین حال، کمیته ها و مجامعی تشکیل شده، نامه نگاریها و تلاشهای دیگری نیز جریان داشته است. یکی از تلاشهای فوق، به مروجین تمایلات فرقه ای، سوء استفاده سیاسی، و توسل به روشهای فرصت طلبانه و ناسیونالیستی در برخورد به رنج و مقاومت محمود صالحی مربوط است؛ بوِیژه اینکه، جریان مبتکر آنها، جریانی ضد فدایی- یعنی ضد جنبشهای انقلابی در تاریخ معاصر ایران و جهان- بوده، در پراکنده گی نیروهای مبارز و دشوار ساختن فعالیت چپ انقلابی - نظیر ویرانگری حزب توده و " اکثریت "- از طریق تهاجم سیاسی، دروغ و تحریف و دسته بندیهای بوروکراتیک علیه آن نقش داشته است. برخورد این جریان به موضوع محمود صالحی، علیرغم جنجال و هیاهوی افراد آن در خارج از کشور، برخوردی غیرصادقانه بوده، از بیگانگی با جنبشهای سراسری، در تبعیت از تئوری مضحک " سرشناس" شدن*1، بطور خاص موازی سازی علیه مسئولین سندیکای کارگران شرکت واحد ناشی میشود. افراد جریان فوق و یا نزدیکان به آن، از یک طرف به اشکال گوناگون در پی تخریب چهره منصور اسانلو و تضعیف سندیکای کارگران شرکت واحد هستند، از سوی دیگر بشدت عصبی و هیستریک بدنبال ایجاد رقیبی برای او در " جنبش کارگری" خود هستند. این جریان از سالها پیش به همین شیوه، در تلاش برای کم اهمیت ساختن جنبشهای سراسری، و یا هم وزن جلوه دادن موقعیت یک انجمن صنفی در یک شهر کوچک، با تلاش بزرگ فعالین کارگری، دانشجویی، زنان و معلمان و نویسنده گان ضد سانسور در سراسر کشور است؛ سیاستی که بی شباهت به روش سازمان مجاهدین در رئیس جمهور تراشی برای مردم ایران نیست.<br /><br />این افراد و محافل فرصت طلب، قبل از اینکه نسبت به وضعیت دردناک زندانی سیاسی محمود صالحی تفاهم و توجه ایجاد کنند، مخاطب خود را با تبلیغات ناسیونالیستی و غیرواقعی پیرامون " رهبر سرشناس جنبش کارگری ایران و جهان" و یا پیرامون موقعیت کردستان گمراه ساخته، برای جریان محلی خاصی دست به تبلیغات سیاسی زده، نسبت به جذب موضوع فوق در جامعه، دافعه ایجاد میکنند. محافل بین المللی و جریانات غیر ایرانی، براحتی به انگیزه ها و منافع پشت پرده این نوع تبلیغات ارزان و شوهای کودکانه پی برده، به یک حمایت جدی و مؤثر تمایل کمتری نشان خواهند داد. نه فقط در این مورد، بلکه در موارد متعدد دیگری، طیف سیاسی نامبرده، بیش از فعالیت واقعی و اعتماد برانگیز، به شوپردازیهای بیروح، تصنعی و ناشیانه روی آورده، به اعتبار کلام و ارزش فعالیت اپوزیسیون مبارز در خارج لطمه وارد می آورد.<br /><br />اپوزیسیون چپ خارج از کشور، به دلیل عملکردهای فرقه ای محض محافلی از نوع بالا، فرصتهای بزرگی را برای ایجاد سدی علیه شدت گیری موج سرکوبگریهای اخیراز دست داد- شرایط غیرقابل تحمل زندانیان سیاسی، از جمله محمود صالحی، خود سند اثبات این مدعا است. تلاشهای سیاسی- فردی یا گروهی و در اشکال گوناگون- در داخل و خارج برای حفظ جان و آزادی زندانیان، و لغو احکام زندان و پیگرد علیه معترضین- مستقل از محل زندگی و وابستگی محلی- باید چندین برابر شود. این اما مانع از آن نمیشود، که فرصت طلبی و ریاکاری گروههایی که به رشد جریانات ضد مارکسیستی- حتی سلطنت طلبان- فعالانه کمک کرده، هم اینک نیز از شکنجه و مرگ تدریجی اسیر شده گان نان میخورند، ناگفته بماند؛ جریاناتی که نسبت به نیروی اصلی انقلاب بهمن- سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- به اشکال ارتجاعی خصومت ورزی غلطیده، در تضعیف صف مردم و ایجاد شرایط مناسب برای تثبیت رژیم ترور نقش ایفا کردند.<br />---------------------<br /><em>توضیحات</em><br /><br />*1- پس از آزادی ناصر زرافشان از زندان رژیم اسلامی، یکی از جریانات طیف کومه له- " کمونیسم کارگری"، ضمن انتشار اطلاعیه ای، به ناصر زرافشان مدال افتخار داد که: هم اکنون او به یک " چهره سرشناس" تبدیل شده است!! بیخبر از اینکه، ناصر زرافشان سالهاست که یک " چهره سرشناس" است! اما این موضوع برای زرافشان، که نه مروج ادعاهای بزرگ، و ارضاء کننده تمایلات عقب مانده از طریق خودستایی، بلکه یک مبارز جدی و دموکرات پیگیر است، هیچ ارزشی ندارد. او به این فکر نمیکند که " سرشناس" شود، بلکه به اینکه، کاری برای جامعه و قابل تحمل شدن زندگی برای خود انجام دهد.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3233880599201311904?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-61732139153719037512007-07-15T03:52:00.000-07:002007-07-15T04:00:00.316-07:00<div align="right"><em><strong><span style="font-size:130%;">محمود صالحی به حالت اغماء فرو رفت</span></strong></em><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">طبق خبرهای رسیده از منابع کارگری در سنندج، در شب پنجشنبه 22/4/1386 محمود صالحی در زندان سنندج به حالت اغماء فرو می رود.<br /><br />این گزارشات حاکیست که مسئولان بند با کمک دیگر زندانیان، او را که در بیهوشی به سر می برد به بهداری زندان منتقل می کنند و بعد از 6 ساعت، مسئولان زندان مجوز انتقال وی را به بیمارستان خارج از زندان صادر می کنند.<br /><br />بدین ترتیب محمود صالحی در حال بیهوشی به بیمارستان توحید سنندج برده شده و مورد درمان قرار می گیرد. اما علیرغم توصیه پزشکان، در ساعت 9 صبح روز جمعه مجدداً به زندان سنندج رجعت داده می شود.<br /><br />منبع خبر: سایت سلام دموکرات، یکشنبه 24 تیر 1386- 15 ژوئیه 2007<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-6173213915371903751?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-11430452568271335082007-07-13T13:58:00.000-07:002007-07-13T14:07:14.056-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><br /></span><strong><span style="font-size:130%;">22 تیر 1386- 13 ژوئیه 2007<br /><br />گروهی از شاغلین در رشته صنعتی- خدماتی کامپیوتر در کشور، دست به تأسیس هیئت مؤسس سندیکای کاربران کامپیوتر زده، شهروندان ذینفع در این بخش را به همکاری در پیشبرد امور آن، دعوت نموده اند. فراخوان دهنده گان، ضمن بر شمردن شرایط " غیرانسانی" حاکم بر وضعیت شاغلین این حرفه، که عمدتاً نیز از میان زنان و دختران جوان هستند، بر وجود " ظلم و بی عدالتی و سوءاستفاده های مختلف" در این صنف انگشت گذاشته، آن را دلیل تأسیس یک تشکل مستقل اعلام نموده اند. در توضیح هیئت مؤسس سندیکای نامبرده آمده است:<br /><br />" بسياري از ایشان از آنجا كه اطلاعي از مسائل حقوقي و قوانين كارندارند؛ باشرايط بسيار تحقير آميز وغير انساني بدون بيمه و بدون قرارداد قانوني و با دستمزد بسيار پايين تر از حداقل دستمزد مصوب وزارت كار مشغول به كار مي شوند ".<br /><br />از این رو، این گروه از مزد و حقوق بگیران، تحت فشارهای فزاینده معیشتی قرار داشته، چاره را در تشکل خویش و دفاع از حق برخورداری از یک زندگی انسانی از این طریق یافته اند. اطلاعیه هیئت مؤسس، کاربران مورد خطاب خود را عمدتاً منشی، تایپیست، برنامه نویس و یا اپراتور انواع نرم افزارهای موجود معرفی نموده اند.<br /><br />آغاز تأسیس سندیکای کاربران کامپیوتر که خود را صریحاً یک " نهاد مدنی کارگری" نامیده، مطمئنناً گشودن بهترین و صحیح ترین راه تأمین خواسته های این بخش از شهروندان کشور است که نظیر کارگران، مداوماً به سقوط به شرایط برده گی سرمایه داران و رژیم سرکوبگر اسلامی تهدید میشوند. تشکلهای کارفرمایان بخشهای مختلف انفورماتیک و کامپیوتر، سالهاست که با حمایت رژیم اسلامی شکل گرفته، از قدرت مالی و حمایت سیاسی برای تاراج حاصل کار کارکنان زحمتکش و بی حقوق این صنف نفع میبرند. بدون شک یکی از علل عدم تأسیس سندیکای کاربران کامپیوتر تاکنون، همین ممانعت کارفرمایان و ادارات دولتی رژیم اسلامی از تلاشهای کاربران به این منظور بوده است.<br /><br />عزم کاربران کامپیوتر برای ایجاد تشکل مستقل خود، باید هر چه زودتر کارگران واحدهای صنعتی بزرگ*1، دانشجویان، معلمان، پرستاران و سایر گروههای شغلی را به ایجاد تشکلهای سندیکایی مستقل از رژیم و سرمایه داران تشویق کند. تشکلها، کانونها، انجمنها و مجامع کوچک و پراکنده، غیر پایدار و فاقد نظامات سندیکایی در میان معلمان، پرستاران، کارگران کارگاهی و خدماتی در برخی مؤسسات و مناطقی نظیر کردستان، قادر به بسیج نیرو، عضوگیری منظم و ایجاد یک نهاد قدرت در برابر کارفرمایان و حکومت اسلامی نیستند. در حالیکه تغییر مسیر به سمت سازمانیابی قدرتمند سندیکایی و عضوگیری فعال، قادر است ظرفیتهای عظیمی را در جامعه آزاد کرده، کارگران را در موقعیتی بمراتب بهتر در مقابل کارفرمایان و حکومت اسلامی قرار دهد.<br />--------------------------<br /><em>توضیحات</em><br />*1- </span><span style="font-size:100%;">اخیراً کارگران نیشکر هفت تپه، در میان خواسته های 13 گانه خود، صریح و روشن، در بند 4 از صورت مطالبات خود، " حق داشتن سندیکای کارگری" را مطرح نموده اند. خواسته های کارگران نیشکر هفت تپه و بند مربوطه در نشانی زیر قابل دریافت است:<br /><br /></span></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_16.html"><strong>http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_16.html</strong></a><strong><br />در زیر، نشانی محل درج نخستین اطلاعیه هیئت مؤسس سندیکای کاربران کامپیوتر:<br /></strong><a href="http://www.syndicavahed.com/karbaran-rayaneh.htm"><strong>http://www.syndicavahed.com/karbaran-rayaneh.htm</strong></a><strong><br /><br />در زیر، نشانیهای اینترنتی برای تماس با هیئت مؤسس سندیکای کاربران کامپیوتر<br /></strong><a href="mailto:syndicarayaneh@yahoo.com"><strong>syndicarayaneh@yahoo.com</strong></a><strong><br /></strong><a href="mailto:h.m.s.k.comp@gmail.com"><strong>h.m.s.k.comp@gmail.com</strong></a><strong><br />شماره تلفن تماس با هیئت مؤسس سندیکای کاربران کامپیوتر: 2569960-0935<br />--------------------------<br /><em>!خواننده گرامی<br /></em><br />وبلاگ " کاپیتال" به روز شد. در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطالعه قسمتی از موضوع کار این وبلاگ در نشانی زیر تحت عنوان: " پاراگراف 22 از پی گفتار بر چاپ دوم جلد اول کاپیتال، اثر کارل مارکس" جلب میکنم.<br /></strong><a href="http://kapital.blogfa.com/post-43.aspx"><strong>http://kapital.blogfa.com/post-43.aspx</strong></a><strong><br /></strong>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1143045256827133508?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-10998558591984108112007-07-13T07:05:00.000-07:002007-07-13T08:18:39.960-07:00<div align="right"></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>نوجوان 17 ساله در سنندج، در آستانه اعدام قرار دارد</em></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /><em>به: سازمان عفو بین الملل ونهادهای مدافع حقوق بشر</em></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />نوجوانی ۱۷ ساله بنام مصلح زمانی پس ازتحمل چهار سال حبس درزندان سنندج محکوم به اعدام شده است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">.<br />حکم اعدام مصلح توسط شعبه ۲۷ تجدید نظردیوان عالی کشور به ریاست محمد رضا بروجردی ومستشار سید حسن جعفری تایید شده وبرای اجرا حکم به مقامات قضایی شهر سنندج اعلام گردیده است</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">.<br />مصلح زمانی به اتهام ارتباط جنسی با دوست دخترش پس ازچندسال حبس کشیدن محاکمه و براساس ماده ۱۰۵ مجازات اسلامی به اعدام محکوم شده است. برای نجات جان مصلح زمانی از اعدام تلاش کنید!</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>انجمن دفاع از زندانیان سیاسی وحقوق بشرایران</em></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>۲۰ تیرماه ۱۳۸۶</em></span></strong> </div><div align="right">----------------------- </div><div align="right"> </div><div align="right"><em>!</em><span style="font-size:130%;"><strong><em>خواننده گرامی</em><br /><br />وبلاگ " کاپیتال" به روز شد. در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطالعه قسمتی از موضوع کار این وبلاگ در نشانی زیر تحت عنوان: " پاراگراف 22 از پی گفتار بر چاپ دوم جلد اول کاپیتال، اثر کارل مارکس"، جلب میکنم.<br /><br /></strong></span><a href="http://kapital.blogfa.com/post-43.aspx"><span style="font-size:130%;"><strong>http://kapital.blogfa.com/post-43.aspx</strong></span></a><span style="font-size:130%;"><br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1099855859198410811?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-66283996972401827792007-07-12T07:37:00.000-07:002007-07-12T08:36:34.229-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><em>21 تیر1386- 12 ژوئیه 2007</em><br /><br />از سرنوشت منصور اسانلو، رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد، که عصر روز 19 تیرماه توسط دسته جات ترور رژیم اسلامی در خیابان ربوده شد، همچنان هیچگونه اطلاعی در دست نیست. نه فقط خانواده و دوستان او، خبری از وضعیت بازداشت او بدست نیاورده اند، بلکه مسئولین قضایی رِژیم اسلامی هم از هرگونه اظهارنظری در این زمینه خودداری میکنند. هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد هم اینک در حال آماده سازی برگزاری مجمع عمومی دوم این تشکل که طبق اساسنامه آن، هر 2 سال یکبار برگزار گشته، مسئولین جدید این سندیکا را انتخاب میکند، میباشد.<br /><br />منصوراسانلو در روزهای اخیر از مسافرت به کشورهای انگستان و بلژیک و سخنرانی پیرامون شرایط کارگران ایران در مجامع کارگری بین المللی به تهران بازگشته بود. رژیم اسلامی احتمالاً موضوع مسافرت خارج از کشور او را بهانه و فرصتی برای جلوگیری از برگزاری مجمع عمومی دوم و ایجاد اختلال در ادامه فعالیتهای معمولی این تشکل مستقل کارگری قرار میدهد.<br /><br />بازداشت منصور اسانلو، در کنار تشدید همه جانبه سرکوب علیه همه عناصر و نیروهای معترض، درعین حال تصویری از موقعیت کنونی رژیم اسلامی بدست میدهد. شورش ناگهانی مردم در اعتراض به افزایش قیمت بنزین و مایحتاج زندگی، تحت عنوان سهمیه بندی آن، به روشنی نشان داد، که نفرت مردم میتواند بناگهان و بدون امکان مقابله رژیم اسلامی با آن، حتی در پایتخت سربلند کرده، بسرعت در اشکال خشمگینانه ظهور کند. عدم وجود یک اپوزیسیون انقلابی و هیچگونه سازمانیافتگی سیاسی در داخل، که جامعه کاملاً به آن آگاه است، مردم را بطور اجتناب ناپذیری به دفاع فوری از زندگی خود، ابراز سریع نارضایتی و ابتکارات ناگهانی سوق میدهد. توده های مردم با آگاهی به فقدان قشری از سازمانگران باتجربه و باقیمانده از نسل گذشته، و عدم توانایی انجام یک مبارزه سازمانیافته که ایجاد تشکلهای جدید به این منظور خود به زمان نیاز داشته، در این رژِیم به کشتارهای فعالین و رهبران آتی می انجامد، به روی آوری به شورشها و خیزشهای فوری تمایل پیدا میکنند. مطمئناً هر یک از شورشهای صورت گرفته، قادر به سرنگونی رژیم اسلامی نیست، اما واقعیت قیام 57 بخشی از خود- آگاهی مردم ایران را تشکیل داده، امید به شکل گیری یک قیام بزرگ و ناگهانی از پس شورشهای شکست خورده، مداوماً رشد میکند. شورشهای کنونی از یک طرف، خود- انگیخته و فاقد سازمانیافتگی سیاسی است، از سوی دیگر اما شورش کننده گان از وضعیت بحرانی کشور و خاورمیانه و نارضایتی عمیق همگانی شناخت داشته، اقدام خود را پیشروی به </strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>سوی فرارسیدن شورش آخر میبینند.</strong></span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>بازداشت منصور اسانلو، از مجموعه شرایط سرکوب و وضعیت عمومی جامعه جدا نبوده، نشانه جدیدی از تهاجم به بدیهی ترین حقوق مردم است. اینکه وضعیت جامعه و نتایج فشارهای کنونی به مردم، در کوتاه مدت به کجا خواهد انجامید، روشن نیست. اما روشن است که بموازات عنان گسیختگی هر چه بیشتر رژیم اسلامی، مقاومتهای مردم، برخلاف دهه 60، گسترش یافته، بازهم در اشکالی نظیر دوره اخیر سرباز خواهد کرد.</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>----------------------------<br /><em><span style="font-size:100%;">شماره حساب بانکی برای کمک مالی به کارگران اخراجی شرکت واحد تهران</span></em><br /><span style="font-size:78%;">بانک ملی ایران- تهران شعبه پل تهران نو، کد بانک 134، حساب قرض الحسنه شماره 732280 به نام آقایان: داوود نظری، ابراهیم مددی و ناصر غلامی. از هر بانکی در خارج از کشور میتوان با پرکردن فرم مخصوص، مستقیماً به شماره حساب فوق، پول واریز کرد. همچنین با انعقاد قرارداد ثابت با بانک، میتوان به ارسال منظم پول، چه ماهانه و چه 2 یا 3 ماه یکبار، به حساب فوق اقدام نمود.<br /></span>-----------------------------<br /><span style="font-size:100%;"><em>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها</em></span><br /><span style="font-size:78%;">کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br /></span>--------------<br /><span style="font-size:78%;"><em>طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها</em><br /></span></strong></span><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:78%;">www.toumaj.blogfa.com</span></strong></a><span style="font-size:130%;"><strong><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-6628399697240182779?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-91620600972908537032007-07-10T16:40:00.000-07:002007-07-10T17:13:07.998-07:00<span style="font-size:130%;"><strong><div align="right"><br />19 تیر 1386- 10 ژوئیه 2007<br /><br />رژیم اسلامی بطور بیسابقه ای به تشدید شرایط سرکوب متوسل شده است. در روزهای گذشته، یک زندانی مطلقاً بیگناه، پس از تحمل سالهای طولانی زندان، در روستایی در اطراف قزوین، بشیوه جنایتکارانه ای سنگسار شده است. طی ماهها و هفته های گذشته نیز اعدامهای علنی و غیرعلنی، در مواردی حتی به اتهام رابطه جنسی، با شدت جریان داشته است. مقامات قضایی رژیم اخیراً از اعدام 20 نفر در روزهای آتی در تهران و تعداد دیگری در روزهای پس از آن خبر میدهند. همچنین بنابه برخی گزارشهای قبلی، احتمال اعدام افرادی در کردستان نیز منتشر شده است. صدور حکم زندان و شکنجه برای فعالین جنبش زنان و همچنین تأیید حکم اعدام علیه یک زن زندانی نیز به اخبار روزهای اخیر تعلق دارد.<br /><br />علاوه بر توحش آشکار رژیم اسلامی در موارد بالا، روز 18 تیر به دستگیری گروهی از دانشجویان ناراضی و یا مبارز ختم شد. در آخرین اقدام سرکوبگرانه جدید، منصور اسانلو، رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد نیز، امروز در مقابل چشمان عابرین و همکاران خود در خیابان ربوده شد.<br /><br />همه قرائن موجود، از وجود یک نقشه جنایتکارانه کشتارهای وسیع در کشور خبر میدهند. حکومت اسلامی برای حل بحرانهای داخلی و بین المللی خود، به در پیش گرفتن سیاست کشتارهای همگانی نظیر دهه 60 و یا نابودی کامل هر نشانی از امکان تنفس سیاسی روی آورده است. هدف از اعدامها و دستگیریهای اخیر، از یک طرف از سرگذراندن مقطعی فشار ناشی از مقاومت مردم از طریق ارعاب جامعه، از سوی دیگر بازداشت هر چه بیشتر مخالفین رژیم و توسل به قتل عام فوری آنها در شرایط یک درگیری نظامی احتمالی با رقیبان منطقه ای و بین المللی آن است.<br /><br />جان بازداشت شده گان اخیر، بویژه منصور اسانلو، بطور جدی در خطر است. آنها گروگانهای رژیم اسلامی برای وادار ساختن مردم به عقب نشینی، و قربانیان اولین روز بروز یک بحران جنگی در خلیج فارس هستند </div><div align="right"> -------<br /><em><span style="font-size:100%;"> خواننده گرامی! توجه شما را به مطلبی که پیش از این تحت عنوان " هشدار! خطر قتل منصور اسانلو " </span></em></div><div align="right"><em><span style="font-size:100%;">در نشانی زیر منتشر شده است، جلب میکنم</span></em></div><div align="right"><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/05/blog-post_02.html"><span style="font-size:100%;">http://j-shoraii.blogspot.com/2007/05/blog-post_02.html</span></a><span style="font-size:100%;"> </span></div><div align="right">------------------------<br /></strong></span><span style="font-size:85%;"><strong><em>شماره حساب بانکی برای کمک مالی به کارگران اخراجی شرکت واحد تهران</em><br />بانک ملی ایران- تهران شعبه پل تهران نو، کد بانک 134، حساب قرض الحسنه شماره 732280 به نام آقایان: داوود نظری، ابراهیم مددی و ناصر غلامی. از هر بانکی در خارج از کشور میتوان با پرکردن فرم مخصوص، مستقیماً به شماره حساب فوق، پول واریز کرد. همچنین با انعقاد قرارداد ثابت با بانک، میتوان به ارسال منظم پول، چه ماهانه و چه 2 یا 3 ماه یکبار، به حساب فوق اقدام نمود.<br />----------------------------------<br /></strong><em><strong>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها</strong> </em></span><strong><span style="font-size:85%;"><em></em><br />کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br />---------------------------------<br /></span></strong><em><strong><span style="font-size:85%;">طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها<br /></span></strong></em><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong><span style="font-size:85%;">www.toumaj.blogfa.com</span></strong></a><strong><span style="font-size:85%;"><br /></span></strong><strong><span style="font-size:85%;"> ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:85%;"></span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-9162060097290853703?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-18993464745669955092007-07-07T16:24:00.000-07:002008-11-13T06:48:55.441-08:00<div align="right"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RpAmk9YshJI/AAAAAAAAAFM/S-KffocPgT8/s1600-h/18_tir_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084606395696579730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RpAmk9YshJI/AAAAAAAAAFM/S-KffocPgT8/s320/18_tir_1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:130%;"><em>هشت سال از خیزش انقلابی نسل جدید، در 18 تیر سال 78 سپری گشت <br /><br /></em>برای نخستین بار پس از دهه هولناک کشتارهای دسته جمعی، نسل جدید و مردم معترض، در 18 تیر ماه سال 1378، دست به تعرض زده، رژیم اسلامی را در کوچه و خیابان به مصاف طلبیدند. این قیام خودبخودی قادر نشد توده های میلیونی را به حرکت در آورده، حکومت تبهکاری و درنده خویی را به عقب براند. خیزش نسل جدید کشور اما طی 6 روز مبارزه ای رو در رو، روح جسارت وعمل مستقیم را بر کالبد بی جان جامعه کوفته و شکست خورده دمید. شورشهای کنونی توده های بجان آمده در کشور، که علیه هجوم رژیم و سرمایه داران به سطح ناچیز معیشت خود بپا خواسته اند، ادامه باروری نهالی است که در روز 18 تیر سال 78 از زیر تلی از خاکستر رکود ناشی از حکومت سالها ترور و وحشت جوانه زد.<br /><br />جنبش دانشجویی هم اینک دچار عقب نشینی و ناچار به تحمل خسارات سنگینی شده است. این به از دست رفتن امکانات فعالیت علنی، تعلیق، اخراج و بازداشت صدها دانشجوی مبارز برمیگردد. جناح پیشرو در دانشگاههای کشور، قادر نشد دوره جدایی اجتناب ناپذیر از وابستگی به جناح اصلاح طلبان ( انجمنهای اسلامی ) و همزمان با آن، تهاجم رژیم برای تحقق " انقلاب فرهنگی" جدید آن را، به مسیر تأسیس سازمانهای مبارز دانشجویی سوق دهد. روشن است، مبارزات دانشجویی بدون تشکلهای مستقل و توده ای راهی برای پیشروی در برابر خود ندارد.<br /><br />در آغاز نهمین سال فرارسیدن روز 18 تیر 78، که بحق در کنار 16 آذر سال 32 به نقاط عطف تاریخ مبارزات انقلابی مردم ایران تعلق دارد، باید تمرکز همه نیروهای آگاه و فعال در دانشگاهها، برای ایجاد تشکل مستقل سراسری، در صدر وظایف فعالین دانشجویی قرار گیرد.<br />--------------------<br /><em>!خواننده گرامی</em></span></strong><strong><br /></div><div align="right"><br />در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطلبی در نشانی زیر، تحت عنوان" شانزدهم آذر در شرایطی دیگر"، که در سال گذشته منتشر شد، جلب میکنم:<br /></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2006/12/blog-post.html"><strong>http://j-shoraii.blogspot.com/2006/12/blog-post.html</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />--------------------<br /><em>سرنگونی رژیم ترور اسلامی - اعلام آزادیهای عمومی - فراخوان کنگره شوراها </em></span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br /><div align="right"></span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">کنگره شوراها یک کنگره عمومی است، که در لحظات سرنگونی رژیم اسلامی، از تجمع نماینده گان شوراها، سندیکاها و اتحادیه ها، کمیته ها، نهادها و ارگانهای صنفی و دموکراتیک همه اقشار و طبقات سهیم در سرنگونی رژیم اسلامی، در داخل کشور تشکیل میگردد. این کنگره، از قدرت گیری سازمان مجاهدین و مدافعین رژیم پهلوی، بمثابه جریانات ارتجاعی و سرکوبگر ممانعت بعمل آورده، راه سوء استفاده از خلاء قدرت برای شروع کشمکشهای قومی، توسل به تخریب و انتقام جویی را سد نموده، خطوط کلی نظام سیاسی آتی را روشن ساخته، موعد انتخابات ارگانهای دائمی در کشور را معین میکند.<br /></span>--------------------<br /></span><span style="font-size:100%;"><em>طرح اولیه قطعنامه هایی برای ارائه به کنگره شوراها<br /></em></span></strong><a href="http://www.toumaj.blogfa.com/"><strong>www.toumaj.blogfa.com</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1899346474566995509?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-57139365328517322922007-07-06T08:24:00.000-07:002008-11-13T06:48:55.557-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Ro63F9YshII/AAAAAAAAAFE/8pvZrT6VprQ/s1600-h/140.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084202342353241218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Ro63F9YshII/AAAAAAAAAFE/8pvZrT6VprQ/s320/140.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div><div><div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>! یاد رهبر سازمان رفیق حمید اشرف و همرزمان او گرامی باد</em><br /><br />روز 8 تیر سال 1355، روز جانباختن رفیق حمید اشرف و 10 همرزم او*1، از مسئولین اصلی سازمان چریکهای فدایی خلق ایران از سراسر کشور، در منطقه مهرآباد جنوبی تهران است. نشست سازمان در این تاریخ، برای بررسی علل ضربات پی در پی ساواک، که از اواخر سال 1354 بویژه اردیبهشت سال 1355، لطمات سنگینی به تشکیلات وارد آورده بود، برگزار گردیده بود. در این درگیری 4 ساعته، که ساواک از زمین و هوا به درهم کوبیدن محل تجمع رفقای سازمان دست زد، طی مقاومتی حماسی تا آخرین لحظه زندگی، 11 کمونیست رزمنده جانباختند. جانیان رژیم پهلوی، تنها 2 سال پس از کشتار رفقای فدایی، خود با اوجگیری مبارزات توده ای در کشور، در دریای خشم مردم گرفتار شده، بعضاً به سزای جنایات خود رسیدند.<br /><br />حمید اشرف در سال 1325 در تهران متولد شده و بدلیل مأموریت شغلی پدر، کارمند راه آهن تهران، به همراه خانواده خود به شهر تبریز نقل مکان میکند. او از سن 7 سالگی در میان آهن و سنگ و خاک خطوط آهن و محوطه اطراف آن، با فرزندان کارگران خطوط آهن هم بازی میشود. دوران زندگی کودکی و نوجوانی در محیط سیاسی و فرهنگی پیشرو تبریز، هنوز متأثر از نتایج اقدامات انقلابی دولت پیشه وری، و تماس هر روزه با کار سخت و زندگی فقیرانه کارگران خطوط آهن، به شخصیت عدالتخواه، آشتی ناپذیر و جسور او شکل میدهد.*2<br /><br />حمید اشرف در اوائل دهه 40 و در سن 17 سالگی، از اولین اعضاء گروه جزنی – ضیاء ظریفی، یکی از گروههای تشکیل دهنده سازمان چریکهای فدایی خلق ایران بود. طی ملاقات میان رفقا حمید اشرف و مسعود احمدزاده در انتهای سال 1349 در تهران، تصمیم نهایی برای ادغام 2 گروه و شروع عملیات مسلحانه اتخاذ میگردد. پس از ضربات مهلک اسفند سال 49 و اوائل سال 1350 و جانباختن مسعود احمدزاده، امیرپرویز پویان و رفقای بنیانگذار دیگر، حمید اشرف بخش اعظم مسئولیت رهبری سازمان را بر دوش کشیده، نقش اصلی را در بازسازی و تبدیل آن به نیروی بسیار مؤثر اپوزیسیون رژیم سلطنتی ایفا نمود. از این رو، در ادبیات سازمان فدایی، حتی همه جناحهای انشعابی، از او بمثابه " رهبر سازمان" نام برده شده است.<br /><br />مرگ حمید اشرف در دوره خود، بویژه یک سال پس از اعدام رفیق بیژن جزنی، تأثیری کاملاً محسوس بر روحیات بخش پیشرو جامعه ایران باقی گذارده، جزئی از روانشناسی جامعه دوره فوق را تشکیل میدهد. اکثریت آنهایی که اندکی حساسیت سیاسی و یا هنری نسبت به جامعه و کمترین احساسات ترقیخواهانه و چپ داشتند، مرگ حمید اشرف را با اندوه و تلخی غیر قابل توصیفی، نظیر تهاجم به شخصیت فردی، تحقیری نابودکننده و خرد شدن غرور انسانی، زخمی عمیق و کاری تا اعماق روح خود، و برباد رفتن رؤیاها و آرزوهای جوانی لمس کردند. جانباختن حمید اشرف، که به سمبل شجاعت و مبارزه جویی نسل جوان مبدل شده بود، تحت شرایط آغاز تدریجی اعتلاء مبارزات توده ای، تأثیری متضاد و دوگانه برجای گذاشت. این رویداد مهلک از یکطرف سازمان فدایی را بطور کامل فلج ساخته و رهبری جنبش انقلابی- دموکراتیک را در بوته ای از ابهام فرو برد. از سوی دیگر و درست در جهت عکس آن، اندوه بزرگ و فروخورده نسل جوان را به کینه ای بنیان کن ارتقاء داده، راه پیوستن قطعی میلیونها نفر از جوانان کشور به مبارزه علیه رژیم پهلوی را هموار ساخته، نقش تیر آخر را برای حیات سراسر جنایت رژیم ساواک ایفا کرد.<br /><br /><em>رفقای جانباخته در درگیری روز 8 تیر سال 1355<br /><br />حمید اشرف<br />طاهره خرم<br />محمدرضا یثربی<br />غلامعلی خراطپور<br />یوسف قانع خشکه بیجاری<br />عسگر حسینی ابر ده<br />فاطمه حسینی<br />محمد حسین حقنواز<br />محمد مهدی فوقانی<br />غلامرضا لایق مهربانی<br />علی اکبر وزیری<br /></em>-------------------<br /><em>توضیحات</em><br />*1- برخی منابع، تعداد جانباختگان روز 8 تیر را مجموعاً 10 رفیق ذکر کرده اند. منبعی که ویدوئوکلیپی در این رابطه در اینترنت منتشر ساخته، از 11 نفر نام برده است. نگارنده در فرصتی دیگر با دقت بیشتری این موضوع را دنبال نموده، در صورت ضرورت آمار درج شده در اینجا را تصحیح خواهد نمود.<br /><br />*2- نگارنده این سطور، سال گذشته مطلبی را در نشریه " کار " گروه عباس توکل ( موسوم به: " سازمان فداییان- اقلیت") و یا ضمیمه یکی از شماره های آن، در یادبود رفیق حمید اشرف مطالعه کرده است. همه تلاش بعدی در اینترنت، برای دست یافتن به مطلب فوق بی نتیجه ماند. در نشریات شماره خرداد، تیر و مرداد سال گذشته این سازمان هم، مطلب موضوع بحث یافت نشد. تنها با اتکاء به حافظه شفاهی، مطالبی مربوط به دوران کودکی و نوجوانی رفیق حمید را از منبع فوق نقل میکنم. امیدوارم در صورت نادرستی، خواننده گرامی مرا راهنمایی کند. در هیچ یک از سایتهای منتسب به فدایی، زندگی نامه ای، حتی ساده و کوتاه از رفیق حمید اشرف یافت نشد.<br /><br />- براساس توصیف دقیق زندانی سیاسی سابق وابسته به سازمان در مقطع فوق، مهدی سامع، رفیق حمید اشرف از قسمت پیشانی و احتمالاً با شلیک گلوله مسلسل نیمه سنگین از هلیکوپتر جانباخته و پس از پایان درگیری، جنازه رفیق حمید بر بالای بام ساختمان قرار داشته است. مهدی سامع به اعلام خود، پس از پایان تیراندازی، از سوی مأموران ساواک بهمراه یک رفیق زن زندانی، برای شناسایی جنازه رفیق حمید به ساختمان محل درگیری منتقل شده، شخصاً با چشمان باز جنازه رفیق را شناخته و به محل اصابت گلوله و محل خروج آن نیز دقت نموده است.<br /><a href="http://www.jonge-khabar.com/hamid/ashraf.html">http://www.jonge-khabar.com/hamid/ashraf.html</a><br /><br />- در اشاره مبهم و کوتاه و ملال آوری در سایت گروه عباس توکل( موسوم به: " سازمان فداییان- اقلیت"، ادعا شده، رفیق حمید در لحظات آخر، دست به خودکشی زده است؛ فرخ نگهدار نیز ضمن مطلبی در سال گذشته، همین نظر را در یک جمله کوتاه و بدون هیچ توضیحی مطرح نموده است.<br /><br />در توضیح گروه عباس توکل همچنین، با تقلید از روش جریانات اپورتونیستی، بویژه طیف کومه له- " کمونیسم کارگری"، از رفیق حمید، تحت عنوان " چهره سرشناس"!!؟؟ نام برده شده، که به هیچ وجه به فرهنگ سیاسی سازمان فدایی تعلق ندارد. حتی عبارت " کبیر" نیز برخوردی ناشی از احساسات دوره قیام 57 بوده، با روحیات و عادات رفقای بنیانگذار سازمان ابداً سازگار نیست. سازمان فدایی هرگز مروج اخلاقیات عقب مانده و کیش شخصیت بدوی جریانات غیرانقلابی، که در دوران شکست انقلاب بهمن از سال 60 به بعد، به تجدید نظری ارتجاعی تر از سوسیال دموکراسی در مبانی نظری مارکسیسم- لنینیسم دست زدند، نبوده است.<br /><a href="http://www.fadaian-minority.org/tir/08_04.html">http://www.fadaian-minority.org/tir/08_04.html</a><br /><br />در نشانی زیر، یک ویدئو کلیپ، در ارتباط با یادبود جانباختگان روز 8 تیر قابل دریافت است</span></strong><strong><span style="font-size:130%;">.<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=iofPceR-xpE">http://www.youtube.com/watch?v=iofPceR-xpE</a></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">ــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-5713936532851732292?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-59833293084089981882007-07-05T07:42:00.000-07:002007-07-05T07:47:52.722-07:00<div align="right"><strong><em><span style="font-size:130%;">!خواننده گرامی</span></em><br /></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">در صورت علاقمندی، توجه شما را به مطالعه یادداشتی که در نشانی زیر در همین وبلاگ، تحت عنوان " توضیح به خواننده گان پیرامون مطلب زیر"، آمده است، جلب میکنم</span></strong>.</div><div align="right"><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_26.html">http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_26.html</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-5983329308408998188?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-33989022056149298502007-07-04T15:40:00.000-07:002007-07-04T15:42:31.817-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><em>!بازدید کننده گرامی</em><br /><br />وبلاگهای " دموکراسی اقتصادی" و " کاپیتال" به روز شدند.<br /></strong></span><br /><a href="http://nirouye-kar.blogfa.com/post-36.aspx"><strong>http://nirouye-kar.blogfa.com/post-36.aspx</strong></a><strong> </strong></div><div align="right"><a href="http://kapital.blogfa.com/post-42.aspx"><strong>http://kapital.blogfa.com/post-42.aspx</strong></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3398902205614929850?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-91673687071854961932007-07-04T04:30:00.000-07:002007-07-04T04:41:26.268-07:00<div align="right"><em><strong>13 تیر1386- 4 ژوئیه 2007<br /></strong></em><br /><span style="font-size:130%;"><strong>رژیم اسلامی بدون پرده پوشی، سیاست قتل و اعدام زندانیان سیاسی را در پیش گرفته است. اخبار متعددی از سراسر کشور، همچنین تیراندازی منجر به قتل، بسوی معترضین به افزایش قیمت بنزین در شهرهای مختلف، بویژه شهر یاسوج، نمایش افسار گسیختگی دژخیمان و گام گذاشتن به مرحله شلیک آخر به سوی مبارزات توده ای، پس از شدت گیری آن در 2 سال اخیر است. دو خبر زیر، که به کردستان مربوط است، بویژه تشدید سیاست ترور رژیم اسلامی را هرچه بیشتر عریان میسازد.<br /><br />-------------------------<br /><br /><em>دريافتی از خوانندگان</em><br /><br />جان محمود صالحی از فعالان کارگری کردستان به شدت در خطر است. کليه های محمود صالحی از کار افتاده است. بدن اين فعال کارگری در اثر شکنجه و ناراحتی کليه به حدی متورم شده است که لباس بر تن او نمی رود. قاضی دژخيم پرونده رسما به آشنايان او عنوان نموده است: او را آنقدر نگه مي داريم تا در زندان بميرد.<br />------------- </strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />براساس گزارش یک منبع خبری دیگر، دو زندانی سیاسی در کردستان، در آستانه اعدام قرار دارند. زندانیان سیاسی نادر محمدی و کیومرث محمدی، هم اینک 5 ماه است که در در شکنجه گاه سنندج به بند کشیده شده اند. این دو زندانی که به جرم مطلقاً اثبات نشده قتل یکی از جنایتکاران وابسته به رژیم در سنندج به اعدام محکوم شده اند، از جوانان معترض شهر سنندج هستند. هر دو زندانی متاهل و یکی از آنها دارای دو فرزند کوچک است. خانواده دو زندانی فوق تاکنون هیچ اطلاعی از محل بازداشت آنها نداشته اند.<br /><br />خبر بازداشت و صدور حکم اعدام برای زندانیان فوق، تاکنون هیچ انعکاسی در رسانه های خارج نداشته است. هنوز فرصت اندکی برای انعکاس وسیع خبر و جلوگیری از قتل آنها از سوی مأموران این رژیم جانی وجود دارد؛ بشرطی که از این فرصت کوتاه، حداکثر استفاده صورت گیرد.<br /><br />منبع خبر اول:</strong></span></div><div align="right"><strong></strong><a href="http://www.gozareshgar.com/"><strong>http://www.gozareshgar.com</strong></a></div><div align="right"><strong>. این خبر، امروز 13 تیر86- 4 ژوئیه 07 مخابره شده است.</strong></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br /><span style="font-size:100%;">منبع خبر دوم</span>:<br /></strong></span><a href="http://www.azadi-b.com/j.m/2007/07/post_193.html"><strong>http://www.azadi-b.com/j.m/2007/07/post_193.html</strong></a><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:100%;"><br /></span>-----------------------------<br /><span style="font-size:100%;"><em>!خواننده گرامی</em><br /></span><br /><span style="font-size:100%;">وبلاگهای " خود- آگاهی" و " یادداشتهای اولیه"، نیز به روز شده اند.</span><br /></strong></span><a href="http://khod-agahi.blogfa.com/post-6.aspx"><strong>http://khod-agahi.blogfa.com/post-6.aspx</strong></a><br /><strong></strong><a href="http://www.omid1917.blogfa.com/post-11.aspx"><strong>http://www.omid1917.blogfa.com/post-11.aspx</strong></a><span style="font-size:130%;"><strong><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-9167368707185496193?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-35788161089283864872007-07-02T05:01:00.000-07:002007-07-01T17:25:31.797-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />خبر زیر از قتل یک شهروند بیگناه، در روز [ 30 خرداد- 20 ژوئن] به اتهام رابطه جنسی با برادر کوچکتر خود، حکایت میکند. زن مورد بحث که به شیوه جنایتکارانه ای از سوی دژخیمان این رژیم وحشی به دارآویخته شده است، بچه ای از برادر خود بدنیا آورده است. اقدام رژیم اسلامی در قتل این زن بیگناه که تنها طی یک حادثه، چه بسا ناخواسته، فقط صاحب فرزندی شده است، از نوع جنایت علیه بشریت بوده، باید با صدایی بلند و بویژه نزد مجامع بین المللی محکوم میگشت. اما این رویداد تلخ و غم انگیز، حتی یک انعکاس ساده هم نداشت.<br /><br />------------------------------<br /><br /><em>!</em></strong></span><a href="http://varesh.blogfa.com/post-518.aspx"><em><span style="font-size:130%;"><strong>مجازات جنسی اعدام برای زنی در گرگان</strong></span></em></a><br /><span style="font-size:130%;"><strong><br /><br />...<br /><br />هشت روز پيش زنی كه از برادر خودش فرزندي هم به دنيا آورده بود، در گرگان به دار آويخته شد. بچه، ظاهرا به بهزيستی سپرده شده و برادر كه تقريبا نصف سن خواهر رو داره به خاطر توبه مشمول عفو شده.<br /><br />وقتي </strong></span><a href="http://nimanasrin.blogfa.com/" target="_blank"><span style="font-size:130%;"><strong>نسرين</strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong> تماس گرفت و گفت: يه محكوم به اعدام در گرگان هست كه به خاطر زنا با محارم داره اعدام مي </strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>شه،‌ حساب كردم كه كي راه بيفتم .... گفتم: ولي اطلاعات بيشتری مي خوام. تماس گرفتم با دوستی در گرگان. </strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>شماره اش رو بچه ها داده بودن.</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>جواب و توضيح خيلی كوتاه بود: " اعدام شد "!<br /><br />...<br /><br /></strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>چهارشنبه ششم تیر 1386<br />-------</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />مطلب بطور کامل در نشانی زیر:</strong></span></div><div align="right"></div><div align="right"><strong></strong><a href="http://varesh.blogfa.com/post-518.aspx"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:100%;">http://varesh.blogfa.com/post-518.as</span>px</strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /><em>توضیح از وبلاگ جمهوری شورایی<br /></em><br />- نویسنده خبر بالا در وبسایت خود ( وارش)، بشیوه 2 خردادی- اشرافی دست به تفسیر این خبر زده، از زنانی که تحت قوانین ضد انسانی حاکم، بازداشت و حتی اعدام میشوند، با عنوان رژیمی، یعنی: " بزهکار" نام برده است. او همچنین از تشدید سیاست سرکوب، طوری که " از یک طناب و دو طناب خیلی بیشتر مصرف میبرد!" صحبت میکند. وبلاگ جمهوری شورایی، طنز و شوخی با موضوع سرکوب و جنایت علیه مردم بیگناه را به بازدید کننده گان خود منتقل نمی کند.<br /><br />- همچنین تیتر " مجازات جنسی... " اصلاً روشن نیست. اگر منظور از صدور حکم قتل یک زن بیگناه، بمثابه تأیید آن بعنوان یک " مجازات " قانونی است، در اینصورت این بشدت ارتجاعی است. اگر منظور مجازاتی است که دارای دلایل جنسی است، اینبار بدلایل دستوری نادرست است.<br /><br />- خانم نویسنده این خبر، با وجود اطلاع بموقع از آن، به شیوه اشراف منشانه ای فرمودند که ایشان " به اطلاعات بیشتری " نیاز دارند. او باید فوراً به چهار نفر و یا سایتهای خبری ای- میل زده، حداقل مانع از اعدام مخفیانه و سریع زن بیگناه میشد. اما نویسنده پرمدعا نظیر بسیاری دیگر، موضوع درنده خویی رژیم و خطر مرگ یک شهروند آزاد را، موضوع خصوصی زنان تجریش و نیاوران تلقی کرده، حال پیرامون آن دست به بحث حقوقی، از نوع مفسرین روزنامه های " اصلاح طلبان" تبهکار میزند.<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3578816108928386487?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-84233777440850157592007-06-29T22:13:00.000-07:002007-06-30T00:40:33.840-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اخیراً پس از شرکت در اجلاس سالانه اتحادیه بین المللی کارگران حمل و نقل در اروپا به تهران بازگشت. این اولین سفر اسانلو، بمثابه نماینده تنها تشکل مستقل کارگری و تنها نهاد منتخب و دموکراتیک موجود در ایران به خارج از کشور بود. سندیکای کارگران شرکت واحد علیرغم فعالیتهای وسیع در داخل و تلاش و فداکاری تحسین آمیز اعضاء و رهبری آن، در زمینه فعالیتهای بین المللی هنوز دچار محدودیت است. این اما از شرایط سرکوب و ترور حاکم و زندگی بسیار دشوار کارگران اخراجی و تحت خطر بازداشت ناشی شده، نباید نتیجه سهل انگاری هیئت مدیره سندیکا تلقی گردد.<br /><br />سفر منصور اسانلو به انگلستان و بلژیک و ملاقاتها و سخنرانیهای او، بیشک در چهارچوب حقوق و وظایف مسئولین سندیکا قرار داشته، یک موفقیت جدی برای این تشکل کارگری محسوب میگردد. اگر سوال و نقدی نیز به آن وارد باشد، هماناً کوتاه بودن سفر و عدم انجام ملاقاتها و سخنرانیهای بیشتر بود. درصورت کمک و برنامه ریزی مدعیان " فعال کارگری" در خارج، که فریاد " همبستگی با کارگران" آنها، گوش فلک را کر کرده است، اسانلو میتوانست با مسئولین سازمان بین المللی کار [ آی – ال – او]، اتحادیه های بزرگ در انگلستان، فرانسه، آلمان، ایتالیا و کانادا نیز دیدار نموده، هر چه همه جانبه تر، موقعیت دردناک کارگران ایران، بویژه شرایط سرکوب قرون وسطایی را، در عرصه بین المللی مطرح نماید. با وجود کمبود بالا اما، سندیکای مستقل کارگران شرکت واحد در اولین اقدام بین المللی خود، کاملاً موفق بوده، تجارب مفیدی را در زمینه های مختلف کسب نمود.<br /><br />سندیکای کارگران شرکت واحد بمثابه یک نهاد انتخابی و ملزم به پاسخگویی در برابر اعضاء خود و نه در برابر فرقه های بعضاً ضد دموکراتیک، مجاز و حتی موظف است، دست به ایجاد روابط بین المللی گسترده بزند- حتی اگر در این مسیر دچار اشتباهات و لغزشهای سیاسی شود. این روابط نه فقط با اتحادیه های کارگری چپ و میانه رو و سازمانهای بین المللی، بلکه حتی با احزاب سیاسی و دولتها نیز کاملاً مجاز و چه بسا ضروری است. مسئول سندیکایی که در رأس حداقل 8 هزار کارگر متشکل در پایتخت، در این " جزیره ثبات " یک رژیم ترروریست فعالیت علنی نموده، اینهمه سرکوب و اخراج و مرارت را پشت سرگذاشته، و به این ماشین آدمکشی باج نداده است، نباید برای ایجاد روابط خارجی و اجتماعی، از کسی بجز اعضاء خود اجازه بگیرد. از این گذشته، این سندیکا نه نظیر برخی پیروان " چپ " حسن صباح در خارج، بلکه نهادی توده ای است که دارای اساسنامه، اهداف اعلام شده و ارگانهای رسمی و منتخب، و در ارتباط روزمره با اعضاء آن بوده، از مصوبات مجمع عمومی اعضاء خود تخطی نکرده است. بنابراین چرا باید نظیر جمعی مشکوک و بدهکار به دیگران، کوهی از احساس گناه را بدوش کشیده، از انجام وظایف بین المللی خود خجالت بکشد. اعضاء محافل خارج از کشوری، که عمدتاً نیز عنوان گمراه کننده " حزب کمونیست" را یدک کشیده، از انتشار یک مقاله ساده از موضع چپ در سایتهای عمومی خود وحشت کرده، حتی آنها را به این " جرم " مجبور به تعطیلی میکنند، و هرگز هم بدلیل تبهکاریها و اشتباهات مهلک گذشته به مردم حساب پس نداده اند، دارای صلاحیت سیاسی و اخلاقی سوال از سندیکای کارگران شرکت واحد نیستند.<br /><br />این افراد غیرمسئول، پرخاشگر، بی صداقت و هوچیگر، هرگز روابط خارجی گروه سیاسی خود را، با احزاب و دولتها، در گذشته و امروز، آنهم انواع فاشیستی و هار امپریالیستی، به مردم ایران توضیح نداده، کلمه ای قابل اعتماد در مورد منابع مالی خود نگفته اند. بخش مهمی از اعضاء و فعالین این گروهها، به شهادت تجارب شخصی بسیاری از ایرانیان و موضع گیریهای سیاسی، عمدتاً به چاپلوسان شهروندان غربی، احزاب و ادارات دولتی تعلق داشته، ملاقات خود با این یا آن نماینده سیاسی بانکها و فروشنده گان بمبهای ناپالم را، با جار و جنجال و افتخار به رخ مردم میکشند. آنها علیه مردم تحت گروگان رژیم اسلامی، قضاوتی منفی نظیر"عقب مانده گی مردم"، "اسلام زده گی" و یا " شرق زده گی" را شایع کرده، عملاً توده های مردم را مسئول شرایط دردناک کنونی معرفی میکنند. آنها برای ایجاد رابطه شخصی با شهروندان غربی، ترقی شغلی و لذت بردن از زندگی روزمره، به خودشیرینی و خوشرقصی نزد آنان روی آورده، به تجلیل بدوی از" تمدن غربی" اقدام کرده، با احزاب راست افراطی همسو و هم آهنگ میشوند. این افراد، استقلال طلب بودن مردم ایران و نسل انقلابی گذشته را مورد تمسخر قرار داده، محکوم میکنند، در حالیکه خود برده وار به قوانین تولیدکننده گان سلاحهای هسته ای و راهزنان بین المللی احترام گذارده، و استقلال طلبی " انسانهای شریف"!؟ این کشورها در برابر آمریکا، این چپ دروغین را آزار نمیدهد. مضحک تر اینکه در همانحال، استقلال کردستان را " حق " خود دانسته و یا خواهان انجام رفراندوم در کردستان ایران، با هدف " استقلال آری، یا خیر" هستند!؟ جریانات و افرادی که دریافت " جایزه" از این و یا آن نهاد دولتی و نیمه دولتی، مصاحبه با رسانه های ضدکمونیست افراطی، و شوپردازی با " ملکه زیبایی" سلطنت طلبان را به فضیلت ارتقاء داده اند، مجاز به تعیین تکلیف برای اسیرشده گان در جهنم اسلامی، مردم فقیر و تشکلهای مستقل آنان نیستند.<br /><br />برخوردهای تند، غیردموکراتیک و دور از انصاف به منصور اسانلو و سندیکای کارگران شرکت واحد، تماماً از سوی افراد و جریانات نزدیک به کومه له و یا انشعابی از آن صورت میگیرند. دقیق تر، این جریانات مخالف مبارزه انقلابی ضد سلطنتی، همدستان امپریالیسم در دشمنی با شوروی و جداشده گان از مبارزه مسلحانه در گذشته هستند، که مداوماً به موضع کینه توزی علیه سندیکای کارگران شرکت واحد می غلطند. این گروهها به گرایشی خرده بورژوایی در میان عناصر منفرد کارگاهی در مناطق کمترصنعتی[ علاوه بر آن، درگیر جنبش ملی]، همچنین به روحیات لایه ای از حاشیه نشینان، تمایلی از تولید کننده گان خرد روستایی و گرایش کوچکی در میان کارگران جدیداً به شهرها روی آورده نزدیک هستند. آنها به هر جریان بزرگ و سراسری، چه صنفی و چه سیاسی، با سوء ظن و بدگمانی افراطی برخورد میکنند. عادات سیاسی این چپ مطلقاً روشنفکری و بی احساس نسبت به زندگی مردم تحت برده گی، بر آنارشیسم، خودنمایی و خودستایی، میدان دادن به احساسات کودکانه، گستاخی علیه مردم تحت عنوان صراحت، تئوری پردازیهای دلبخواهی و بدون هیچ مبنای علمی و کیش شخصیت مذهبی متکی است. گروهها و افراد مورد بحث در واقع اما، آشفتگی، عصبیت شخصی، فقدان تحلیل روشن، وعقب مانده گی سیاسی خود را تحت پوشش رادیکالیسم، " سوسیالیسم" و " حکومت کارگری" پنهان میکنند. این عناصر در حالیکه که در خارج عمدتاً به چیزی جز منافع شخصی خود و" سرشناس" شدن و حمل عناوین تشکیلاتی فکر نمیکنند، از دیگران میخواهند، تشکل و سازمان و تاریخچه خود را منحل ساخته، از آنها تبعیت کنند. اینکه نیروی مورد غضب افراد فوق، سازمان چریکهای فدایی خلق ایران در سالهای انقلاب بهمن، و یا یک تشکل صنفی و بدون هیچ رابطه ای با آن، یعنی سندیکای کارگران شرکت واحد، 28 سال پس از تاریخ فوق است، برای آنها فرقی نمیکند. همینکه هر دو، جریاناتی سراسری- ایرانی، بزرگ و در چهارچوب طبقه کارگر صنعتی قرار داشته، حاضر به تأیید چپ روی در گفتار و راست روی در عمل نیستند، کافی است تا به موضوع خصومت ورزی و اقدامات تخریبی آنها مبدل گردند. جنجال آفرینی برخی از آنان در خارج، همچنین انفعال افراطی برخی دیگر، تردیدی در این حقیقت باقی نگذاشت، که این نیروها نظیر عناصر و محافل آنارکوسندیکالیست قرون نوزدهم و بیستم در اروپای جنوبی و روسیه، معرف جز تمایلی از گرایشات متعدد بورژوازی لیبرال در شرایط تشدید گسترش تولید کالایی نیستند. دشمنی افسار گسیخته این گروهها و الگوی همه آنها، مدافعین تئوری " سه جهان" [ جناح راست سوسیالیسم دهقانی] با اتحاد شوروی، درست از همین ماهیت غیرکارگری، تقدیس کننده گان تولید کوچک و مناسبات پدرسالاری در محیط کارگاهی ناشی شده است. کمک گرفتن از تروتسکیسم و چپ دانشگاهی اروپایی، برای موجه ساختن مهمل بافیهای " تئوریک" در کوهستانهای کردستان عراق، و تحریف گری و دروغپردازی بی حد و مرز علیه نیروهای چپ انقلابی هم، قادر به پوشاندن ماهیت زرد و غیر انقلابی آنان نگشت.<br /><br />--------------------------<br />توضیحات<br /><br />- نیازی به تأکید نیست که بحث بالا همه فعالین و افراد در طیف کومه له – " کمونیسم کارگری" را در بر نمیگیرد. هر حزب سیاسی، علاوه بر مواضع آن، در عین حال دربرگیرنده انسانهایی است که در برخورد به محیط اطراف خود، بدرجاتی متفاوت عمل میکنند. این بدون استثناء شامل همگان، از جمله نگارنده این سطور در دوران فعالیت تشکیلاتی او هم میگردد. قصد مطلب بالا، نفرت پراکنی و تسویه حساب سیاسی با کسی نیست. دلایل طرح این نکات، صرفاً از منافع پراتیک ناشی میشود: <span style="font-size:180%;"><em>نقطه قوت دشمنان مردم، تسلط بر دستگاه دولتی و سازمانیافتگی آنهاست. نقطه ضعف مردم، فقدان تشکل و پراکنده گی آنهاست</em></span>. از این رو، هر تلاشی از سوی کارگران و یا اقشار دموکراتیک، که سطحی از تشکل و تمرین سازمانیابی را بدنبال آورد، باید بی قید وشرط، فعالانه، واقعی و صمیمانه مورد پشتیبانی قرار گیرد.<br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-8423377744085015759?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-74322574955948451932007-06-28T07:25:00.000-07:002007-06-28T07:31:48.491-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">پس از اعلام طرح جیره بندی بنزین در ساعات قبل از نیمه شب سه شنبه 5 تیر ماه، مردم آگاه و مبارز تبریز به سرعت به مراکز توزیع بنزین هجوم برده، آنها را به اشغال خود در آورده، بنزین را بدون جیره بندی و با نرخ مناسب به فروش میرسانند. این اقدام بیسابقه در شرایط کنونی، نه فقط از آماده گی مردم آذربایجان برای توسل به ابتکارات انقلابی، بلکه از عملی بودن این اقدامات مردمی نیز حکایت میکند. بدون تردید این اقدام جسورانه، برای اکثریت شهروندان کشور نیز امکانپذیر بوده، بهترین و سریع ترین راه به شکست کشاندن تهاجم اقتصادی رژیم اسلامی به سطح معیشت مردم زحمتکش محسوب میگردد.<br /><br />بخشهای پیشرو و فعالین دموکراتیک در آذربایجان، باید هر چه بیشتر عرصه اعمال قدرت مردم و توسل به ابتکارات توده ای را دامن بزنند. چنین تلاشهایی در شرایط کنونی، لزوماً به یک قیام مسلحانه و سقوط رژیم اسلامی منجر نمیشود، اما شرایط رشد ابتکارات مختلف توده ای و شجاعت روی آوری به دخالت مستقیم در تعیین سرنوشت خود را گسترش میدهد.<br /><br />در تاریخ جنبشهای انقلابی، از انقلاب مشروطیت تا انقلاب بهمن، مردم تبریز همواره پیشروترین و جسورترین بخش جامعه ایران را تشکیل داده اند. این امر قبل از هر چیز از نقش آذربایجان در مبارزه با نظام فئودالی و استبداد رژیم قاجاری و سپس پهلوی، همسایگی با تحولات دموکراتیک- بورژوایی و سپس سوسیالیستی در اروپا، وجود زمینه ها و ظرفیتهای توسعه دموکراتیک سرمایه داری در این منطقه، از این رو، امکانات وسیع تر روشنگری و سازمانیابی توده های مردم سرچشمه میگیرد. از دوران انقلاب مشروطیت، بدنبال آن، مقطع رشد جنبش انقلابی جمهوریخواهی در کشور که به تأسیس دولت ایالتی آذربایجان در سال 1324 شمسی منجر شد، همچنین در دوره اوج گیری انقلاب بهمن از بهمن ماه سال 56 در تبریز، مرکز ثقل تحولات انقلابی در کشور در شهر تبریز قرار دارد. مردم تبریز باید به رسالت بزرگ خود در کمک به خلاصی جامعه ایران از ننگ بزرگ سلطه رژیم تروریستی ولایت فقیه هرچه بیشتر آگاه شده، ابتکارات توده ای کنونی را در همین سطح باقی نگذارند.<br />----------------------<br />منبع خبر:<br /></span></strong><a href="http://norooznews.ir/news/1550.php"><strong><span style="font-size:130%;">http://norooznews.ir/news/1550.php</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-7432257495594845193?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-30163140271044096662007-06-27T17:00:00.000-07:002007-06-27T15:04:40.251-07:00<div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;">بر اساس اعلام سردسته یکی از باندهای حاکم تحت عنوان " دادیار ویژه امنیت تهران"، فقط در تهران 80 نفر از مردم معترض به طرح جیره بندی بنزین، بازدداشت شده اند. سرکوبگر نامبرده، با توسل به جعل واقعیت ادعا نموده، این افراد " مبادرت به تخریب اموال عمومی کرده بودند". رژیم اسلامی طی 8 سال جنگ ارتجاعی، که از نظر قوانین بین المللی هیچ دلیلی برای ادامه آن وجود نداشت، این همه کشتار و ویرانی، با هزینه ای بالغ بر 1000 میلیارد دلار بدنبال آورد، که تاکنون هم هیچ توضیحی پیرامون این بربریت علنی خود نداده است. طرح جیره بندی بنزین و چندین برابر شدن بهای آن و همه کالاهای مورد نیاز مردم را این رژیم پلید خود ارائه داده است. حال چرا مردمی که از وحشت تشدید گرانی کالاهای مورد نیاز روزمره خود دست به اعتراض میزنند، باید بازداشت و محاکمه شوند؟<br /><br />تردیدی نیست، رژیم اسلامی از فرصت کنونی استفاده کرده، زندانیان جدید و دانشجویان بازداشتی اخیر را به مجازاتهای سنگین، چه بسا اعدام محکوم خواهد کرد. هم اینک حتی برای مخالفین حکومت دینی، نظیر زندانی سیاسی کاظمینی بروجردی و گروهی از مدافعین او نیز حکم جنایتکارانه اعدام صادر شده است.<br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3016314027104409666?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-63857244319348223092007-06-27T16:41:00.000-07:002007-06-27T02:44:09.336-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>! خواننده گرامی<br /></em><br />وبلاگ " دموکراسی اقتصادی" به روز شد. در صورت علاقمندی، شما را به مطالعه ترجمه ای در نشانی زیر، تحت عنوان " پیشنهاد پوتین برای تعیین روبل بجانشینی دلار"، دعوت میکنم</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br /> </span></strong><a href="http://nirouye-kar.blogfa.com/post-35.aspx"><strong><span style="font-size:130%;">http://nirouye-kar.blogfa.com/post-35.aspx</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-6385724431934822309?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-20262019954034267642007-06-26T22:21:00.000-07:002008-11-13T06:48:55.753-08:00<div align="right"></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>توضیح به خواننده گان پیرامون مطلب زیر</em><br /><br />مطلب کوتاه زیر در تاریخ 5 تیر- 26 ژوئن با عنوان " آتش بزن!" منتشر شد. سومین مطلب در این رابطه سپس به تاریخ 7 تیر- 27 ژوئن طی دو پست بعدی درج گردید. موضع آخرین مطلب، یعنی " ابتکار انقلابی مردم تبریز"، دفاع از ابتکارات توده ای در تصرف پمپ بنزینها واداره آنها توسط توده های معترض بود. روشن است که این موضع با موضع گیری اولیه یعنی " آتش بزن!" در تناقض قرار داشت. نگارنده سپس نظیر موارد قبلی، که مطالب خود را به نشانیهای علاقمندان و یک یا دو سایت اینترنتی هم ارسال میکرد، عمل نمود. در این مورد، یک مطلب و مطالب مربوط به مقاومت علیه گران شدن بهای بنزین نیز در کنار یکدگیر درج و ارسال شدند. مقاله اول در این رابطه، یعنی " آتش بزن!" با عنوان " مقاومت کن" و بدون هیچ تغییری در محتوا منتشر گردید. این مقاله در دو نشانی اینترنتی، از جمله سایت زیر قابل دریافت است. مطلب اصلی در نشانی زیر عنوان " چپ محفلی و تشکل مستقل کارگری" داشته که همراه با آن دو مطلب کوتاه دیگر، بتاریخ 8 تیر منتشر شده است.<br /></span></strong><a href="http://www.iransos.com/maghaleh/06.07/chape_mahfeli_dar_kharej_va_tashakkole_mostaghelle_kargari.htm"><strong><span style="font-size:85%;">http://www.iransos.com/maghaleh/06.07/chape_mahfeli_dar_kharej_va_tashakkole_mostaghelle_kargari.htm</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />به این ترتیب روشن میشود که حفظ تیتر " آتش بزن!" در تناقض با مواضع بعدی این وبلاگ در روزهای 7 و 8 تیر قرار داشته، انتشار بیرونی آن در روز 8 تیر با عنوان دیگری نیز، شاهدی براین مدعاست. از این رو تیتراصلی مطلب زیر به عنوان " مقاومت کن" تغییر می یابد.<br /><br />تغییر اعلام شده در بالا بمعنی تغییرموضع و یا تغییر روش برخورد به شورشهای کنونی نیست. نگارنده این سطور با صدور فرامین اخلاقی به مردم تحت برده گی مخالف بوده، چنین روشهای " صلح آمیز" ی را، آب پاشیدن بر آتش خشم و نفرت بحق مردم می داند. امروزه اکثریت جریانات خارج از کشوری، موضعی تماماً بورژوا- لیبرالی نسبت به جنبشهای اعتراضی اتخاذ کرده، از مردم میخواهند از دست زدن به " خشونت" پرهیز کنند. موضع این نگارنده در بحث بالا، ابداً در این رابطه نبوده، تنها تلاشی برای رفع تناقض موجود در مواضع اتخاذ شده از سوی خود است. لازم به یاد آوری است که هم اینک پدیده " شورش" نظیر دهه 70 شمسی در ایران در حال گسترش بوده، خود، بحث تحلیلی مفصلی را برای شناخت علل سربلندکردن و نتایج آتی آن ضروری میسازد.<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ </span></strong></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RoH0B9Ysg7I/AAAAAAAAADc/vjAgzIAIF80/s1600-h/_benzin_na_6_27_20.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080610169145820082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RoH0B9Ysg7I/AAAAAAAAADc/vjAgzIAIF80/s320/_benzin_na_6_27_20.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:130%;"><em>با اعلام دور جدیدی از اعمال فشار اقتصادی به جامعه، اعتراضات فوری مرم خشمگین اوج گرفت. شب گذشته در تهران، حداقل در 10 محل، کار به آتش زدن پمپ بنزینها و درگیری با مأموران و چماقداران رژیم اسلامی منجر شد. در کرج، کرمانشاه، بندرعباس و برخی شهرهای دیگر، اعتراضات مستقیم توده های جان به لب آمده، به خیابانها کشیده شد.<br /><br />رژیم اسلامی در حالی دست به سهمیه بندی بنزین و اختصاص بخش اعظم بنزین وارداتی به نهادهای دولتی و دستگاههای سرکوب زده، که اخبار متعددی از تشدید تحریم اقتصادی غرب، بویژه در حوزه انرژی منتشر شده اند. حکومت اسلامی، محاصره شده در دریای نفرت مردم ستمدیده، تلاش میکند، شرایط کشور را به سمت اختناق کامل و تحمیل یک تحریم اقتصادی همه جانبه به مردم سوق داده، برای یک درگیری نظامی احتمالی با رقیبان بین المللی و منطقه ای آماده شود. از این رو تعرض کنونی مردم، بطورغیر مستقیم، متوجه استراتژی جنایتکارانه این رژیم جنگ طلب و وحشی گشته، میتواند حتی به توقف آن بینانجامد.<br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></em></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-2026201995403426764?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-853270892998124202007-06-25T00:46:00.000-07:002008-11-13T06:48:55.985-08:00<div align="right"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Rn9y7SDkr1I/AAAAAAAAADU/WQQLSfxQFsY/s1600-h/4v3j2tx.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079905267481882450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Rn9y7SDkr1I/AAAAAAAAADU/WQQLSfxQFsY/s320/4v3j2tx.jpg" border="0" /></a><strong><br /></strong><span style="font-size:130%;"><strong>روز 30 خرداد سال 60، یاد آور یکی از نقاط عطف بزرگ و سرنوشت ساز جنبشهای انقلابی در تاریخ معاصر ایران است. حماسه سیاهکل در بهمن 49، قیام مردم تبریز در بهمن 56، قیام مسلحانه در روزهای 21 و22 بهمن 57 و مقاومت سراسیمه مردم در 30 خرداد سال 60، لحظات آغاز، همه گیر شدن، اوج یابی، افول تدریجی و در انتها، شروع فروپاشی کامل انقلاب بهمن را رقم میزنند. مقاومت مردم در روز 30 خرداد سال 60، که بصورت یک تظاهرات کم و بیش بی برنامه و هراسناک از تثبیت رژیم ترور آغاز شد، علیرغم شجاعت و شور انقلابی شرکت کننده گان در آن اما، سرنوشتی جز شکست در پیش رو نداشت.<br /><br />رژیم اسلامی در ماههای قبل از سال 60، مداوماً دست به پیشروی زده، در موضع قدرت کامل برای درهم کوبیدن قطعی انقلاب قرار گرفته بود. حوادث سیاسی و تغییرات جدی، نظیر قلع و قمع قدرت شورایی در ترکمن صحرا( بهمن 58)، تهاجم سبعانه به دانشگاهها و تعطیلی کلیه مراکز آموزش عالی( اردیهشت 59)، راهزنی دارودسته فرخ نگهدار- علی کشتگر( اکثریت) در سازمان چریکهای فدایی خلق ایران( خرداد 59) و آغاز جنگ ارتجاعی 8 ساله ( شهریور 59)، توازن قوای سیاسی در سطح کشور را بطور استراتژیک و برگشت ناپذیر بنفع رژیم اسلامی تغییر داده بود. اپوزیسیون چپ که بدلیل همدستی فعال " اکثریت" خیانتکار با دستگاههای سرکوب رژیم، بشدت تضعیف شده بود، از توانی بمراتب کمتر از گذشته برای تجمع نیرو برخوردار بوده، بدتر از آن، قادر به درک ابعاد فاجعه بار خطرات بزرگ آتی و احتمال آغاز حمام خون نبود؛ نتیجتاً هیچگونه اتحادی نیز در میان نیروهای اصلی سراسری و کردستانی شکل نگرفت.<br /><br />رژیم اسلامی که از هفته های آخر سال 59، با سرعت و کاملاً سازمانیافته در حال طراحی نقشه آغاز سرکوب همگانی و قتل عام فعالین سیاسی بود، بدون برخورد به مانعی جدی تعرض میکرد. سازمانهای سیاسی، قبل از همه مجاهدین، قادر به تدوین یک استراتژی مقابله با شرایط آتی نشده، در بهترین حالت به یک قیام عجولانه و مأیوسانه متوسل شدند. رژیم اسلامی با درهم شکستن مقاومت 30 خرداد، که در تهران به یک تظاهرات نیم میلیون نفری انجامیده بود، با درنده خویی توصیف ناپذیری، عملی ساختن کشتارهای هولناک دهه 60 را آغاز کرد. طبق آمارهای کاملاً موثق، از روز 30 خرداد سال 60 تا اوایل پاییز سال 61 بیش از 12000 نفر از آگاهترین مبارزین سیاسی، عمدتاً در سنین 17 تا 22 سالگی، گروه گروه، به معنی واقعی کلمه سلاخی شدند. این همان کابوس هولناکی بود که با تحقق آن، همه دستاوردهای مبارزات مردم ایران، از انقلاب مشروطیت تا انقلاب بهمن نابود گردید.<br /><br />مبارزین شجاع و آزادیخواه 30 خرداد سال 60 به بعد، بدون آماده گی لازم و بیکباره در دوراهی انتخابی بسیار دشوار قرارگرفته، داوطلبانه در مسیری گام گذاردند، که انتهای آن جز شکست محتوم نبود. این واقعیت اما ذره ای از عظمت شخصیت پیشرو، صداقت و تعهد آنان به ارزشهای انسانی کم نمیکند. آنها برای جلوگیری از شکست انقلاب بزرگ بهمن و تثبیت قطعی رژیم ترور اسلامی، در شرایط فقدان سازمانیافتگی انقلابی توده های مردم و عدم وجود یک اپوزیسیون متحد، خود را به آب و آتش زدند. با جرئت میتوان از شهامت و جسارت انقلابی جانباخته گان این دوره، بعنوان پدیده ای بیمانند و غیرقابل انتظار در قرن بیستم و همه تاریخ ایران یاد کرد.<br /><br /></strong></span><span style="font-size:180%;color:#009900;"><strong><em>!یاد پرآوازه و آرمانخواهی پرشور آنان گرامی باد</em></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>----------------<br /><br />جانیان حاکم، طرح کشتارهای بزرگ را در چه تاریخی آماده نموده، چگونه زمینه های عملی شدن آنرا مهیا ساختند؟<br /><br />حکومت اسلامی با شروع جنگ ارتجاعی از تابستان سال 59، تشدید سرکوب بقصد نابودی کامل دست آوردهای انقلاب بهمن را، در دستور کار خود قرار داد. در همین رابطه، جلساتی از سوی مسئولین کاملاً رسمی و دولتی و نه افراد قمه کش و " لباس شخصی"، تشکیل شده، سیاست سرکوب همگانی، بطور منظم و سازمانیافته، مورد بحث و تصمیم گیری واقع میشود. گزارش این جلسات در اواخر خرداد سال 60 در نشریه کار، ارگان سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، درج گردید.<br /><br />جلسات " هماهنگی مقابله با احزاب و گروههای ضد انقلاب" در روزهای 9 و 11 بهمن سال 1359، تحت مسئولیت بهزاد نبوی، وزیر مشاور دولت وقت [ از جریان " سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی" و اصلاح طلب کنونی ]، برگزار میشوند. سازمان نامبرده، نه فقط در این مورد، بلکه از آغاز تأسیس رژیم اسلامی، بازوی فاشیستی و افراطی آن را تشکیل میداده است. در این جلسات، موارد پایین برای شروع تهاجم همه جانبه و کشتارهای دسته جمعی مبارزین، بترتیب زیر به تصویب میرسند:<br /><br />1- طی اطلاعیه‌ای که از سوی دادستان انقلاب *1 صادر می‌گردد به کلیه گروه‌های مسلح که علیه نظام جمهوری اسلامی اسلحه کشیده‌اند مهلت داده می‌شود که اسلحه‌های خود را به مراکز سپاه و کمیته تحویل دهند و متعهد گردند تا پس از این در چهارچوب قانون اساسی و قوانین جاری مملکت به فعالیت خود ادامه دهند.<br /><br />2- در صورت عدم تحویل سلاح، گروه‌های مسلح غیرقانونی اعلام و با آنان بشدت مقابله خواهد شد.<br /><br />3- قبل از اعلام پانزده روزه سپاه و کمیته تحت سرپرستی برادر تهرانی معاون اطلاعاتی نخست‌وزیر کلیه سران گروه های متخاصم مسلح بالفعل شناسایی و دستگیر شوند و مهلت در زندان خواهند داشت تا رسماً اعلام نمایند که دیگر دست به اسلحه نخواهند برد.<br /><br />4- قبل و بعد از اعلام دادستانی فعالیت تبلیغاتی وسیع تحت مسئولیت برادر زنگنه معاون وزیر ارشاد جهت سه منظور به شرح ذیل انجام خواهد شد:<br /><br />الف- فراهم شدن زمینه اجتماعی جهت برخورد با این سازمان‌ها و گروهها<br /><br />ب- مشخص کردن گروه‌های متخاصم مسلح بالفعل<br /><br />ج- ممانعت از هر گونه برخورد گروه‌های مردمی با این سازمان‌ها و گروه‌ها در مدت 15 روزه مهلت (جلوگیری از برخورد حزب‌الله با گروه‌های مسلح و واگذاری آن به مسئولان).<br /><br />5- بلافاصله پس از اعلام دادستانی موج وسیع حمایت دولت و کلیه نهادها و گروه‌های خط امامی از این حرکت (طی مصاحبه و اعلامیه و نماز جمعه و.... ) تحت مسئولیت آقای زنگنه معاون وزیر ارشاد.<br /><br />6- پس از سر آمدن مدت مهلت، با شدت تمام کلیه سران و کادرهای سازمان دستگیر و محاکمه و به اشد مجازات برسند و حتا کلیه سمپات‌ها که در حین فروش روزنامه، پخش اعلامیه و پلاکارت و یا هرگونه فعالیت به نفع این گروه‌ها دستگیر و درجهت ارشاد مجازات شوند.<br /><br />7- محاکمات این‌ها باید علنی باشد.<br /><br />8- طی اطلاعیه وزارت کشور اعلام نماید به علت شرایط فعلی جامعه (مساله جنگ) هیچ حزب و گروهی اجازه تظاهراًت و میتینگ ندارند...<br /><br />شرکت کننده گان در دو جلسه طراحی کشتارهای دسته جمعی:<br /><br />1- آخوند محمدرضا مهدوی ‌‌کنی، وزیر کشور و سرپرست کمیته‌های انقلاب اسلامی<br /><br />2- آخوند باقری کنی، مسئول کمیته انقلاب اسلامی مرکز<br /><br />3- مرتضی رضایی [ یا محسن رضایی؟]، فرمانده سپاه‌ پاسداران انقلاب ‌اسلامی وقت و جانشین فرمانده سپاه پاسداران کنونی<br /><br />4- آخوند عبدالکریم موسوی ‌اردبیلی، دادستان‌کل کشور<br /><br />5- آخوند علی قدوسی، دادستان‌کل انقلاب اسلامی<br /><br />6- مصطفی میرسلیم، سرپرست ‌شهربانی کل کشور<br /><br />7- بهزاد نبوی، وزیرمشاور [ دولت] در امور اجرایی، و مسئول برگزاری این جلسات [ در این دوره، بنی صدر و رجایی، پست ریاست جمهوری و نخست وزیری رژیم را برعهده دارند.]<br /><br />8- محسن سازگارا، معاون سیاسی بهزاد نبوی وزیر مشاور<br /><br />9- علی قوچ کانلو، مسئول واحد احزاب و گروهها در معاونت سیاسی نخست وزریری. از معاونین محسن سازگارا<br /><br />10- نصرالله جهانگرد، مسئول بخش تحقیقات واحد احزاب و گروهها در معاونت سیاسی نخست وزیری، از معاونین محسن سازگارا<br /><br />در جلسه‌ی دوم ( 11 بهمن 59) افراد زیر نیز، به جمع بالا اضافه میشوند:<br /><br />11- اسدالله لاجوردی، دادستان انقلاب اسلامی مرکز<br /><br />12- محمد کچویی، رئیس زندان اوین<br /><br />13- خسرو تهرانی، معاون اطلاعات و امنیت نخست وزیر<br /><br />14- صباح زنگنه، معاون وزیر ارشاد<br /><br />15- حسین غفاری (عضو شورای سرپرستی صدا و سیما)<br /><br />16- صفر صالحی، فرمانده ستاد سپاه‌ پاسداران.<br /><br />در این جلسات، احزاب موجود در کشور، در 4 دسته، قرار میگیرند. دسته چهارم، خود به دو گروه تقسیم میشود:<br /><br />گروه 1- " متخاصم بالفعل"،<br /><br />گروه 2- " متخاصم بالقوه"<br />- دسته چهارم از احزاب سیاسی کشور، گروههای " متخاصم بالفعل ": این گروهها، مشمول مرحله اول سیاست سرکوب میگردند.<br /><br />1- حزب دمکرات (جناح قاسملو) [ دقیق: حزب دموکرات کردستان ایران]<br /><br />2- کومله [ در دوره فوق: سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران- کومه له، یک سازمان چپ از سنت مائوئیسم، در طیف نیروهای موسوم به " خط 3 ".]<br /><br />3- سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر [ بزرگترین سازمان در طیف موسوم به " خط 3 ". این جریان، بخش بزرگی از جناح انشعابی از سازمان مجاهدین در سال 54 را تشکیل میداد.]<br /><br />4- رزگاری [ یک سازمان کردستانی ایرانی، سیاسی- اسلامی( سنی) راست، نزدیک به دولت سابق عراق و سازمان مجاهدین.]<br /><br />5- چریک های فدایی ( اقلیت ) [ در تاریخ فوق: سازمان چریکهای فدایی خلق ایران، بزرگترین سازمان چپ سراسری در این مقطع.]<br /><br />6- فدائیان خلق ( اشرف دهقانی ) [ دقیق : چریکهای فدایی خلق ایران( بدون پیشوند " سازمان ".]<br /><br />- دسته چهارم از احزاب سیاسی کشور. گروههای " متخاصم بالقوه" که برای مرحله دوم سرکوب در نظر گرفته میشوند:<br /><br />1- سازمان مجاهدین خلق ایران [ این سازمان هنوز تا روزهای خرداد سال 60، خود را مخالف انحصار طلبی جناح بهشتی- رفسنجانی- خامنه ای معرفی کرده، دست به برخورد مستقیم به خمینی و رژیم اسلامی نمی زد.]<br /><br />2- چریک‌های فدایی مستقل [ تحت این عنوان در دوره فوق، سازمان معینی وجود نداشت. شاید جناح انشعابی کوچکی از جریان " اکثریت" تحت عنوان " سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اکثریت( جناح چپ) مد نظر است]<br /><br />3- رزمندگان راه کارگر [ منظور دراینجا، سازمان رزمنده گان آزادی طبقه کارگر، جریان کوچکی در طیف" خط 3 " است.]<br /><br />4- آرمان مستضعفین [ جریانی سیاسی- اسلامی و مدافع چهارچوب فکری علی شریعتی.]<br />5- راه کارگر ( علی اصغر ایزدی) [ نام اضافه شده، احتمالاً باید چهره اصلی از رهبری این جریان در دوره فوق را مشخص کند، تا با عنوان آمده ( راه کارگر) در بند 3 اشتباه نشود.]<br /><br />- دسته سوم از احزاب سیاسی کشور. این بخش، گروههایی را که مخالف رژیم ارزیابی شده، اما دست به اقدام مسلحانه برای سرنگونی حکومت اسلامی نمی زنند، شامل میگردید؛ از این رو در مرحله آخر سیاست سرکوب، قرار میگیرند:<br /><br />1- حزب توده ایران [ در این مقطع بطور علنی و افراطی از همه سیاستهای رژیم اسلامی، بوِیژه جنگ و سرکوب آزادیهای دموکراتیک، دفاع میکرد.]<br /><br />2- سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران (اکثریت) [ در تاریخ فوق: سازمان فداییان خلق ایران- اکثریت. این گروه در این مقطع، فعالانه از سیاستهای جنگ و سرکوب رژیم اسلامی دفاع کرده، و شعار " پاسداران باید به سلاح سنگین مسلح شوند" آن، بر دیوارهای شهرها، نقش بسته بود.]*2<br /><br />3- حزب رنجبران [ این جریان، از موضع افراطی ضد شوروی، در کنار جناح بنی صدر قرار گرفته، از جنگ ارتجاعی حمایت میکرد.]<br /><br />4- حزب دمکرات طرفدار کنگره چهار (جناح غنی بلوریان) [ جناح انشعابی از حزب دموکرات کردستان ایران در سال 1359، که در کنگره چهارم این حزب، از موضع حزب توده و تحت رهبری فرد نامبرده در بالا، دست به انشعاب زد.]<br /><br />5- جبهه ملی [ جبهه ملی، نظیر بنی صدر، از مؤسسین اولیه رژیم اسلامی بود. اما در این مقطع و بویژه پس از استعفای دولت بازرگان در آبان 58، از مرکز اصلی قدرت به بیرون پرتاب شد.]<br />---------------------<br />توضیحات<br /><br />*1 - این اطلاعیه را دادستانی انقلاب اسلامی رژیم، در اواخر خرداد سال 60 صادر کرده، بلافاصله بر اساس آن، اعدامهای دسته جمعی زندانیان سیاسی، آغاز گردید. در این رابطه نکته ای که متبکر اصلی صدور این اطلاعیه را مشخص میکند، در زیر درج میشود.</strong></span></div><span style="font-size:130%;"><strong><div align="right"><br />" بهزاد نبوی در سال ۸۴ در این رابطه گفت:یک معاونت سياسى مهمى [ در نخست وزیری ] بود كه آقاى [ محسن ] سازگارا مسئول آن بودند و خيلى از كارهاى سياسى هم كه بايد در وزارت كشور انجام مى‌شد در اين معاونت به سرانجام میرسید. اعلاميه ۱۰ ماده‌اى دادستانى [ ماده 1 در مصوبات بالا] كه در سال ۶۰ صادر شد، در نخست وزيرى تنظيم شد نه در وزارت كشور و يا دادستانى بلكه توسط معاونت سياسى [ نخست وزیری ] " . - تأکیدات و توضیح درون [ ]، از وبلاگ جمهوری شورایی.</div><div align="right"><br />بنقل از مقاله آقای مصداقی در منبع زیر:</div><div align="right"><br />- برای تهیه بخش مربوط به سند برگزاری جلسات طراحی توطئه کشتارهای دسته جمعی زندانیان سیاسی، از منبع زیر استفاده شده است. در منابع دیگری، اسامی برخی گروههای سیاسی دیگر نیز قید شده است. از آنجا که مقاله آقای مصداقی، با ارائه منبع این خبر، یعنی نشریه کار سازمان فدایی- اقلیت و ذکر شماره های آن همراه است، نگارنده، همین لیست را بعنوان سند قابل اتکاء، درج میکند.<br /></strong></span><a href="http://taliehmaghalat.blogspot.com/2006/05/blog-post_17.html"><strong>http://taliehmaghalat.blogspot.com/2006/05/blog-post_17.html</strong></a><br /><strong><span style="font-size:130%;"><br />*2- مبتکر طرح شعار " پاسداران باید به سلاح سنگین مسلح شوند" در سازمان " اکثریت"، آقای جمشید طاهری پور، هم اکنون جزء جناح افراطی جریان " اکثریت" و از مدافعین فعال ائتلاف این دارودسته با سلطنت طلبان است. او حتی در مقاله ای، آشکارا پذیرش رهبری رضا پهلوی را توصیه کرده بود. مرتجع تبهکار و جانی شریک در ریختن خون هزاران نفر از مبارزین، امروزه در سایت 2 خردادی و ضدکمونیست " ایران امروز"، مرتباً به فعالین اپوزیسیون و قربانیان درنده خویی دیروز خود، درس حقوق بشر، بردباری، دموکراسی و تمرین تحمل یکدیگر میدهد. او نظیر بقیه مسئولین این دارودسته شبه فاشیستی رنگ عوض کرده، بجز اشارات مبهم و گنگ به برخی " خطاهای سازمان"، هیچ بحث مشخصی پیرامون نوع و نحوه همکاریهای این جریان و خود با رژیم اسلامی به زبان نیاورده است. در حالیکه درست درهمینجا، کوهی از حقایق ناگفته موجود است.<br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /><br /></span><br /></div></strong><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-85327089299812420?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-60268341447310385342007-06-24T01:12:00.000-07:002008-11-13T06:48:56.724-08:00<div align="right"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Rn4pDyDkr0I/AAAAAAAAADM/iUGhxn8CYgg/s1600-h/konarak_6_24_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079542574673604418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Rn4pDyDkr0I/AAAAAAAAADM/iUGhxn8CYgg/s320/konarak_6_24_1.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><br /><strong>هفته های اخیر مناطق بزرگی از استان سیستان و بلوچستان، صحنه طوفان ویرانگرانه ای بود که زندگی صدها هزار مردم زحتمکش و فقیر را درهم کوبید. رژیم جانی اسلامی، بنا به شواهد 28 سال اخیر، مخربتر از هر بلیه طبیعی، هنوز از ارائه حداقلی از خدمات اولیه برای سر و سامان دادن به زندگی مردم آسیب دیده خودداری کرده، طوری که هم اینک از شیوع مالاریا نیز در مناطق جنوب کشور خبر میرسد.<br /><br />رژیم اسلامی، این دارودسته راهزنی و آدم کشی، بنا به اطلاعات منتشره، فقط طی سال گذشته، بیش از 500 میلیون دلار برای تداوم تروریسم و تخریب در اختیار جریان حزب الله لبنان و حماس در فلسطین قرارداد، که هم اکنون مشغول هزینه این پول از طریق جنگ و نابودی در نوار غزه است. در حالیکه برای مقابله با زیانهای ناشی از طوفان اخیر در جنوب کشور، هیچگونه اقدامی صورت نگرفته است</strong></span><strong>.<br /></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-6026834144731038534?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-53790914592390025932007-06-22T20:09:00.000-07:002007-06-23T02:04:18.640-07:00<div align="right"><strong><br /><span style="font-size:130%;">ما از ایجاد هر تشکل توده ای در داخل، اعم از کارگری و یا غیر کارگری، کوچک یا بزرگ، روشنفکری و یا گسترده، مدافعین سوسیالیسم و یا منتقدین سوسیالیسم که بر حداقلی از نظامات دموکراتیک و استقلال از رژیم فاشیستی سرمایه و جناحهای آن متکی بوده، از حقوق سیاسی- اقتصادی- فرهنگی، فردی و یا اجتماعی اعضاء خود و سایر توده های مردم دفاع کند، در همه حال بی قید و شرط و بی چشم داشت، بطریق شخصی، سیاسی، تشکیلاتی، تبلیغی و یا مالی، فعالانه و با بکارگیری حداکثر توان عملی خود حمایت میکنیم. ما توده های مردم را به متشکل شدن، متشکل شدن و بازهم متشکل شدن فراخوانده، کمترین پیشروی در این عرصه را بزرگترین موفقیت در هر لحظه برای خلاصی از برده گی رژیم اسلامی میدانیم.</span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:180%;"><strong></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="font-size:100%;">--------------</span> </strong></span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><span style="font-size:180%;"><strong><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:85%;">*1- " ما " در عبارت بالا، نه سازمان سیاسی خاصی و یا کمونیستها بطور کلی، بلکه نیروی اجتماعی فدایی در جامعه را مد نظر دارد. اینکه سازمان چریکهای فدایی خلق ایران- اقلیت، هم اینک بصورت یک سازمان واحد وجود ندارد، مانع از موضع گیریهای سیاسی متکی بر تئوری و پراتیک این جریان نمیشود. نظر بالا در اینجا، نظر فردی این نگارنده، اما همچنین پیشنهادی برای ترویج و یا بحث به مدافعین جریان انقلابی فدایی در داخل کشور است</span>.<br /></span><em>ـــــــــــــــــــــــــــــ</em></strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-5379091459239002593?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-15123607329578168992007-06-22T18:00:00.000-07:002007-06-21T21:15:29.660-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />کارگران مبارز نیشکر هفت تپه دهمین روز اعتصاب خود را پشت سر گذاشته، پس از مبارزات کارگری در شرکت واحد، به سوی تبدیل شدن به الگویی از مبارزات کارگری در صنایع بزرگ کشور پیش میروند. کارگران زحمتکش نه فقط برای مطالبات رایج، یعنی پرداخت بموقع دستمزدها، بلکه برای کسب حق ایجاد تشکل مستقل کارگری، خاتمه شرایط سرکوب علیه سازماندهان اعتراضات خود و مقابله با سیاستهای اقتصادی نابود کننده رژیم اسلامی نیز پای به میدان مبارزه گذارده اند. خواسته های طرح شده از سوی کارگران و مقاومت تاکنونی آنها، از یک اعتراض کارگری متفاومت از اعتراضات جاری حکایت کرده، میتواند پیشقراول فرارسیدن علائم جدیدی از کیفیت رشد یافته جنبش کارگری تلقی گردد. در آغاز یازدهمین روز مقاومت کارگران آگاه و شجاع نیشکر هفت تپه، اطلاعیه ای از سوی یکی از جمعیتهای مدافع حقوق بشر در داخل منتشر شده، که در زیر میخوانید.<br /></strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>------------<br /><em></em></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><em>یازدهمین روز اعتصاب کارگرا</em>ن<br /><span style="font-size:85%;">امور نیشکر هفت تپه تحت کنترل وزارت اطلاعات قرار گرفت</span><br /><br />کارگران نیشکر هفت تپه وارد یازدهمین روز اعتصاب خود شدند. در طی این مدت وعده های پی در پی مدیر عامل شرکت برای پرداخت یک ماه حقوق، از سه ماه حقوق به تعویق افتاده کارگران تا به امروز عملی نگردیده. پرداخت نکردن سه ماه حقوق عقب افتاده باعث گردیده که کارگران را با مشکلات معیشتی زیادی مواجه کند و اکثر آنها از تهیه غذای روزانه خانواده خود عاجز هستند. از شروع اعتصاب تا به امروز مدیر کل و هیئت مدیره در کارخانه حاضر نمی شوند و تماس با کارگران از طریق تلفن انجام می شود. اکثر اعضای هئت مدیره از عناصر اطالاعاتی و نظامی هستند. کارگران اعلام کردند تا زمانی که به 14 خواسته خود نرسند اعتصاب را پایان نخواهند داد. *1<br />در طی 2 سال گذشته این یازدهمین اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه است.</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />از طرفی دیگر فشارها و تهدیدات علیه فعالین کارگری این کارخانه شدت یافته و از آنها خواسته می شود که به اعتصاب خود پایان دهند بدون اینکه بخواهند به خواسته های آنها رسیدگی کنند.<br /><br />در روزهای اخیر به فعالین کارگران گفته شده که برای مقابله با کارگران، امور این کارخانه را به وزارت اطلاعات واگذار شده و این مسئله بنابه گفته‍ی کارگران بدین معناست که در روزهای آینده فشارها و سرکوب ها افزایش خواهد یافت. </strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><br />مصباح یزدی که از گردانندگان مافیای شکر در ایران است با وارد کردن شکر و اشباع بازار سعی دارد که این کارخانه را ضرر دهنده نشان دهد و در چهارچوب طرح خصوصی سازی با نازلترین قیمت این کارخانه را خریداری کند. مجریان این طرح در خود کارخانه مدیر کل و هیئت مدیره کارخانه است. در شروع اعتصاب کارگران یکی از اعضای هیئت مدیره را بنام مستحبی از کارخانه بیرون کردند. این فرد به طور علنی با مافیای شکر همکاری می کرد.<br /><br />فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران<br /><span style="font-size:100%;"><br />بنقل از:</span></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:100%;"></span></strong></span><a href="http://www.akhbar-rooz.com/"><strong>www.akhbar-rooz.com </strong></a><strong></strong></div><div align="right"><strong>پنج‌شنبه ٣۱ خرداد ۱٣٨۶ - ۲۱ ژوئن ۲۰۰۷<br />--------------------<br /><em>توضیحات از وبلاگ جمهوری شورایی<br /></em><br />*1- در نشانی زیر در وبلاگ جمهوری شورایی، خواسته های 14 گانه کارگران نیشکر هفت تپه درج شده است:<br /></strong><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_16.html"><strong>http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_16.html</strong></a><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:100%;"><br /></span>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /><br /></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-1512360732957816899?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-60231246105660729982007-06-20T18:40:00.000-07:002008-11-13T06:48:56.984-08:00<div align="right"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077941930556698418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Rnh5SCDkrzI/AAAAAAAAADE/oJnNZcCohRM/s320/bild4.jpg" border="0" /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><strong><em>سعید سلطانپور بهمراه همکاران خود در جریان یکی از آخرین فعالیتهای هنری خود</em></strong><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;"><em>،اینجا "</em></span></strong><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><em><br />" میان مسلخ اندیشه و امید</em><br /></span><br />روز 31 خرداد، روز اعدام جنایتکارانه سعید سلطانپور در سال 1360 است. کسی که روشنگری و مبارزه انقلابی را بعنوان شیوه زندگی خود انتخاب نموده، تحت دشوارترین شرایط سیاسی به مردم و آرمانهای انسانی طبقه کارگر وفادار ماند. شجاعت و پایداری او، هنر متعهد را در این کشور سرافراز ساخت. یادش گرامی باد!<br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></span><span style="font-size:100%;">توضیحات<br /><br />، اینجا "<br />میان مسلخ اندیشه و امید "، قطعه ای از شعر " زندان فلات " سعید سلطانپور است</span></strong>.</div><div align="right"> </div><div align="right">- <span style="font-size:130%;"><strong>خواننده گرامی! در سال گذشته مطلبی تحت عنوان " دستگیری و اعدام سعید سلطانپور و مسئولیت دیگران" از سوی این نگارنده در وبلاگ جمهوری شورایی در نشانی زیر منتشر شد.</strong></span></div><div align="right"><a href="http://j-shoraii.blogspot.com/2006/07/blog-post.html"><span style="font-size:130%;"><strong>http://j-shoraii.blogspot.com/2006/07/blog-post.html</strong></span></a></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">مقاله فوق در نشانی زیر نیز در فرمات ورد قابل دریافت است</span></strong></div><div align="right"><a href="http://www.rojhelatpres.com/july-06/1-5.htm"><span style="font-size:130%;"><strong>http://www.rojhelatpres.com/july-06/1-5.htm</strong></span></a></div><div align="right"> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-6023124610566072998?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-30044480898930291342007-06-16T10:16:00.000-07:002007-06-16T10:35:04.086-07:00<div align="right"><br /><strong><em>گزارشی از ششمین روز اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه</em></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"><br />اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه وارد ششمین روز خود شد. امروز صبح کارگران در محوطه کارخانه تجمع نمودند و ضمن دادن شعارهایی خواستار اجرای خواسته های خود شدند. آنها پس از مدتی از کارخانه خارج شدند و در خیابانهای خارج از کارخانه به اعتراضات خود ادامه دادند. مدیر عامل کارخانه و اعضای هیئت مدیره از اعتراضات کارگران وحشت زده شده اند و امروز در کارخانه حاضر نشدند ولی مدیر عامل کارخانه طی تماسی تلفنی که با نمایندگان کارگران داشت وعده داد که تا ساعاتی دیگر حقوق معوقه یک ماه آنها را پرداخت خواهد کرد، و این مشروط به پایان دادن اعتصاب می باشد.<br /><br />نمایندگان کارگران ضمن رد پیشنهاد مدیر عامل کارخانه خواستار رسیدگی به تمامی خواسته های خود شدند، و اعلام کردند تا جامه عمل نپوشیدن به خواسته های خود حاضر به پایان دادن به اعتصاب نیستند. از طرف دیگر تعداد زیادی از نیروهای انتظامی و ماموران امنیتی و گارد ویژه در نقاط مختلف مستقر شدند. تا رسیدن این خبر حرکتهای اعتراضی گارکران همچنان ادامه دارد.<br /><br /><em>منبع گزارش: فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران</em><br /></span><span style="font-size:100%;"><br />به نقل از:<br /></span></strong><a href="http://www.akhbar-rooz.com/"><strong>www.akhbar-rooz.com</strong></a></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;">شنبه ۲۶ خرداد ۱٣٨۶ - ۱۶ ژوئن ۲۰۰۷</span><br />------------------------------- </span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />در گزارش منبع دیگری، خواسته های کارگران اعتصابی به شرح زیر اعلام شده است:<br />1- پرداخت حقوق معوقه سه ماه گذشته<br /><br />2- پرداخت پول بن های کارگران<br /><br />3- دادن هدیه ها که به کارگران وعده آن را داده بودند.<br /><br />4- حق داشتن سندیکای کارگری<br /><br />5 - حق شرکت کارگران فصلی در انتخاب نمایندگان کارگران( در حال حاضر بیش از 1500 نفر کارگران در شرایطی طاقت فرسا و درگرمای شدید خوزستان از داشتن حداقل امکانات ایمنی ورفاهی محروم هستند)<br /><br />6- حق طبقه بندی مشاغل<br /><br />7- بازنشسته کردن کارگرانی که دوران بازنشستگی آنها گذشته<br /><br />8- تامین وسائل ایمنی کارگران<br /><br />9</span></strong><strong><span style="font-size:130%;">- پرداخت حق بدی آب و هوا</span></strong></div><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;">10- اخراج هئیت مدیره شرکت که از عناصر امنیتی و نظامی هستند که به خاطر نداشتن تخصص باعث سوئ مدیریت و ورشکستگی شرکت شده اند.<br /><br />11- متوقف کردن تهدیدات و فشارها و پرونده سازی علیه فعالین کارگری این شرکت<br /><br />12- متوقف کردن مافیای شکر( که از افراد رده بالای حکومت هستند) ورود غیر قانونی شکر</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">13- ارتقای پایه کارگران بر مبنای تخصص و تجربه و نه بر مبنای وابستگی به نیروهای امنیتی و اطلاعاتی<br /><br /></span></strong><a href="http://www.fedayi.org/content/view/86/1"><strong>http://www.fedayi.org/content/view/86/1</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"><br />25 خرداد 1386</span><br />ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</span></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3004448089893029134?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-43708010311634272852007-06-15T13:42:00.001-07:002007-06-15T13:42:16.989-07:00<div align="right"><span style="font-size:130%;"><br /><strong><em><span style="font-size:100%;">25 خرداد 1386- 15 ژوئن 2007</span></em><br /><br />زندانی سیاسی و نماینده کارگران خباز شهر سقز، محمود صالحی، در حال تحمل شرایطی است که ممکن است به مرگ او منجر گردد. مأموران زندان رژیم در سنندج با بیرحمی تمام، از دریافت کمکهای پزشکی بنفع او خودداری میکنند.<br /><br />محمود صالحی از بازداشت شده گان فراخوان مراسم اول ماه مه سال 1383 در شهر سقز است که پس آن مداوماً در معرض احضار به بیدادگاهها و مراکز سرکوب رژیم قرار داشته است. مأمورین حکومت اسلامی 2 ماه پیش از این، به صدور حکم زندان علیه او دست زده، پس از احضار در سقز، او را روانه زندان سنندج ساخته اند.<br /><br />اقدامات سرکوبگرانه و تحمیل شرایط مرگ تدریجی به محمود صالحی، آیینه تمام نمای روش برخورد حکومت اسلامی به زندانیان سیاسی در دوره کنونی وحشیگری آن است. به شکست کشاندن این سیاست جنایتکارانه که هدف از آن همچنین، ایجاد وحشت از دستگیرشدن از یکطرف و عادت دادن جامعه به مرگ زندانیان سیاسی از سوی دیگر است، میتواند برای همه زندانیان دربند به نتایج مثبتی منجر شود.</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-4370801031163427285?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-2317832314872885302007-06-15T06:00:00.000-07:002007-06-14T18:43:26.577-07:00<div align="right"><strong><br /></strong><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:100%;"><em>25</em> <em>خرداد 1386- 15 ژوئن 2007</em><br /></span><br /><em>مقدمه</em><br /><br />وضعیت سیاسی کشور و تشدید آشکار سرکوب مردم از یک طرف، و شدت گیری جنگ و ترور در فلسطین و لبنان از سوی دیگر، از بروز بیکباره وضعیتی جدید در این منطقه خبر میدهند. در مرکز حوادث کنونی، به شکست کشاندن قطعی مبارزات یک دهه اخیر مردم ایران و تحمیل موقعیت برتر حکومت اسلامی به حریفات منطقه ای و بین المللی آن قرار دارند. این در شرایطی است که تحریمهای غرب علیه حکومت اسلامی گسترش یافته، اقدامات آن بمنظور مسلح شدن به سلاح هسته ای سرعت گرفته، رقابتهای آمریکا و روسیه تشدید شده، دولت اسرائیل در بحران سیاسی داخلی فرورفته، و نارضایتی از سیاستهای بین المللی قدرتهای بزرگ در جوامع غربی از طریق درگیریهای خیابانی به نمایش درآمده است. رژیم اسلامی این وضعیت ویژه را در محاسبات سیاسی خود وارد نموده، بکارگیری کامل ظرفیتهای تخریب خود در فلسطین و لبنان، برای جبران شکست نظامی حزب الله در جنگ تابستان گذشته را در دستور کار قرار داده است. اظهارات جدید سردسته حکومت اسلامی، مبنی بر نابودی " بزودی" اسرائیل، بیان چیزی جز اطمینان او از شروع دور تازه ای از جنگ و کشتار در اسرائیل و فلسطین و لبنان نیست. یورش کودتا گونه جریان تروریستی حماس، متکی بر کمک مالی چند صد میلیون دلاری ماههای اخیر رژیم اسلامی، بویژه در شرایط تزلزل سیاسی دولت ائتلافی اسرائیل، بدون خواست و فشار حکومت اسلامی امکان پذیر نیست. شواهد متعدد دیگری بر گسترش دخالتهای آن در افغانستان و عراق نیز مهر تأیید میکوبند. در حال حاضر میتوان از تهاجم وسیع رژیم اسلامی بمنظور تصرف سنگرهای سیاسی جدیدی در داخل و خارج نام برد. </strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><em><span style="font-size:100%;">ادامه دارد</span></em></strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</strong></span></div><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-231783231487288530?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-72641492067321400652007-06-10T11:00:00.000-07:002008-11-13T06:48:57.231-08:00<div align="right"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Rmw9KCDkryI/AAAAAAAAAC8/c0T71FsSjkY/s1600-h/20070610152534ortega-wife.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074498122699550498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/Rmw9KCDkryI/AAAAAAAAAC8/c0T71FsSjkY/s320/20070610152534ortega-wife.jpg" border="0" /></a></div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong>همسر دانیل اورتگا در لحظات ورود به تهران ! اینکه پذیرش طوق برده گی حکومت اسلامی، آنهم در شکل افراطی آن، چیزی به زیبایی او افزوده است را به خواننده این سطور واگذار میکنم !؟ اما در اینکه او با این رفتار چندش آور و ضد زن و ضد دموکراتیک، ریاکاری و دروغ را به اوج خود رسانده، دست به پرنسیپ فروشی علنی در بازار " سبزه میدان " اسلامی زده است، شکی نیست </strong></span></div><div align="right"><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-7264149206732140065?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-36564200026360066212007-06-09T08:34:00.000-07:002007-06-09T08:38:30.079-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">بنابه اخبار منابع بین المللی، امشب شنبه، 19 خرداد- 9 ژوئن، دانیل اورتگا رئیس جمهور نیکاراگوئه، برای گفتگو با سران جنایتکار رژیم اسلامی وارد تهران میشود. اقدام فوق نظیر سفرهای قبلی فیدل کاسترو و چاوز، مفهومی جز حمایت از یک رژیم ضد بشری و هارترین دولت سرمایه در جهان کنونی ندارد. حکومت اسلامی مانند گذشته، از این سفر بمثابه سند تأیید سلطه وحشیانه خود علیه مردم ایران استفاده کرده، فضای سیاسی کشور را جهنمی تر خواهد ساخت.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3656420002636006621?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-35014859457796410982007-06-07T11:38:00.000-07:002008-11-13T06:48:57.431-08:00<div align="right"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RmhRlCDkrxI/AAAAAAAAAC0/lMrHcAd75KQ/s1600-h/rostock_wideweb__470x314_0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073394676881731346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RmhRlCDkrxI/AAAAAAAAAC0/lMrHcAd75KQ/s320/rostock_wideweb__470x314_0.jpg" border="0" /></a><strong> روز 2 ژوئن 2007، شهر رستوک در آلمان</strong><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">تهاجم وحشیانه پلیس آلمان به مخالفین سیاستهای جنگ طلبانه و غارتگرانه قدرتهای بزرگ امپریالیستی</span></strong><br /></div><br /><div align="right"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RmhRKSDkrwI/AAAAAAAAACs/Twm2zcHK-P4/s1600-h/rostock_wideweb__470x314_0.jpg"></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-3501485945779641098?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-49518455149148439152007-06-01T07:24:00.000-07:002008-11-13T06:48:57.621-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RmBLRfgulXI/AAAAAAAAACk/W2lDh_N3oho/s1600-h/refugee28may07-2.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071135944307807602" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_IxJpGwhAyBI/RmBLRfgulXI/AAAAAAAAACk/W2lDh_N3oho/s320/refugee28may07-2.gif" border="0" /></a><br /><div align="right"></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em></em></span></strong></div><br /><div align="right"></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>در اين تور چيز " با ارزشی" نيست</em><br /><br /></span></strong><a href="http://www.roshangari.net/as/ds.cgi?art=20070601110847.html"><strong>http://www.roshangari.net/as/ds.cgi?art=20070601110847.html</strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span>روز دوشنبه 28 ماه مه احتمالا بسياری از مقامات در اتحاديه اروپا زير لب به شانس خود لعنت ميفرستادند، که " بد صيدی به تورشان" خورده است.<br /><br />توری که از آن صحبت ميکنيم، يک تور عظيم مخصوص صيد ماهی های تن است که توی دريای مديترانه در ساحل مالتا به آب انداخته شد و تصوير آن هفته گذشته به سراسر دنيا مخابره شد. تور البته ماهی نگرفته بود، وگرنه همه از جان و دل طالب آن بودند، اما به اين تور فقط 27 آدم آويزان شده بودند و با مرگ دست و پنجه نرم ميکردند. به اين جهت مقامات محلی مالتا، وزارت خانه مربوطه در مادريد، کشور ليبی و در ايتاليا بحث در گرفته بود، و هيچکس حاضر نبود تور را جمع کند. قضيه از اين قرار است که در تعطيلات آخر هفته پناهجويان سوار يک کشتی ماهيگيری به آب ريخته ميشوند. يک مسافر تور مخصوص صيد ماهی های تن را به دريا می اندازد و آنها برای آنکه غرق نشوند از حاشيه باريک آن بالا ميروند. اما مقامات مالتا حاضر به نجات آنها نمی شوند و ميگويند اين وظيفه ليبی است. ليبی ميگويد باشد " کمک ميکنم "، اما از کمک خبری نيست.مقامات ليبی لابد فکر ميکردند اگر نجات اين پناهجويان" وظيفه " باشد، در مسووليت اسپانيا يا ايتالياست. ايتاليا هم درآغاز به روی خود نمی آورد. به اين ترتيب در سه روز تعطيل آخر هفته که آدم های مهم: روسا، مديران شرکت ها و البته " رهبران " جهان در اين بهشت توريستی اروپا تمدد اعصاب ميکردند، 27 پناهجوی مزبور در دريا با مرگ دست و پنجه نرم ميکردند. [ يادتان هست که نيکلای سارکوزی هم بعد از پيروزی در انتخابات فرانسه با کشتی دوست ميلياردرش به آب های مالتا زده بود.] صاحب " با وجدان " قايق هم از نجات پناهجويان خودداری ميکرد، در حاليکه در روزها آفتاب سوزان روی دريا، آنها را کباب ميکرد، و سرمای شبانه روی آب دريا چنانکه ميدانيد، منجمد کننده است. بسياری از پناهجويان زن و کودک بودند. بنا بر گزارش گاردين خانم لارا بولدريني، سخنگوی کميسيون پناهندگی سازمان ملل گفت دولت های دور و بر مديترانه، اين دريا را " به غرب وحشی تبديل کرده اند که در آن زندگی انسان ارزش خود را از دست داده است و مردمی که در معرض خطر مرگ قرار دارند، به امان خدا رها می شوند.</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>" نقش تصوير سکسي؟</em><br /></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">بنا بر گزارش رويترز پناهندگان از ساحل عاج آمده اند و بعد از اينکه نهايتا توسط يک کشتی جنگی ايتاليايی از آب گرفته شدند، تقاضای پناهندگی سياسی کرده اند. نام ساحل عاج يادآور واقعه تلخی است که سال گذشته روی داد و طی آن اين خبر مخابره شد که بيش از 15000 نفر از مردم يک شهر در ساحل عاج به علت زباله هايی که از کشورهای پيشرفته به اين کشور صادر و در زمين های آن دفن ميشوند، در اثر انتشار گازها در يک شهر که از مراکز دفن زباله است، مسموم شدند. اين فقط يک حادثه و در فقط يک شهر و فقط در يک روز بود. به عبارت ديگر اگر مقامات اتحاديه اروپا، مردم کشورهای جهان سوم را " زباله " های لازم به دفن هم فرض کنند، اگر فقط ميخواستند به معامله پاياپای هم تن در دهند بايد حداقل 15000 تن از مردم ساحل عاج و حداکثر معلوم نيست چند ميليون آن را به شهروندی بپذيرند. ولی چنانکه ميدانيم در مبادله ی بازار گلوبال، دو طرف معادله تجاری هرگز مساوی نيستند. امروز مقامات کشورهای اروپايی و آمريکا حتی از رقم های 3000 و 4000 نفر پناهجو به مالتا يا يک منطقه ديگر طوری صحبت ميکنند که گويا آسمان به زمين آمده است.در حاليکه فقط جنگ ها و صدور اسلحه شان در همين چند سال اخير، به تنهايی ميليون ها پناهنده ايجاد کرده است، مبادله نابرابر که جای خود دارد. واقعيت اين است که رسوايی پايان هفته گذشته در مالتا نيز احتمالا به علت " سکسی" بودن تصوير مورد توجه ويژه رسانه ها قرار گرفت. اينديپندنت نشريه انگليسی" تصوير سکسی"را در صفحه اول منتشر کرد و روی آن نوشت " مايه شرم اروپا ". اغلب رسانه های بزرگ جهان از هرالد تريبون در آمريکا گرفته تا تايمز لندن تصوير را به چاپ رساندند. اما درست يک هفته پيش از اين رسوايی رويداد تکان دهنده تری درست در همين آب های مالتا اتفاق افتاد که خبر آن اگرچه مخابره شد، ولی به صفحات اول نرفت. ماجرا از اين است که 8 روز پيش از ماجرای اخير، يک گروه 53 نفری از پناهندگان در آب های مالتا ناپديد شدند و تا هم اکنون هيچ اثری از آن ها پيدانشده است. مقامات مربوط معتقدند همه آنها غرق شده اند. آنها قبل از اين که ناپديد شوند پيامی فرستاده بودند و گفته بودند دارند غرق ميشوند و تقاضای کمک کرده بودند. عکس های هوايی نشان ميدهد که پناهجويان بخت برگشته سعی ميکردند آب را با سطل های پلاستيکی خالی کنند. روزنامه ها نوشتند هواپيمايی که عکس ها را گرفته برای سوخت گيری به ايستگاه برگشت. مقامات ميگويند يک قايق نجات فرستاده بودند. به هر حال وقتی نيروی امداد هوايی به محل بازگشت ديگر خبری از پناهجويان نبود. در ماه گذشته " آوريل 2007 " دو بار خبر به کوسه سپردن دسته جمعی پناهجويان سوماليايی مخابره شد، يک بار در دسته 34 نفری که چند نفر از آنها جان خود را از دست دادند و تعدادی از آب گرفته شدند، ولی هردو مورد تنها چند خط از يک ستون باريک صفحات درونی روزنامه ها را به خود اختصاص داد. بويژه که آن موارد به حمله مشترک آمريکا و اتيوپی به سومالی و فاجعه پناهندگی بعد از آن مربوط است که بايد بطور اخص در رسانه ها پنهان شود. اساسا اگر قرار باشد فجايع پناهندگی ماه های اخير برشمرده شود، مثنوی هفتاد من ميشود. داستان های مربوط به پناهندگی يکی از تکان دهنده ترين بخش های تاريخی است که هم اکنون ما در حال ساختنش هستيم و ميتوان ادعا کرد حتی از داستان کشتارهای مستقيم در اثر بمباران ها نيز فاجعه بارتر است. در سايه همين اوضاع فاجعه بار است که رژيم جمهوری اسلامی به خود حق ميدهد به راحتی 100 هزار تن از مردم افغان را بی آنکه خم به ابرو بياورد از کشور بيرون بريزد. رژيم مطمئن است که کشورهای ديگر دست هايشان به اندازه کافی آلوده است و ادعايی نميتوانند داشته باشند. از طرف ديگر اراده و تمايل مردمی که به ارزش انسان ها و همبستگی بشری می انديشند زيرپا لگدمال ميشود. وجود ديکتاتوری - مثل ايران و ليبی - کار را برای آنها آسان ميکند. اما در دموکراسی ها برای منکوب کردن اراده مردم و ايجاد شکاف در همبستگی انسانی و فراهم آوردن شرايط " بيگانه ستيزی "، يک دنيا کار لازم است. بطوريکه رهبرانی مثل آقای سارکوزی و بلر برای انجام اين کارها و ادامه کاري، بطور جدی نياز دارند در مالتا يا يک بهشت ديگر روی زمين به تمدد اعصاب بپردازند. [ قايق چند ميليون پوندی که تونی بلر و شری برای تمدد اعصاب اجاره کردند را که به خاطر داريد] کشورهای اتحاديه اروپا که برای جلوگيری از ورود " شهروندان درجه دوم جهان " به کشورهای خود با هم همکاری ميکنند، با اين مشکل مواجه شده اند که در درياها و اقيانوس ها نميتوان ديوار را به همان کارايی بالا کشدی که در خشکی. به اين جهت با يکديگر و با ليبی وارد مذاکره شده اند تا جلوی ورود شهروندان درجه دو و سه جهان به مديترانه را بگيرند. اما نفس کشيدن در" جهان " های ديگر به غير از کشورهای متروپل آنقدر دشوار شده که بسياری مرگ را تقبل ميکنند وخود را به دريا می زنند. جنگ ها و کشتارها بر وخامت اوضاع بيش از پيش افزوده و بسياری ديگر هيچ چاره ای ندارند به جز فرار و مهاجرت و تلاش برای ورود" غيرقانونی " به کشورها. در متن خبرهای مربوط به واقعه اخير مالتا خبرهای فرعی بود که چندان جلب توجه نکرد.</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">از جمله:<br /></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">صاحب قايقی که حاضر به نجات 27 پناهنده نبود: من ميخواهم به مردم کمک کنم، ولی فکر کنيد اگر آنها شورش ميکردند و کنترل قايق را بر عهده ميگرفتند چه ميشد؟<br /></span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">و اين يکی از کاپيتان کشتی جنگی ايتاليايی که آنها را نجات داد: آنها آدم های خوبی هستند. با اينکه بصورت توده در کنار موتورخانه چمباتمه زده بودند، صدايشان در نيامد. هردو جمله آشناست. در سفرنامه های مربوط به انتقال برده ها به آمريکا توسط کشتی های اسپانيايی مکرر به مشابه آنها برخورد ميکنيم.<br />------------------------------------<br />* به مقاله زندگی من و زباله های شما در آدرس زير مراجعه کنيد:</span></strong></div><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><a href="http://www.roshangari.com/as/ds.cgi?art=20061003235738.html"><strong><span style="font-size:130%;">http://www.roshangari.com/as/ds.cgi?art=20061003235738.html</span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-4951845514914843915?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-79950728513989184132007-05-31T06:00:00.000-07:002007-05-31T15:40:58.197-07:00<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em></em></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>وضعیت جسمانی محمود صالحی بحرانی است</em></span></strong> </div><div align="right"><br /><strong><span style="font-size:130%;">روز دوشنبه 7 خرداد ماه 1386 محمود صالحی طی تماس تلفنی که با همسرش نجیبه صالح زاده داشته است، وضعیت جسمانی خودش را بسیار بحرانی توصیف کرده، به طوری که درد کلیه همراه با پایین آمدن فشار خون سلامتی وی را بطور جدی به مخاطره انداخته است. محمود صالحی خواستار رسیدگی فوری به وضعیت جسمانی خود شده است.</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><br />ما از کارگران و تمامی انسانهای برابری طلب و آزادیخواه می خواهیم، ضمن تداوم اعتراض به زندانی شدن محمود صالحی و خواست آزادی بدون قید و شرط وی، رژیم جمهوری اسلامی را تحت فشار قرار دهند، تا در اسرع وقت امکانات پزشکی مناسب جهت مداوا ی ایشان فراهم گردد</span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;"><em>کمیته دفاع از محمود صالحی</em><br />------------------------------------<br /> </span><span style="font-size:100%;">تاریخ صدور اطلاعیه بالا، باید روز دوشنبه 7 خرداد 1386- 28 مه 2007 باشد. این خبر از نشانی زیر برداشت شده است. </span></strong></div><div align="right"><strong> </strong><a href="http://www.cpiran.org/sagaz/mar.htm"><strong>http://www.cpiran.org/sagaz/mar.htm</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11972551-7995072851398918413?l=j-shoraii.blogspot.com' alt='' /></div>اکبر تک دهقانhttp://www.blogger.com/profile/14331336385736424149noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-11972551.post-47594443079465192612007-05-30T06:00:00.000-07:002007-07-09T04:03:22.497-07:00<strong><span style="font-size:130%;"><div align="right"><br />یکی از بیدادگاههای رژیم اسلامی، در هفته گذشته با صدور حکمی، منصور اسانلو رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد را به 5 سال زندان محکوم کرد. این اقدام سرکوبگرانه در آستانه برگزاری دومین مجمع عمومی سندیکای کارگران شرکت واحد صورت گرفته است. از این رو، نه فقط در ادامه اقدامات ضدکارگری تاکنونی، بلکه بمثابه تلاشی عملی بمنظور جلوگیری از برگزاری مجمع عمومی دوم، به این وسیله، سلب پایگاه اجتماعی سندیکای کارگران شرکت واحد محسوب میگردد.<br /><br />سندیکای شرکت واحد در داخل، نه فقط از سوی آدمکشان خیابانی و دستگاه قضایی فاشیستی، بلکه همچنین از سوی عناصر شبه کارگر وابسته به دارودسته " اصلاح طلبان" نیز تحت فشار سیاسی قرار دارد. اصلاح طلبان اسلامی تلاش میکنند، مسئولین سندیکا ر�